Καλοκαίρι*

Κοίτα πως μούδιασαν τα γόνατα
η ανάσα πως βγαίνει κοφτή
τα μάτια ξεχείλισαν λαχτάρες
δειλά η καρδιά κάνει γιορτή.

Κοίτα πως φώτισε το πρόσωπο
γέμισαν άνθη τα μαλλιά
ξυπνούν εικόνες και χορεύουνε
στου κοριτσιού την αγκαλιά.

Φύσηξε άνεμος κι ανάκατα
βγαίνουνε λόγια και φωτιές
σκορπούν, χτυπούν, σκάνε σαν κύματα
στου κοριτσιού τις ζωγραφιές.

Κοίτα πως φούντωσαν οι θύμησες
παίρνουνε χρώμα οι πνοές
παιχνίδια παίζουνε τα όνειρα
μοσχοβολούν οι διαδρομές…
~

Αντίγραφο από my_flower
* Αφιερωμένο στους έρωτες που παρασύρθηκαν από τις συγκυρίες –  αν υπάρχουν τέτοιοι, στις αγάπες που δε χάθηκαν στο χρόνο- αν ήταν αληθινές, στα αισθήματα που ξεδιπλώθηκαν αβίαστα και χωρίς συστολή.

 

Όλγα / Ιούλιος 2014

ΥΓ: Τους στίχους αυτούς έγραψα τις πρώτες μέρες του Ιουλίου του 2014 και όπως μου συμβαίνει τις περισσότερες φορές που γράφω, ήταν σαν να τους ήξερα ήδη από πριν. Δεν έγινε σχεδόν καμία επεξεργασία ή διόρθωση.
Είναι προφανές – υποθέτω – οτι είναι αφιερωμένοι στην «πηγή» της έμπνευσής μου ♥ 

I am back. Η επιστροφή (μου).

Από πού να αρχίσω, τι να πω πρώτα, με ποια σειρά, ποια έχουν νόημα να μοιραστώ, ποια είναι αδιάφορα, χάθηκα λίγο. Από εδώ και μέσα σε κάτι από τυφώνα/καταιγίδα κλπ που ωστόσο κατέληξε σε … χμ, ουράνιο τόξο. Εξαιρετικό κλισέ! «Μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο«. Οκ. Μάλλον αληθεύει όμως, όπως κι αν το διατυπώσει κανείς, γλυκανάλατα ή μη. Δυστυχώς βέβαια ισχύει μάλλον και το αντίστροφο. Όλα τα ανάποδα μαζί δηλαδή.

Πέρα από τα διάφορα που ενδεχομένως επιρρέασαν τον οίστρο μου, νιώθω σαν να στέρεψα κάπως. Όλα μου φαίνονται χιλιοειπωμένα, βαρετά, ανούσια, μας-τα-παν-κι-άλλοι, αδιάφορα … ενώ ξέρω πως δεν είναι έτσι.  Εκείνη η ορμή να προλάβω να γράψω όλα όσα σαν χείμμαρος έρχονταν στο κεφάλι μου, σαν να χάθηκε. Την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος έστηνα τις καλύτερες παραγράφους. Δεν έπιασε ποτέ το κόλπο με το μπλοκάκι στο κομοδίνο γιατί όποτε επιχείρησα να καταγράψω τις διαδρομές του μυαλού μου, μόλις έπιανα το μολύβι στο χέρι εκείνες ξεγλιστρούσαν πρόστυχα. Έτσι, προσπαθούσα να βάζω σημάδια στις σκέψεις μου για να τις ξαναβρώ άλλη ώρα με ηρεμία. Αρχικά λέξεων, σύμβολα εικόνων, διάφορα. Αυτό πολλές φορές έπιανε αν και στην πορεία πολλά εξαιρετικά «διαμάντια» έμπνευσης χάθηκαν στο παραλήρημα του πρώτου στάδιου του ύπνου μου. Νέισε – που έλεγε η γιαγιά η Όλγα στα βλάχικα. Κάτι σαν «κομμάτια να γίνει», «δε βαριέσαι», «it’s ok».

Η χρονιά που έφυγε κόντεψε να … με πάρει μαζί της!
Κι η άλλη πριν από αυτήν επίσης. Δούλευε η μια μετά την άλλη σταθερά και αργά, τόσο που δεν το πολυκαταλάβαινα. Θα μπορούσαν να τα είχαν καταφέρει αν τις άφηνα, ειδικά την τελευταία. Δεν κινδύνεψε η ζωή μου – γιατί λογικά θα απορείτε με τόσο πρόλογο – αλλά η ψυχική μου ηρεμία και ο  πραγματικός εαυτός μου που για κάποιο διάστημα έπαθε μετάλλαξη, ας το πούμε έτσι. Της ξεγλίστρυσα της άτιμης της χρονιάς στο τσαφ. Δεν της έκανα τη χάρη. Τα έφερα όλα τούμπα κι ας μου έφαγε τα συκώτια. Πάνω που νόμισα οτι στέρευα από δυνάμεις, σηκώθηκα πιο όρθια από ποτέ, δυνατή, αισιόδοξη, χαρούμενη, γεμάτη και χωρίς πληγές. Γίνεται. Το έκανα!
Χωρίς πληγές, θα πείτε, λίγο δύσκολο. Ίσως είναι αλήθεια. Το πιο σωστό είναι να πω «χωρίς ουλές«.

VB1

Δεν πρόκειται να καταφέρεις ποτέ και τίποτα αν δεν το επιχειρήσεις στην πράξη γιατί χωρίς δράση, πολύ απλά δεν υπάρχει κανενός είδους εξέλιξη. Τόσο απλά. Και τελικά ισχύει, την πορεία μας την καθορίζουν οι επιλογές μας.
Θέλει και λίγη τόλμη, ναι. Όλοι την έχουμε. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όλα μπορείς να τα αλλάξεις, εκτός κι αν προτιμάς να καταριέσαι την κακή σου τύχη αντί να παίρνεις στα χέρια σου τη ζωή σου.
Ότι δεν σου αρέσει, άλλαξέ το. Τρόπος υπάρχει, βρες τον. Ζήτα βοήθεια να τον βρεις μαζί με κάποιον που ξέρει να διαβάζει το χάρτη και θα σου πει από πού να πας για να μη κάνεις άσκοπους κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο και τσάμπα φθείρεσαι. Άσε που στο τέλος θα χαθείς με τα πήγαινε έλα τα όπου να’ναι. Και θα είναι κρίμα.
Μοιάζει «μεγάλα λόγια έξω από το χορό» αλλά εγώ «χόρεψα» και άρα ξέρω τι λέω. Σαφώς υπάρχουν χειρότερα, σαφώς υπάρχουν καλύτερα.
Γεγονός είναι ότι η ζωή είναι μία. Δεύτερη δεν έχει. (Ελύτης, όχι εγώ.)

VB2              (σε ευχαριστώ Έφη για αυτή τη φωτογραφία)

… μου λένε οτι είμαι δυνατή. Δεν νιώθω έτσι. Μπορεί και να είμαι και απλά να μη το πολυπιστεύω. Τελικά νιώθω ευγνωμοσύνη. Για όσα έμαθα για τον εαυτό μου, για όσα έμαθα για τους άλλους. Για όσα ένιωσα… Και αγάπη, πολλή αγάπη. Στήριξη και συμπαράσταση και φροντίδα. Πολύτιμες φίλες (σας λατρεύω, κοντινές και μακρινές αγαπημένες μου) και άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μου, ή εγώ στο δικό τους, που σήμερα με γεμίζουν χαρά. Κοιτάζω μπροστά και παρά το ότι δυσκολίες πάντα υπάρχουν και παντού, βλέπω φως.

Το ίδιο εύχομαι και για όλους εσάς για τη νέα χρονιά. Να είναι μια καλή χρονιά.
Να έχουμε υγεία, δύναμη, γεμάτη αγκαλιά, φωτεινό βλέμμα, γάργαρα γέλια.
Α! και … γεμάτα ποτήρια😉

 

Όλγα

Μεγάλη Παρασκευή, Εγκώμια με τη χορωδία της Αγίας Τριάδας.

Μεγάλη Παρασκευή. Επιτάφιος Θρήνος.

«Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ«. » Άξιον εστί μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην«.
«Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;«.

agiatriada              Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης


Συγκίνηση. Κατάνυξη. Προσμονή.

Κι ένα «ραντεβού», δικό μας, κάθε χρόνο, εκεί στον ίδιο γυναικωνίτη. Στις ίδιες θέσεις που κάποτε καθόμασταν παιδιά και αργότερα έφηβοι, κάθονται τώρα νέα πρόσωπα μα κι εμείς νιώθουμε οτι ανήκουμε πάντα εκεί με τη διαφορά ότι έχουμε και τα δικά μας παιδιά δίπλα μας.
Κάθε χρόνο εκεί, παλιοί και νέοι, μικροί και μεγαλύτεροι, αντικρίζοντας πάντα το ίδιο βλέμμα, τα ίδια χέρια, τις ίδιες γνώριμες κινήσεις να διευθύνουν όχι μόνο τα λόγια και τις νότες αλλά τα συναισθήματά μας.


Ο χρόνος μπορεί να αλλάζει τις μορφές, τα πρόσωπα, τις συνθήκες αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τα συναισθήματα όταν οι βάσεις είναι τόσο γερές, όταν έχεις ζήσει τόση ένταση.

Για όλους εμάς που η μέρα αυτή σημάδεψε τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, οι στιγμές αυτές είναι κάτι παραπάνω από μοναδικές.
Για όλους εμάς που το ζήσαμε, Πάσχα είναι αυτές οι ώρες και δε γίνεται χωρίς αυτές. Η πρόβα, τα Εγκώμια, η Περιφορά. Τα συναισθήματα που ξεχειλίζουν, η ψυχή που γεμίζει.

Νιώθω τυχερή που ήμουν, είμαι ακόμη και θα είμαι πάντα «παιδί» αυτής της Χορωδίας, νιώθω ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο που ουσιαστικά μας μεγάλωσε, νιώθω συγκίνηση κάθε φορά που συμμετέχω. Και ξέρω οτι δεν είμαι η μόνη…

Παιδική Χορωδία Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Όλγα

Νηστεία, τούρτες, καλαμαράκια και τυρί από σόγια.

Αυτή την ιστορία με τα «νηστίσιμα» αδυνατώ να την κατανοήσω.
Συν του οτι κάθε χρόνο έχω την αίσθηση ότι παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Και όλο και πιο πολύ χάνεται στη μετάφραση η έννοια, η πραγματική έννοια της νηστείας.

Νηστεία είναι η στέρηση. Η εγκράτεια. Η αποχή από τις απολαύσεις. Να μην ασχολείσαι με το τι θα φας και πώς θα το φας, να ασχοληθείς για λίγο με τη ψυχή σου, το μέσα σου. Με τον εαυτό σου αρχικά και με όσους σχετίζεσαι. Θα φας αλλά για να συντηρηθείς κι όχι για να ευφρανθείς!

Αυτή είναι η πραγματική έννοια της νηστείας και δε χωρά αμφισβήτηση γι’αυτό. Όλα τα υπόλοιπα είναι για μένα απλά προσποίηση. Ψευδαίσθηση. Κοροϊδιλίκι κοινώς.

Ένα βουνό από νηστίσιμα καλαμαράκια, γαρίδες, μεζεδάκια παρέα με 2-3 ποτηράκια τσίπουρο, νηστεία για μένα δεν είναι. Αλλά οι πατάτες που από λάθος ήρθαν στο τραπέζι με τριμμένο κεφαλοτύρι, επιστρέφονται ασυζητητί κεραυνοβολώντας τον σερβιτόρο για το θανάσιμο αμάρτημα στο οποίο παραλίγο να παρασύρει τους πιστούς. Χμ.

shrimpsvia

Κι όταν διαβάζω συνταγές για νηστίσιμες τούρτες (!), νηστίσιμες πίτσες με τυρί σόγιας, ως και νηστίσιμα τσουρέκια!! «Μα δεν έχει αυγά η συνταγή και η σοκολάτα δεν είναι γάλακτος«!
Mα δεν είναι τα συστατικά που απαγορεύονται! Δηλαδή, ως και την Μ. Παρασκευή τρώμε το νηστίσιμο – κατά τα άλλα – τσουρέκι και μετά την Ανάσταση απολαμβάνουμε το … κανονικό;

Με συγχωρείτε, αυτό μοιάζει πιο πολύ με δίαιτα κατά της χοληστερίνης και καμία στέρηση, εγκράτεια ή αποχή δε διακρίνω. Εσείς;

cakevia

Προτιμότερο είναι να βάλεις γάλα στον καφέ και να φας ένα λιτό πρωινό με λίγο ψωμί, φρυγανιές, ταχίνι, λίγη μαρμελάδα ή λίγο μέλι παρά να πιεις τον καφέ σου σκέτο και να γεμίσεις το πιάτο σου με κέικ που όμως ίχνος αρτύσιμων συστατικών δεν περιέχει. Χα! Και νομίζουμε οτι είμαστε εντάξει…

milkvia

 

breakfastvia

Όσο για την ώρα της Θείας Κοινωνίας … τι να πω.
Ακόμη κι αν έχεις περάσει με νερό και παξιμάδι, τι νόημα έχει αλήθεια να μεταλάβεις αν η καρδιά σου είναι γεμάτη κακία, νιώθεις ένταση, μάλωσες με κάποιον δικό σου ή ακόμη και το πιο απλό, σκουντήχτηκες με την άγνωστη κυρία που περιμένει κι εκείνη τη σειρά της, με σκοπό να κερδίσεις ένα-δυο λεπτά αναμονής «για να τελειώνεις μια ώρα αρχίτερα, πολύ κόσμο έχει φέτος, έχεις και κάτι τελευταία ψώνια να κάνεις, θα έρθουν και οι κουμπάροι, είναι και το κομμωτήριο και γιατί δε βάζουν ακόμη έναν παπά βρε παιδί να τελειώνουμε…»
Κάτι σαν το σούπερ μάρκετ, βάλτε βρε κορίτσια ακόμη ένα ταμείο, τόσος κόσμος μαζεύτηκε …

prayervia

Για μένα πολύ πιο «νηστίσιμο» είναι ένα πιάτο με μια σκέτη μπριζόλα με λίγη σαλάτα από ένα σπέσιαλ «νηστίσιμο» μυδοπίλαφο, συνοδευόμενο από το σπέσιαλ – νηστίσιμο πάντα – κανταίφι επιδόρπιο και 5-6-7 νηστίσιμα κουλουράκια με τον καφέ … και δυο κομμάτια νηστίσιμη πίτα για βραδινό. Που μπορεί κάλλιστα να είναι και κασερόπιτα, είπαμε με κασέρι σόγιας. (για τις τούρτες και τις πίτσες, ούτε καν μπαίνω στη διαδικασία να σχολιάσω).
Και για να μην παρεξηγηθώ, ασφαλώς και θα φας κάτι γλυκό, ασφαλώς και θέλεις αυτό που τρως να είναι νόστιμο και να μη θυμίζει φελιζόλ. Ωστόσο, αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να απαιτούνται πολλές ώρες ενασχόλησης, κάτι που είναι εντελώς αντίθετο με την πραγματική έννοια της νηστείας.

chicken

Ένας φίλος, καπνιστής, 40 μέρες έκοβε το τσιγάρο. Δεν ξέρω αν το κάνει ακόμη. Τον θαύμαζα γι’αυτό. Έκοβε και το ποτό. Ναι, εκείνο το ένα ποτηράκι που απολάμβανε το βράδυ. Και μια άλλη γνωστή, μανιώδης γλυκατζού, στερούνταν για 40 μέρες τη σοκολάτα. Τους βγάζω το καπέλο.

Γιατί εκ τους ασφαλούς, οκ, όλοι τα κάνουν/κάνουμε όλα.

winevia

Το τι κάνει ο καθένας, είναι καθαρά προσωπικό του θέμα φυσικά εφόσον δε θίγει και δεν προσβάλει τους γύρω του. Προσωπικά, δεν πηγαίνω ποτέ νηστική να κοινωνήσω. Το έκανα παλιότερα, λιποθυμούσα όμως τις περισσότερες φορές (λόγω ορθοστατικής υπότασης) ώσπου ένας παπάς σχεδόν με μάλωσε. «Τι μου έρχεσαι νηστική κορίτσι μου; Φάε δυο παξιμάδια, πιες λίγο καφέ κι έλα. Λιπόθυμη τι να σε κάνω;»

Κάτω από ποιες συνθήκες και αν θα σηκωθώ να μεταλάβω την ώρα του «Όσοι Πιστοί Προσέλθετε» είναι απόλυτα δικό μου θέμα, μεταξύ εμού και του Θεού μου. Το ίδιο ισχύει για όλους.
Δεν κρίνω κανέναν, δεν μπορεί να με κρίνει κανείς. Σκέψεις κάνω μόνο, για την παρανόηση, την παρεξήγηση ενδεχομένως ή και την αμάθεια που επικρατεί γύρω από αυτό το θέμα.

Και στο κάτω κάτω, δεν έχει σημασία τι έχει μέσα το στομάχι σου, αλλά τι έχουν μέσα η ψυχή σου, η καρδιά σου, το μυαλό σου…

Καλό Πάσχα σε όλους. Καλή Ανάσταση, γεμάτη Φως!

Όλγα

Δέκα σίγουρα βήματα για να εμπλακείς με επιτυχία σε αδιέξοδο καβγά.

1. Ξεκίνα ρωτώντας «γιατί». Σε συνδυασμό με το κατάλληλο ανακριτικό ύφος. «Γιατί» οτιδήποτε. Εγγυημένο αποτέλεσμα. Ένα απλό κα κυρίως απροσδιόριστο «γιατί» είναι ικανό να διαλύσει μεμιάς το νευρικό σύστημα, ειδικά όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση. Κατά προτίμηση, το «γιατί το έκανες αυτό» περιλαμβάνει σειρά κρυφών ερωτήσεων, από το ποιο είναι το «αυτό» μέχρι το «τι ακριβώς έκανα». Μπλοκάρει ο εγκέφαλος και το πάρτι αρχίζει.

2. Απόφυγε να μιλήσεις για το πως νιώθεις και τα δικά σου συναισθήματα και δήλωσε πόσο σε απογοήτευσε/θύμωσε/πλήγωσε/στεναχώρησε ο άλλος. Πάντα βάζοντας μπροστά και τονίζοντας την αντωνυμία «με». Πίστεψέ το, λέξη- κλειδί.

3. Φόρτωσέ τον με ενοχές και ευθύνες και φρόντισε να επιμένεις σε αυτό ειδικά αν εναντιωθεί θιγμένος ή ακόμη και αμυνόμενος.

4. Φρόντισε να διακόψεις την ενδεχόμενη προσπάθειά του να απολογηθεί/δικαιολογηθεί/έστω εκφραστεί με όποιον τρόπο, βομβαρδίζοντάς τον με οτιδήποτε εκτός θέματος. Συνέχισε ακάθεκτη δίχως να περιμένεις απάντηση. Ύψωσε σταδιακά τον τόνο της φωνής σου και αρνήσου θιγμένη οτι το κάνεις, αν επιχειρήσει να το σχολιάσει.

Αν το πας καλά ως εδώ, σίγουρα θα έχει ήδη δημιουργεί ένα ικανοποιητικά τεταμένο κλίμα.

vbvia

5. Μην αφήσεις περιθώρια να βγει ολοκληρωμένη κουβέντα από το στόμα του και κυρίως φρόντισε να μην υπάρχει ειρμός, λογική ακολουθία και λογική γενικότερα στα όποια λεγόμενα. Κοινώς, φρόντισε η κουβεντα να πάει κατά διαόλου.

6. Κοίτα αλλού όταν του μιλάς, κοίτα αλλού όταν σου μιλάει, μίλα αμέσως μόλις επιχειρήσει να ανοίξει το στόμα του, φώναξε για να καλύψεις τη δική του φωνή και τόνισέ του σε κάθε περίπτωση ότι αυτά που λέει, ότι κι αν λέει, είναι σαφώς αηδίες – τόνισέ το ακόμη περισσότερο στην περίπτωση που όντως είναι.

7. Θύμισέ του ότι δεν έχει τι να πει, ότι στερείται επιχειρημάτων και πως κάθε φορά βλέπεις το ίδιο έργο. Αναρωτήσου μεγαλόφωνα και με υποτιμητικό -τουλάχιστον -ύφος αν και πότε θα ωριμάσει και ζήτα του να σε ενημερώσει αν κάποτε γίνει αυτό. Πες και ότι δε σε νοιάζει ούτως ή άλλως.

8. Βάλε μπροστά από κάθε σου φράση το «εγώ» και πίεσέ τον μέχρι εκεί που δεν πάει να πει επιτέλους σε αυτή τη ζωή τι άλλο θέλει πια από σένα. Ωστόσο, αν επιχειρήσει να εξηγήσει κάτι από όλα αυτά, απλά μη τον αφήσεις – και πάλι – να αρθρώσει λέξη.

9. Σύγκρινέ τον με τους πάντες, οι οποίοι σαφώς και δε θα έκαναν έτσι. Άσε το «έτσι» απροσδιόριστο ακόμη και αν σε ρωτήσει. Σύγκρινέ τον με εσένα που δεν κάνεις ποτέ «έτσι».

10. Κράτα ειρωνικό ύφος ή όποιο άλλο θεωρείς οτι σου ταιριάζει καλύτερα ώστε να εξασφαλίσεις ακόμη περισσότερη ένταση.

tip: Αν τυχόν παρά τις προσπάθειές σου δεις οτι παραμένει ήρεμος ή βγάζει από το μανίκι σωρό επιχειρημάτων που το πιο πιθανό είναι να σε κολλήσουν στον τοίχο, γύρνα επιδεικτικά την πλάτη σου (πρόσεχε, να το κάνεις εγκαίρως), πες οτι δεν είσαι διατεθειμένη να ασχοληθείς περισσότερο και να χαλάσεις (κι άλλο) το στομάχι σου, να χαραμίσεις (κι άλλο) τη μέρα σου και κάνε μεγαλοπρεπή έξοδο από το χώρο. (Μην πας μακριά, ή αν βγεις εκτός σπιτιού πάρε ομπρέλα, λεφτά, χαρτομάντηλα και φόρα και μια ζακέτα) …

Ημέρα της Γυναίκας, η παρεξηγημένη.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, 8 Μαρτίου.

Όχι για να κάψουμε τα σουτιέν μας στις πλατείες στο όνομα της χειραφέτησης αλλά για να στηρίξουμε, να αγωνιστούμε, να ελπίσουμε σε ένα καλύτερο αύριο … ακούγεται κλισέ, από αυτά που αντιπαθώ. Έστω, για ένα πιο φωτεινό κόσμο.

Παρεξηγημένη, ταλαιπωρημένη ισότητα! Τόσο από εκείνες τις γυναίκες που νομίζουν ότι αν αποποιηθοούν τελείως τη θηλυκή τους εικόνα θα αποκτήσουν επιπλέον προνόμια, ίδια με των ανδρών, όσο και από εκείνους τους άντρες που φοβούνται πως ο ανδρισμός τους εξαρτάται από το πόσο πιο χαμηλά στέκει το άλλο φύλο.

Η μέρα της Γυναίκας δεν είναι για να αποδείξουμε πόσο «άντρες» μπορούμε να γίνουμε! Δεν είναι για να βροντοφωνάξουμε ότι δεν τους έχουμε ανάγκη. Δεν είναι για να αποδείξουμε ότι «περνάμε και μόνες μας καλά». Δεν είναι για να πούμε ότι «σήμερα δε μαγειρεύω, κόψτε το λαιμό σας, το βράδυ θα βγω να το κάψω και μη με ενοχλήσει κανείς». Δεν είναι αυτό το νόημα της ημέρας, σίγουρα, γι’αυτό και αρνούμαι να «γιορτάσω» με αυτό το σκεπτικό.

Αποζητούμε την ισότητα. Στις ευκαιρίες, στην προβολή, στη μεταχείριση. Στις επιστήμες, στην Τέχνη, την πολιτική. Στην καθημερινή ζωή, στην εκπαίδευση, στις αποφάσεις. Όχι μόνο στο σπίτι και τη γειτονιά μας, στον κόσμο όλο.

Και ναι, να συνεχίσουν οι άντρες να μας ανοίγουν την πόρτα, να μας σερβίρουν κρασί, να μας φέρνουν λουλούδια, να μας προσφέρουν το μπράτσο τους να στηριχτούμε. Δεν χάνουμε τη γυναικεία μας φύση, δε θέλουμε να αφήσουμε κι εμείς μουστάκι, δε θέλουμε να γίνουμε όλοι «ίδιοι». Άλλο ισοπέδωση, άλλο ισότητα.

Προσωπικά, θέλω τον άντρα πιο δυνατό. Προστάτη. Δεν έχει να κάνει με το αν είμαι ικανή να τα βγάλω πέρα μόνη μου αλλά με το ότι θέλω να νιώθω τη φροντίδα του αρσενικού προς το θηλυκό. Δεν είναι θέμα ισχύος, ούτε σημαίνει ότι αξίζει ο ένας λιγότερο κι ο άλλος περισσότερο. Έτσι είμαστε και αυτή είναι η φύση μας. Το πιστεύω.

Και με αυτό το σκεπτικό, μόνο με αυτό, ναι, γιορτάζω.  Η γυναίκα που γιορτάζει όμως την Ημέρα αυτή περιποιείται αυτούς που αγαπά και πιο πολύ τον άντρα που αγαπά. Και ύστερα ας κάνει κι εκείνος το ίδιο!

ωβ via
«Οι άντρες με ποιότητα, δε φοβούνται την ισότητα.»

Σας φιλώ,
Όλγα

Ο ερωτευμένος Ραχμά-λ-ινοφ.

Ο Ραχμάλινοφ εμφανίστηκε πριν 4 μέρες. Όπως το διαβάζετε, σωστά είναι γραμμένο. Ραχμάλινοφ. Δεν ξέρουμε το όνομά του γιατί αποφεύγουμε τα πολλά – πολλά για να μη του δώσουμε θάρρος, οπότε υποθέσαμε οτι ένα κάποιο όνομα ενδεχομένως θα πρέπει να έχει, κι αφού δεν το ξέρουμε έστω και μόνο για να αναφερόμαστε σε αυτόν θα έπρεπε να του δώσουμε ένα. Ο Βασίλης το εμπνεύστηκε και όταν τον διόρθωσα μου είπε οτι δεν έχει καμία σχέση με τον γνωστό Ραχμάνινοφ και ότι αυτό είναι απλά ένα «άλλο» όνομα που επινόησε ελεύθερα ο ίδιος. Οκ.
Ραχμάλινοφ λοιπόν. Και είναι ένας κούκλος. Όμορφος, ψηλός, καλλίγραμος κι επίμονος όσο δεν πάει. Από αυτά τα αρσενικά που όταν βάλουν κάτι με τον νου τους, πρέπει να γίνει. Δεν τους σταματά τίποτα. Δε γλιτώνεις με τίποτα. Κι αν θέλεις να γλιτώσεις, σίγουρα θα ταλαιπωρηθείς. Με όποιον τρόπο.

Ξεκίνησαν όλα όταν την ακολούθησε ένα απόγευμα, εκείνη δεν του έδωσε και τόση σημασία, είναι λίγο ξινή με το άλλο φύλο κατά γενική ομολογία, όμως εκείνος δε φάνηκε να πτοείται, προφανώς και δεν τη βλέπει έτσι. Μάλλον του γυάλισε, εκτός από το όμορφο, πικάντικο μουτράκι της, το πεταχτό, παιχνιδιάρικο περπάτημά της. Συν το γεγονός οτι δεν του έδωσε καμία σημασία, τουλάχιστον όχι με θετικό πρόσημο. Κι όσο εκείνη τον αγνοούσε, τόσο εκείνος λύσσαξε. Έτσι πάνε αυτά – λένε.

Το ίδιο βράδυ, κι αφού εκείνη γύρισε σχεδόν τρέχοντας και μπήκε βιαστικά στο σπίτι προσπαθώντας με δυσκολία είναι αλήθεια να τον αποφύγει, εκείνος αποφασισμένος και αμετακίνητος, έμεινε κάτω από το μπαλκόνι της όλη νύχτα. Στην αρχή σιωπηλός, στη συνέχεια και όσο δεν έβλεπε ανταπόκριση, με σιωπηλή διαμαρτυρία, στο τέλος φωνάζοντας απελπισμένα. Όλη νύχτα κάτω από το μπαλκόνι της!
Μάταια οι γείτονες προσπαθούσαν να τον πείσουν να φύγει. Κάποιοι τον λυπήθηκαν, κάποιοι προσπάθησαν να του μιλήσουν, άλλοι τον απείλησαν για τις φωνές του μέσα στη μαύρη νύχτα, ώσπου στο τέλος εκείνος έβαλε τα κλάματα. Κι έκλαιγε όλη νύχτα, απαρηγόρητος, έβγαζε κραυγές και ουρλιαχτά, όλου του κόσμου η απόγνωση ξεχείλιζε από το λαρύγγι του…

Τις πρώτες πρωινές ώρες ησύχασε κι όλοι νόμισαν οτι το είχε πάρει απόφαση πια και κουρασμένος και σίγουρα πεινασμένος είχε καταθέσει τα όπλα. Χα!
Την περίμενε στην είσοδο της πολυκατοικίας, δίπλα στο παρτέρι με τα λουλούδια. Κάποια στιγμή εκείνη θα έβγαινε για την πρωινή της βόλτα, λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά, είχε εκείνος υπομονή κι ήταν άλλο τόσο επίμονος. Και πράγματι. Σαν άνοιξε η μεγάλη πόρτα και την είδε, έκανε σαν τρελός. Με χίλιους ελιγμούς κατάφερε και πάλι να του ξεφύγει. Η γειτονιά τους κοιτούσε.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται καθημερινά, όλες τις ώρες από τότε. Περιμένει σαν τσιλιαδόρος πότε θα πλησιάσει κάποιος ένοικος την είσοδο και τρέχει να τρυπώσει μέσα. Τις περισσότερες φορές τα καταφέρνει. Βρήκε που μένει, ανέβηκε στον όροφό της και την έστησε έξω από την πόρτα της. Έκλαψε, φώναξε, χτύπησε την πόρτα, έκανε να φύγει, ανέβηκε πιο πάνω, κατέβηκε πιο κάτω αλλά πάλι εκεί. Έξω από την πόρτα της. Τόσο διεκδικητικός. Κάποιοι τον αγρίεψαν για να τον πείσουν να φύγει, μα ξεσήκωσε τον τόπο, μάταια, κανείς δεν μπορεί να το καταφέρει. Ούτε αστυνομία, ούτε κανείς.

Αναγνώρισε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της και τους κάνει από τότε το βίο αβίωτο. Τους ακολουθεί κατά πόδας, κολλάει πάνω τους σαν βδέλλα, και επιμένει. Σε τέτοιο βαθμό που το σκέφτονται για να βγουν από το σπίτι τους πια. Χθες τη νύχτα ξημερώθηκε έξω από την πόρτα της πάλι. Μόλις ακούσει τη φωνή της αρχίζει το κλάμα. Ποιος είπε οτι τα αρσενικά δεν κλαίνε;

Η οικογένεια φεύγει στην κυριολεξία στα κλεφτά από το σπίτι, όταν και αν τα καταφέρει. Επιχειρούν να τον ξεγελάσουν, να βγουν τάχα από την πόρτα που οδηγεί στο πάρκιγκ, τους παίρνει είδηση στο δευτερόλεπτο. Πηγαίνουν από την άλλη, τα ίδια. Άλλοτε, εκεί που πιστεύουν οτι δεν είναι πουθενά, ελέγχουν από μπαλκόνια και βεράντες γύρω-γύρω πριν βγουν από το σπίτι, τον βλέπουν να περιμένει και πάλι μπροστά στην είσοδο λες και κατεβαίνει ξαφνικά από τον ουρανό. Για πότε τους μυρίζεται δε λέγεται.
Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Μόνο ο ίδιος αν το πάρει απόφαση οτι η νεαρά δεν ενδιαφέρεται και αποφασίσει να καταθέσει τα όπλα.

Έτσι είναι ο έρωτας. Ή τέλος πάντων το ένστικτο, οι ορμόνες, η φύση. Παρά το ότι μου έχει σπάσει τα νεύρα γιατί μπαινοβγαίνω στο σπίτι μου σαν τον κλέφτη ή με την αίσθηση οτι με κυνηγούν οι Γερμανοί προσπαθώντας να τον αποφύγω γιατί αλλιώς θα βρω τον μπελά μου, μου έρχεται ώρες-ώρες να πάω να τον αγκαλιάσω. Γιατί όσο κι αν με ακινητοποίησε προχθές το πρωί και δεν μπορούσα ούτε να ξεκλειδώσω – είχε κολλήσει πάνω μου, όρθιος με τα χέρια του με είχε κολλήσει πάνω στην πόρτα – δεν είναι καθόλου επικίνδυνος. Επιθετικός και ορμητικός είναι όμως, όπως πρέπει για το απόλυτο αρσενικό.  Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις πως μπορεί να αντιδράσει ένας απελπισμένος, ειδικά και όταν αρχίζει να κουράζεται και να απογοητεύεται. Του φώναζα να φύγει, τον έσπρωξα, χτύπησα και το χέρι μου, με τα χίλια ζόρια και τρομαγμένη τα κατάφερα. Τον λυπάμαι όμως. «Ερωτευμένος» είναι. Παθιασμένος. Γι’ αυτό δείχνει και όμορφος! Κι αυτά μαζί πάνε και δεν κάνουν διακρίσεις. Έτσι λέω εγώ.

ραχμάλινοφ              Νάτος. Γοητευτικός, δεν είναι;

klio              Νάτη κι αυτή. Το αντικείμενο του πόθου.

Τι να σου κάνω καημένε μου, η αλήθεια είναι ότι δε φταις εσύ. Είναι που το ένστικτό σου δεν σου επιτρέπει να αντιληφθείς οτι δεν σου κάνει η τύπισσα. Ογκομετρικό είναι το θέμα. Μετρίου αναστήματος και 7,5 κιλά μόλις αυτή, καμιά εικοσαριά σκύλαρο σε κόβω εσένα. Ε, δεν!

Όλγα

PS: Την 5η κατά σειρά μέρα κάμφθηκα η συναισθηματική. Αφού ούτε η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου αποφάσισε να κάνει κάτι (το μόνο που θα έκαναν δλδ θα ήταν να τσεκάρουν αν είναι εμβολιασμένος και να τον ξαναφέρουν), ούτε κάποια φιλοζωική, παρά το ότι επικοινώνησα μαζί τους, κι αφού ηρέμησε λίγο κι αυτός και μας κουνάει την ουρά μόλις μας δει, κατέβηκα και τον τάισα. Κι από εκεί που λέγαμε αμάν και πότε να τον ξεφορτωθούμε, τώρα τον αναζητούμε και αναρωτιόμαστε που γυρνάει με τη βροχή. Αρχίσαμε να έχουμε την έννοια του, μέχρι που εμφανίζεται και πάλι και ουφ, ανακούφιση! Με γεια μας…