Ζαλίζομαι!

Ζαλίζομαι. Σηκώνομαι από την καρέκλα και πριν κάνω πέντε βήματα βλέπω αστεράκια. Μερικές φορές ούτε αυτά προλαβαίνω να τα δω γιατί μαυρίζει το τοπίο. Σταματώ και στα τυφλά πιάνομαι από όπου βρω και σκύβω το κεφάλι μέχρι να ξαναβρώ το φως μου και την ισορροπία μου.
«Είσαι ψηλή, το αίμα αργεί να φτάσει εκεί πάνω!» μου λέει κοροϊδευτικά η φίλη μου και παιδίατρος-οικογενειακή γιατρός μας. Και τι να κάνω; Μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη αυτό είναι, υπολειτουργώ. Μέχρι να δροσίσει ο καιρός βρίζω τη ζέστη και την υγρασία. Μετά βρίσκω κάτι άλλο, δεν είναι εκεί το θέμα.

Και πάλι καλά είμαι τώρα. Εκεί γύρω στα 20 – 25 έζησα στιγμές θριάμβου. Τότε που ήταν της μόδας τα μπαράκια όπου σκαμπό υπήρχαν μόνο για δείγμα. Τότε που όσο πιο αργά έβγαινε κανείς, τόσο πιο καλά ήταν και όσο πιο κολλητά έπινες το ποτό σου – όρθιος – με τους υπόλοιπους, τόσο πιο πετυχημένη ήταν η επιλογή σου. Χειμώνα – καλοκαίρι. Και να πω την αμαρτία μου, μου άρεσε πολύ. Κι εκεί που μέσα στο πλήθος κάποιος με διέκρινε από μακριά … εκεί ακριβώς με έχανε, στην κυριολεξία. Μέχρι να πουν «αχ, να η Όλγα, τη βλέπω», πίστευαν ότι τους ξεγελούσαν τα μάτια τους. Ή τα ποτά τους. Έχω λιποθυμήσει εντελώς ή στο περίπου πάρα πολλές φορές, ειδικά τότε. Και μπορεί όσο να’ναι έτσι να έκανα με το παραπάνω αισθητή την παρουσία μου αλλά από την άλλη, εκείνο το χρώμα του λευκού σοβά που απλώνεται στο πρόσωπο μετά από ένα λιποθυμικό επεισόδιο, ουδόλως θελκτικό μπορεί να είναι. Στην πορεία, αποφάσισα εγώ και ο οργανισμός μου ότι καλύτερα να το κόψω αυτό το παιχνίδι με τις λιποθυμίες … κινδύνευα πολύ περισσότερο στα χέρια όσων είχαν την καλή διάθεση – και την ασχετοσύνη επίσης – να με συνεφέρουν από ότι από την ίδια την λιποθυμία. Άλλωστε με το που πήγαινα να σωριαστώ, τις πιο πολλές φορές συνερχόμουν κιόλας. Με μουσκεμένο πρόσωπο από παγωμένο ιδρώτα, μαλλί χάλια και το χρώμα του σοβά μεν, αλλά συνερχόμουν. Συν του ότι έπρεπε να δίνω βουνό από εξηγήσεις στους πάντες για το «τι έχω» και «τι είναι αυτό που παθαίνω». Δράμα.

«Λίγο αλατάκι παραπάνω και πολλά υγρά»…
… ναι, πατατάκια, τα λατρεύω, είναι φάρμακο και ακριβώς γι’αυτόν το λόγο και  εξαιρετικό άλλοθι.
«κι ένα ποτηράκι οινόπνευμα, καλό κάνει»
… αυτό το’χω, δεν είναι θέμα.
«Κίνηση χρειάζεται, γυμναστική, να τονωθεί η κυκλοφορία».
… ένα καυγά θέλετε να ρίξουμε που είναι και πιο αποτελεσματικός και πιο γρήγορος;

Γυμναστική! Η πιο στενή σχέση που είχα ποτέ μαζί της είναι ότι … παντρεύτηκα γυμναστή. Και τον κατέστρεψα. Ολοσχερώς, υπογείως και σταδιακά.
Το πρώτο καλοκαίρι της γνωριμίας μας, λίγο γιατί έτσι είχε μάθει ίσως και λίγο για να κάνει εντύπωση – τότε νόμισε ότι πιάνει, χμ! – έμπαινε στη θάλασσα και έκανε διαδρομές με πάθος και τεχνική. Τον κοιτούσα απαθής. Περνώντας τα χρόνια, ακόμη και πριν αποκτήσουμε παιδί, το διευκρινίζω, κατέληξε λίγο πιο μέσα από εκεί που σκάει το κύμα. Όσο για σπορ παραλίας, ούτε λόγος!

«Πώς τον έκανες έτσι το φίλο μας» μου λένε ακόμη οι φίλοι του.
Δε λέτε που σώθηκα εγώ και δεν κατέληξα να χτυπιέμαι σε κανένα γυμναστήριο; τους απαντώ.
Γιατί το έχω μελετήσει. Μπασκετικός ο άντρας μου, τα γόνατά του πονάνε – φταίνε τα σκληρά πατώματα των κλειστών γηπέδων, λέει. Από ευλυγισία, άστο. Κι εγώ δεν είμαι το κορίτσι λάστιχο αλλά τις παλάμες μου μια χαρά τις ακουμπώ στο πάτωμα χωρίς να λυγίσω τα γόνατα. Αθλήτρια στίβου η φίλη, πρόβλημα με τους αστραγάλους. Πάει κι αυτό. Και μπάσκετ δε θα έπαιζα με τίποτα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη χαλάει τη θηλυκότητα του γυναικείου σώματος (άλλοθι κι αυτό). «Οκ, παίξε beach – βόλευ», έτοιμη μου την έχουν την απάντηση.  «Και να κολλάει επάνω μου η άμμος; είστε εντελώς τρελοί, με τίποτα!» Πέρα του ότι αθλητικό παπούτσι με τακούνι, δεν κυκλοφορεί, κυκλοφορεί;;;;
«Μήπως να δοκίμαζες με παρέα»; επιμένουν. Το έκανα κι αυτό. Η τελευταία φορά, που ήταν και η εξολοκλήρου καθοριστική, ήταν όταν γράφτηκα μαζί με φίλη σε γυμναστήριο της γειτονιάς και δεν πάτησα ούτε για καλημέρα. Τα λεφτά μου δεν τα πήρα πίσω φυσικά και το κακό είναι ότι δεν τα πήρε ούτε και η φίλη.

Είχα που είχα τέτοια κακή σχέση με το θέμα, ένας εξαιρετικά ανόητος – το λιγότερο που μπορώ να πω δημόσια – γυμναστής στο σχολείο, όταν του είπα, μετά από τρέξιμο γύρω γύρω τάχα για ζέσταμα, ότι αισθάνομαι σαν να μη βλέπω πολύ καλά και σαν να μην πατάω πολύ καλά (ξεκάθαρα συμπτώματα πεσμένης πίεσης) με ρώτησε, τιμώντας το πτυχίο του βέβαια, «αν παίρνω κάτι»!!! Αυτή ήταν η χαριστική βολή. Την επομένη του κόλλησα ένα χαρτί απαλλαγής από το γελοίο μάθημά του και την όποια συναναστροφή μαζί του. Ώρα του καλή του θείου μου του γιατρού που μου το έδωσε τότε με τρέχα-γύρευε αιτιολογία και με συντρόφευε σε όλη τη σχολική ζωή μου. «Δεν έχεις τίποτα», μου έλεγε ο γυμναστής ενοχλημένος. «Μπορεί», του έλεγα προκλητικά. Πάντως για την παρέλαση με πήρε, λόγω ύψους και μάλιστα μπροστά μπροστά, πρώτη σειρά!
Βέβαια, να πω ότι έχω περάσει από αρκετά «ευγενή» (οπωσδήποτε) αθλήματα, έτσι για να είναι πιο πλούσιο το βιογραφικό μου. Τένις (εξαιρετικός τότε ο προπονητής, καταλαβαίνετε … στις 8 το πρωί ήμουν απίκο με τη ρακέτα στο χέρι), σκι στα χιόνια (μια φορά αρκεί, έχω και φωτογραφικά ντοκουμέντα), ιππασία (θέμα στυλ πάνω απ΄όλα) και ολίγον από wind-surf, δυστυχώς άνευ ντοκουμέντων. Α, έχω και μια φωτογραφία που παίζω ρακέτες! Είναι ακριβώς αυτό που λέμε «δεν είναι αυτό που φαίνεται». Και μετά … scrabble. Εγγύηση.

Το πιο αστείο από όλα είναι ότι πολύ συχνά και λόγω κατατομής (γονίδια και κληρονομικότης) δίνω εντελώς λάθος εντύπωση. Η οποία εντείνεται βέβαια όταν λέω ότι ο Χάρης είναι (ή ήταν;) γυμναστής.
«Α, έτσι εξηγείται!» μου λένε.
«Ε μα έτσι βέβαια, πως αλλιώς νομίσατε;;;»
Γι’αυτό μη με προκαλείτε, μην προσπαθείτε να με μεταπείσετε, μη μου βάζετε ιδέες … μπορεί να σας καταστρέψω. Άθελά μου. (Πάντα).

Σας φιλώ,
Όλγα

ΥΓ: κι αν κάποιος λιποθυμήσει μπροστά σας, έλεος, μην προσπαθήσετε να τον σηκώσετε όρθιο, μην του ρίξετε νερό – εκτός και αν θέλετε να τον πνίξετε, μη του δίνετε χαστούκια. Ξαπλώστε τον, χαλαρώστε λίγο τα ρούχα, ανασηκώστε λίγο τα πόδια (λίγο, δεν κάνουμε ενόργανη) και βεβαιωθείτε ότι αναπνέει. Καλέστε βοήθεια.

Advertisements

11 thoughts on “Ζαλίζομαι!

  1. Αυτό το θέμα με τη ζαλάδα λόγω ύψους το ψιλο-παθαίνω κι εγώ. Ευτυχώς δεν έχω λιποθυμήσει ποτέ μέχρι τώρα (κι εύχομαι να μην).

    Τώρα για το θέμα της γυμναστικής (γκουχ-γκουχ!) καλύτερα να μασήσω μία τσίχλα, γιατί την αγαπώ την άσκηση. Επειδή σε έχω δει, μπορώ να πω «Φτου!Φτου!», όντως φαίνεται σαν να γυμνάζεσαι τακτικότατα! 🙂

    Θα μιλήσω και λίγο σοβαρά και επειδή αναφέρθηκες στο γυμναστή, θα πω, ότι η ευθύνη τους είναι τεράστια και το αντιμετώπισε πολύ λάθος το θέμα σου και γιατί για λόγους υγείας έπρεπε να δείξει την πρέπουσα προσοχή και επίσης αν αγαπούν αυτό που κάνουν, πρέπει να βλέπουν στο κάθε παιδί τις ικανότητες και δυνατότητες του.

    Ναι, δεν αγαπούν όλα τα παιδιά τη γυμναστική, ούτε είναι όλα καλά σε όλα τα αθλήματα.
    Οφείλουν όμως να μάθουν στα παιδιά να αγαπούν την άσκηση.
    Να τα κάνουν να θέλουν να γυμνάζονται στο βαθμό, που μπορούν και θέλουν.

    Και κλείνοντας και επειδή είμαι φίλη σου, θα σου έλεγα ότι καλό θα ήταν να ξεκινήσεις κάτι.
    Θα νιώθεις υπέροχα μετά! Είναι αυτή η ευεξία.
    Ρώτα και το γυμναστή, να σου πει. 😉

    Σε φιλώ!

    (Πω πω! Πολλά είπα!)

    Μου αρέσει!

    • Το «επικίνδυνο» με αυτού του είδους τις λιποθυμίες είναι ότι μπορεί να χτυπήσεις πέφτοντας. Μην τρομάξεις αν σου τύχει!
      Ο συγκεκριμένος γυμναστής του σχολείου ήταν εντελώς άχρηστος. Δεν έκανε ποτέ πραγματικό μάθημα, φερόταν γελοία και περνούσε την ώρα του στο κυλικείο ενώ έδινε στα παιδιά μπάλες για να «παίξουν». Το πόσο άσχετος ήταν φάνηκε από αυτό που μου είπε.
      Πέρα από την πλάκα, όπως λες, δεν παροτρύνω κανέναν να μην κάνει γυμναστική, σε καμία περίπτωση. Αλλά δεν μου αρέσει καθόλου! Και να πεις ότι δεν έχω το καλό παράδειγμα; η μαμά μου τρεις φορές την εβδομάδα ανελλιπώς στο γυμναστήριο είναι. Τουλάχιστον περπατάω και μάλιστα γρήγορα. Μη μου πεις να τρέξω όμως! Ακόμη και αν με κυνηγάνε προτιμώ να με πιάσουν. Ανεπίδεκτη.(είσαι φίλη, γι’αυτό υπόσχομαι να παίξω ρακέτες την Κυριακή στη θάλασσα … για λίγο όμως, ε; 🙂 )

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s