Σε θέλω πίσω ρε!

Τελικά υπάρχει, μπορεί να υπάρξει φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα;

Αγνή, καθαρή, σκέτη φιλία; Μπορεί να απαντηθεί αυτό το ερώτημα; Λέγονται τόσο πολλά πάνω στο θέμα και με τόση ευκολία. Με τόση σιγουριά.
Μήπως οι προκαταλήψεις δεν μας αφήνουν να δούμε καθαρά; Μήπως πολύ εύκολα προδικάζουμε ότι βλέπουμε χωρίς στην ουσία να το κοιτάμε αληθινά; Μήπως τελικά οι ίδιες μας οι ανασφάλειες μας θολώνουν τα μάτια και παρεξηγούμε τα πράγματα απλά και μόνο από φόβο επειδή δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε σχέσεις και καταστάσεις; Μήπως γι’αυτό θεωρούμε ότι είναι ύποπτες, περίεργες και σώνει και ντε κάτι κρύβουν; Ίσως αυτό είναι πιο εύκολο, να τα τσουβαλιάζεις όλα μαζί χωρίς να παιδεύεσαι να κάνεις διαχωρισμούς. Χωρίς σκέψη.

Έτσι μάθαμε. Με αυτές τις απόψεις γαλουχηθήκαμε. Είσαι γυναίκα και άρα ένας άντρας σε βλέπει μόνο πονηρά και στο μυαλό του έχει μόνο ένα πράγμα. Ακόμη και αν είναι μικρότερος, πολύ μεγαλύτερος, παντρεμένος ή μη. Ακόμη κι αν είναι ευτυχισμένος, ακόμη και αν είναι συνάδελφος, φίλος, κουμπάρος, γείτονας, ο φούρναρης ή ο διευθυντής του σχολείου του παιδιού σου.  Αν είσαι άντρας, μια γυναίκα σε πλησιάζει μόνο για να σε τυλίξει. Αν είναι και λίγο όμορφη είναι σίγουρα ύπουλη και ξεχειλίζει δόλο. Ένα τρίτο πρόσωπο είναι πάντα κακόβουλο και πάντα φταίει. Η ύπαρξή του και μόνο σημαίνει πονηριά. Πάντα φέρνει ή θα φέρει την καταστροφή, έτσι μάθαμε.

Μόνο που την καταστροφή τη φέρνουμε μόνοι μας. Δεν υπάρχουν τρίτα πρόσωπα και αηδίες. Υπάρχουν μόνο κομπλεξικοί άνθρωποι από όλες τις πλευρές και σε κάθε περίπτωση.

…………………………………………………………

Με τον Λ. δεν μπορώ να πω ακριβώς ότι μεγαλώσαμε μαζί.
Τουλάχιστον όχι με την έννοια των οικογενειακών δεσμών. Οι γονείς μας είχαν απλά τυπικές σχέσεις αμοιβαίας εκτίμησης και συμπάθειας αλλά όχι κάτι περισσότερο. Ήμασταν μαζί από την πρώτη δημοτικού χωρίς τότε να κάνουμε πολλή παρέα.

Εκείνος ήταν πάντα το καλό και ευγενικό παιδί που φρόντιζε για όλους και κυρίως προστάτευε τους πάντες. Στο σχολείο, στα παιδικά τότε πάρτι, στη γειτονιά. Πολύ καλός μαθητής, πάντα περιποιημένος, ψηλότερος από όλους, ατσαλάκωτος, σούπερ πρόθυμος και ευγενικός τόσο που έμοιαζε μεγαλύτερος από την ηλικία του. Το προφίλ του «καλού παιδιού». Μεγαλώνοντας κράτησε και πλούτισε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του. Ήταν αυτός που οπωσδήποτε θα σου κρατούσε το παλτό για να το φορέσεις αλλά κυρίως θα έβγαζε το σακάκι του για να μην κρυώσεις. Χωρίς δεύτερη σκέψη από τη μεριά του, χωρίς καν πρώτη από τη δική σου.

Μετά το δημοτικό πήγαμε σε διαφορετικά σχολεία αλλά δεν ξέρω πως (η ασθενής μου μνήμη δεν με βοηθά ξέρετε με τις λεπτομέρειες) βρεθήκαμε να κάνουμε παρέα. Όλο και πιο πολύ. Γίναμε κολλητοί. Εκείνος πέρασε στο Πολυτεχνείο κι εγώ από πίσω του. Εγώ τελείωσα τις σπουδές μου στη διακόσμηση, εκείνος εκεί. Παντού και στα πάντα. Πάρτι (πω πω τι πάρτι!), θέατρα, σινεμά, βόλτες στην παραλία, συναυλίες, βόλτες στις βιτρίνες, πάνω κάτω … άλλοι με θεωρούσαν συμφοιτήτρια και αν όχι όλοι, οι περισσότεροι μας θεωρούσαν ζευγάρι. Κάποιοι θα ήθελαν να ήμασταν. Δεν ήμασταν. Δεν υπήρξαμε ποτέ.

Εμείς ήμασταν μόνο κολλητοί.
Κι ας έβγαζε ξαφνικά ένα τριαντάφυλλο μέσα από το σακάκι του όταν ερχόταν να με πάρει. Κι ας μου αγόραζε για έκπληξη τις γόβες που είχα βάλει στο μάτι στη βόλτα που είχαμε κάνει νωρίτερα μαζί. Κι ας άφηνε τα πάντα για να έρθει όταν τον ζητούσα. Ήταν για μένα κάτι σαν μεγάλος αδελφός και φίλη κολλητή.  Το πόσα είπαμε, δε λέγεται. Στην κυριολεξία! Λεπτομέρειες της ζωής μας που είμαι σίγουρη ότι κανείς άλλος δεν ήξερε και πιθανόν δεν έμαθε ποτέ! Ήταν πάντα «εκεί».  Στην αγκαλιά του έριξα κουβάδες δακρύων για ανεκπλήρωτους έρωτες και ανάλογες απογοητεύσεις και αντίστοιχα μέχρι που έκλεινα τα αυτιά μου στις εξωφρενικά λεπτομερείς αφηγήσεις των δικών του ερωτικών πόνων ή επιτυχιών … «Πάψεεε, δεν θέλω να ακούω!» έλεγα. «Μα σε ποιον θα τα πω; άκου!» έλεγε. Καταστρώσαμε μαζί σχέδια επί σχεδίων για την κατάκτηση των επόμενων … κινούμενων στόχων μας… αναλύσαμε ώρες ατελείωτες και σε ατελείωτους περιπάτους στο πουθενά τις συμπεριφορές, τις κινήσεις, τα συναισθήματα. Τα προσωπικά μας προβλήματα, τα οικογενειακά, τα πάντα… Μπαινόβγαινα σπίτι του κι εκείνος στο δικό μου. Οικογένεια.

Κάναμε άθελά μας χαλάστρες ο ένας στον άλλο καθώς πολλές θαυμάστριες με θεωρούσαν επικίνδυνη ή ύποπτη. Πολλές άλλες δεν μπόρεσαν να δεχτούν μια κολλητή-φίλη-αδελφή που όμως ο καλός τους αποκαλούσε «γλύκα», βουτούσε με θέρμη  και φιλούσε πεταχτά στο λαιμό μπροστά στα μούτρα τους. Ένα δίκιο το είχαν από τη μεριά τους εδώ που τα λέμε. Πως να το καταλάβουν αυτό που είχαμε και πως να το δεχτούν! Άλλες πάλι, απογοητευμένες που δεν έβρισκαν ανταπόκριση, στρέφονταν σε μένα για παρηγοριά, εμένα που τον ήξερα καλά και όλο και μια καλή κουβέντα θα μπορούσα να του πω για να του αλλάξω τα μυαλά! Το έκανα και αυτό. Παρηγόρησα για χατήρι του μέχρι και δια αλληλογραφίας. Πράγματι! Αντίστοιχα, όσοι είχαν στο μυαλό τους να με πλησιάσουν, σίγουρα το ξανασκέφτονταν ή απλά αναρωτιόταν για το ρόλο του στη ζωή μου. Κι εκείνος με άκουγε, με συμβούλευε ή μου μετέφερε τα πιο ζουμερά κουτσομπολιά τηλεφωνικώς ακόμη και από εκατοντάδες χιλιόμετρα …

Ήταν το πασπαρτού μου για τις φορές που ήθελα να γυρίσω αργά – θα είμαι με τον «Λ» έλεγα και έπαιρνα κατά μία έννοια ελευθέρας από τους δικούς μου – άλλωστε πάντα σιγουρευόταν ότι με πήγε σπίτι, νυσταγμένη, πιωμένη, χαρούμενη, ερωτευμένη, κλαμμένη, κουρασμένη ή ότι άλλο, αλλά πάνω από όλα ασφαλή!
Τόσο πολύ κυκλοφορούσαμε μαζί που όταν χρειαζόταν να κάνουμε τη διευκρίνηση ότι «δεν είμαστε μαζί» θεωρούσαν ότι όχι πλέον!

Μαζί γελάσαμε μέχρι δακρύων και ξεγυμνώσαμε τις ψυχές μας (μόνο) μέχρι αηδίας. Είπαμε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τα πάντα. Χορέψαμε, ξενυχτίσαμε, διαβάσαμε, είδαμε τηλεόραση, είπαμε βλακείες, κάναμε ψώνια, πήγαμε σε γάμους, κάναμε ποδαρικό, φάγαμε, ήπιαμε, μαγειρέψαμε, παίξαμε επιτραπέζια, σπρώξαμε μέσα στο ξημέρωμα, μετά από πάρτι και υπό βροχή σαν σε αμερικάνικη ταινία – εκείνος δηλαδή – το αυτοκίνητό μου που είχε πάθει βλάβη, κουτσομπολέψαμε, αγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε, μοιραστήκαμε …

Όλοι, κυρίως οι μεγαλύτεροι, περίμεναν ότι από σε στιγμή σε στιγμή κάτι θα προέκυπτε μεταξύ μας, επιτέλους θα καταλαβαίναμε αυτό που τάχα ήταν ορατό και απολύτως αναμενόμενο και ότι επιτέλους η σχέση μας θα έπαιρνε το δρόμο που της ταίριαζε, θα γινόμασταν ζευγάρι. Μα δεν. «Είμαστε φίλοι!» έλεγα. «Μα δεν υπάρχει τέτοια φιλία» μας έλεγαν. Γελούσαμε. Μας πρήξατε! Μα και βέβαια υπάρχει! Εμείς! 

Μετά το πανεπιστήμιο έφυγε στο εξωτερικό. Μου ήρθε περίεργα. Ποιος θα συμμάζευε τα μυαλά μου; σε ποιον θα έλεγα τώρα τα πάντα και ποιος θα με άκουγε ότι ώρα ήθελα να λέω ξανά και ξανά τα ίδια; ποιος θα μου έλυνε τα άλυτα αντρικά μυστήρια; (έτσι κι αλλιώς άλυτα παραμένουν αλλά τουλάχιστον κάποιος με άκουγε).  Μου έστελνε κάρτες με μισόλογα, τηλεγραφικά, σύντομα μηνύματα με ορνιθοσκαλίσματα γράμματα λέγοντας ότι δεν τα πάει καλά με το γραπτό λόγο και εγώ τον έβριζα για τις χαζομάρες που μου έγραφε. Κι εκείνος γελούσε. Γνωστοί και φίλοι  μάθαιναν από μένα τα νέα του. Μέχρι και πρόσωπα που δε γνώριζα καλά,  ρωτούσαν εμένα τι κάνει όταν τύχαινε να με συναντήσουν.  Ξεχνούσε πάντα τα γενέθλιά μου και όποτε κατάφερνε να τα θυμηθεί, ήταν σωστή η ημερομηνία αλλά λάθος ο μήνας … Άλλοτε το αντίστροφο…  «Φέτος σε θυμήθηκα!» έγραφε η κάρτα που έλαβα μια χρονιά μαζί με λουλούδια, με λάθος ημερομηνία…

note

Τα χρόνια πέρασαν…
Επέστρεψε γεμάτος εμπειρίες. Καμάρωνα πάντα και χαιρόμουν πάντα για ότι καλό έκανε στη ζωή του. Λίγο η ζωή, λίγο ή και πιο πολύ ο έρωτας που τον χτύπησε προφανώς για τα καλά, τον κράτησαν μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Δύσκολο να το συνηθίσω. Κατά ένα περίεργο τρόπο, οι άνθρωποί μου, οι πιο αγαπημένοι μου, είναι μακριά. Σαν την Ε. Στην πορεία έκανε οικογένεια, το ίδιο κι εγώ… ονειρευόμουν μια ανοιχτή, ζεστή, οικογενειακή πλέον σχέση όλων μας που θα έφτανε στα βαθιά γεράματα και έτσι έμοιαζε πως ήταν. Βρισκόμασταν με την ίδια ζεστασιά και αγάπη απλά τώρα ήμασταν τέσσερις…

Είναι όμως, όπως φαίνεται, πραγματικά δύσκολο για μια γυναίκα να αποδεχτεί μια άλλη ως κολλητή του άντρα της. Και ειδικά αν έχουν άπειρες ιστορίες να διηγηθούν από τις οποίες εκείνη φυσιολογικά λείπει. Είναι δύσκολο να ακούει για πρόσωπα, μέρη και γεγονότα για τα οποία δεν έχει την παραμικρή ιδέα. Και ακόμη πιο δύσκολο να δεχτεί τα συναισθήματα και την έκδηλη οικειότητα. Αντίστοιχα δύσκολο, ίσως και πιο πολύ να είναι και για έναν άντρα να δεχτεί τον κολλητό της συντρόφου του χωρίς να τριγυρίζουν στο μυαλό του περίεργες απορίες …   Το κατανοώ. Μέχρι ένα σημείο. Το είχα στο μυαλό μου και προσπάθησα – νομίζω επιτυχώς – να βάλω τον εαυτό μου στη θέση που πλέον του αναλογούσε. Συγχρόνως τον έβαζα με τη σειρά στη θέση όλων για να κρατώ τις ισορροπίες. Νόμισα ότι τα είχαμε καταφέρει. Νόμισα ότι φυσικά και γίνεται. Ο κολλητός μου, η γυναίκα του, ο άντρας μου κι εγώ. Διαπίστωσα εντελώς ξαφνικά και μάλιστα μετά από χρόνια, απρόσμενα, αναπάντεχα και με απορία ότι όλα ήταν μια τρύπα στο νερό… σαν ένα μεγάλο κύμα που τα παρέσυρε όλα… δεν πρόλαβα καν να μαζέψω την πετσέτα μου από την άμμο, τόσο ξαφνικά.

Ομολογώ ότι δεν έτυχε ποτέ να βρεθώ στην απέναντι θέση…
Μπορεί κι εγώ, αν ένιωθα κάποια ενόχληση, να μην μπορούσα να την εκλογικεύσω, να μην το κατάφερνα … μπορεί κι εγώ κάποια στιγμή να ένιωθα ότι φτάνει, ως εδώ με τα κολλητιλίκια, μπορεί να μπούχτιζα με τις ιστορίες από το αδελφικό παρελθόν τους. Είναι και θέμα νοοτροπίας, πως έχει μεγαλώσει ο καθένας μας, τι έχει καταγραφεί μέσα του. Μπορεί και να αναρωτιόμουν τελικά  πόσο αδελφικό ήταν όλο αυτό – θα το έκανα σίγουρα δηλαδή, ποια δεν θα το έκανε, κακά τα ψέμματα …  μπορεί να έκανα κι εγώ κάποια στιγμή την έκρηξη και να τα έκανα όλα λίμπα … μπορεί όμως και όχι. Τι να πω.

Είχαν δίκιο δηλαδή όσοι μου έλεγαν ότι δεν μπορεί να υπάρχει φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα;
Συνεχίζω να μη το δέχομαι. Εγώ το έζησα.

Όχι ότι δεν μπορεί να γεννηθεί, να μεγαλώσει και να είναι δυνατή και αγνή μια τέτοια σχέση, αλλά κάποια στιγμή, κάποιος δεν θα μπορέσει να τη δεχτεί. Πιθανότατα. Για όποιους λόγους. Με αυτή την έννοια, ίσως και να μη μπορεί να υπάρξει.

Αυτό το «για πάντα» τελικά είναι «μέχρι να«;;; Δεν μου αρέσει…

Ξαφνικά – έμοιαζε με «ξαφνικά» – και σαν σεισμός, σαν έκρηξη, έγιναν πολλά και στην ουσία τίποτα. Και πάει. Σχεδόν χαθήκαμε. Ουσιαστικά όμως χαθήκαμε τελείως. Τι να τα κάνω τα τυπικά «χρόνια πολλά» και το «Καλό Πάσχα»; Τι να τις κάνω τις υποσχέσεις … Εμείς οι δύο χαθήκαμε. Αυτό το μεταξύ μας. Πάει. Κενό. Και ακόμη δεν ξέρω γιατί.

Και τώρα; εγώ τι κάνω; αυτός τι κάνει; εδώ και τόσο καιρό … πού είναι ο μεγάλος μου αδελφός; πού είσαι; σε χρειάζομαι. Μου λείπεις! Ποιος θα με ακούσει όπως εσύ; πόσα θα σου είχα πει, καλά, άσχημα, αστεία … πόσες φορές νοστάλγησα εκείνες τις φορές τις αμέτρητες που ήξερα ότι μπορούσα να πω τα πάντα, που έλεγα τα πάντα, που ήξερα ότι θα άκουγες τα πάντα … κι ας με κατσάδιαζες μετά. Πόση κατσάδα!!! Μα είχα που να αδειάσω το μυαλό μου. Είχα το φίλο μου με ένα τρόπο διαφορετικό. Όχι ότι είμαι μόνη, αντιθέτως έχω την ευλογία να έχω φίλες, πραγματικές φίλες καρδιάς. ( http://mikroimegaloi.gr/blog/stis-files-mou ) Μα αυτό είναι κάτι άλλο.
Ούτε για την αντρική γνώμη και  κρίση τον ήθελα. Ούτε για να κρεμαστώ επάνω του. Μα για αυτή την ιδιαίτερη φιλία που λίγοι έχουν την τύχη να ζήσουν.

Για σένα τα λέω, τον κολλητό μου. Ξέρω ότι με νοιάζεσαι. Σε θέλω πίσω. Όπως πριν. Δε με νοιάζει τι έγινε. Μπορεί να ξέρω, μπορεί να κάνω και λάθος. Δε θέλω να μάθω. Από εκεί που μείναμε. Όχι «σαν», όχι «περίπου». Αλλά «όπως«. Όπως πριν.
Σε θέλω πίσω ρε.

Όλγα

(ΥΓ: γίναμε «ρόμπες» στο διαδίκτυο, τι κατάλαβες;)

Advertisements

34 thoughts on “Σε θέλω πίσω ρε!

  1. Ουάου!!!! Τι κείμενο.Με εντυπωσίασες..Ολγάκι όμως εδώ θα διαφωνήσω κι εγώ.Κι εγώ κι ο κολλητός μου…Ναι έχω κι εγώ κολλητό.Τέτοιον που λες. Πιστεύω στις μεγάλες φιλίες.Πιστεύω όμως και στα ερωτικά παιχνίδια των ανδρών και των γυναικών. Οπότε αν ήμουν εγώ η άλλη…θα είχα θέμα.Γιατί το έζησα το κολητικίκι και ξέρω πως ένα τσακ είναι για να περάσεις στον άλλο στάδιο.Ενα παιχνίδι είναι όλο.Υπέροχο και γοητευτικό… Ετσι το βλέπω εγώ.
    Ομως εσύ το έχεις ζήσει αλλιώς όπως λες, οπότε…»Ρε συ για σένα τα λέει σε θέλει πίσω.Ακούς; Γύρνα κι άκου! »
    Φιλιά Ολγάκι.Μακάρι να σ’ακούσει…

    Μου αρέσει!

      • Τώρα σε διάβασα Ολγάκι. Φιλενάδα μη γράφεις τέτοια εδώ, θα παρεξηγηθείς! χαχα! Το ερωτικό στοιχείο υπάρχει και στις σχέσεις ομόφυλων και ετερόφυλων ή απουσιάζει εντελώς, δεν συμφωνώ καθόλου πως είναι μόνο ανάμεσα σε άντρες-γυναίκες «το παιχνίδι» παρεξηγήσιμο από κάποιον που μπορεί να δει τι γίνεται. Έχω βιώσει τόσο έντονη διεκδίκηση από φίλες, ως προς τη φιλία μου και την προσοχή μου και μονοπώληση συναισθημάτων, που ήταν και είναι για’ μενα περισσότερο παρεξηγήσιμες σχέσεις από όσες είχα με φίλους άντρες. Οι άντρες όταν δεν σε θέλουν για φίλη αλλά για κάτι παραπάνω και δεν ανταποκρίνεσαι, παραιτούνται με το άκυρο, οι γυναίκες όμως ποτέ. Κρύβονται και πίσω από τη δικαιολογία πως είναι «φιλικό» το ενδιαφέρον (αφού είναι κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά) ενώ στην ουσία είναι πολύ βαθειά ερωτικό και οι ίδιες πολύ συντηρητικές για να το δουν και να μαζευτούν κομμάτι. ‘Η έστω βρε παιδί μου να σου εξομολογηθούν τον έρωτά τους! Χαχα! Αχ πόσο γελώ τώρα που γράφω! Μακάρι κάποτε οι γυναίκες να δούμε με αστειότητα και ψυχραιμία όλα αυτά τα στερεοτυπικά ταμπού μας και να αλλάξουμε. Ελπίζω να μη βγήκε το συμπέρασμα να γίνουμε λεσβίες και…δημοσίευση!
        Φιλιά!

        Μου αρέσει!

  2. Όλγα μου, είσαι πολύ τυχερή που έχεις ζήσει κάτι τέτοιο. Σε πιστεύω και ας μην το έχω ζήσει ποτέ. Φίλους άντρες είχα αλλά όχι κολλητούς. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να έχεις φίλο κολλητό και να μη γίνει αυτό το «τσακ» που αναφέρει και η Κατερίνα που θα σε οδηγήσει στο άλλο στάδιο. Εσείς το καταφέρατε και το κρατήσατε μόνο φιλία. Είναι όντως πολύ ιδιαίτερο και εξαιρετικά σπάνιο για αυτό ίσως και ο κόσμος δεν μπορεί να το κατανοήσει/ πιστέψει.

    Μου αρέσει!

  3. την ξέρω αυτή τη φιλία Ολγάκι..Η διαφορά μας είναι οτι τον παντρεύτηκα τον κολλητό μου.. Ελπίζω εσυ να ξαναέχεις τον δικό σου κολλητό.. Και να είσαστε μαζί όπως τότε..Πολλά φιλιά

    Μου αρέσει!

  4. Ολγα μου! Τον θυμαμαι τον Λ. Ημουν και εγω αναμεσα σε αυτους που νομιζαν οτι «κατι» ετρεχε αναμεσα σας!! Υπεροχο κειμενο. Γεματο συναισθημα. Ελπιζω να σε «διαβασει»!!

    Μου αρέσει!

  5. Μια φίλη κοινοποίησε την ανάρτησή σου και ευτυχώς την είδα.. Πόσο σε νιώθω να ξερες!! Έχω μία ανάλογη εμπειρία..Μόνο που εγώ δεν πρόλαβα να τον ζήσω τόσο πολύ γιατί αρραβωνιάστηκε και εκείνη είχε πρόβλημα..Παρά το γεγονός ότι ζούμε σε μακρινές πόλεις.. Μιλάγαμε κάθε μέρα, λέγαμε τα πάντα, στηρίζαμε ο ένας τον άλλον και τώρα χάθηκε όλο αυτό. Ενώ ο αρραβωνιαστικός μου τον δέχτηκε..μετά από δική μου προσπάθεια. Πραγματικά ούτε εγώ έχω βρεθει στην άλλη πλευρά αλλά θεωρώ πως είναι άδικο.. Τουλάχιστον το ζήσαμε (λίγο ή πολύ) και ξέρουμε πως υπάρχει αυτή η φιλία..

    Μου αρέσει!

    • Αν υπάρχει δε χάνεται Κατερίνα. Οι αληθινές σχέσεις δε χάνονται, τα αληθινά αισθήματα δεν ξεφτίζουν. Χαζορομαντική; ίσως! Το θέμα είναι να μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες που κάνουν τη ζημιά. Οι καθαρές κουβέντες ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, αλλά θέλει κότσια. Καλώς ήρθες στο Vanilla for Bliss!

      Μου αρέσει!

  6. Α ρε Όλγα. Ναι ξέρω τι λες και πιο πολύ απ’ όλα νιώθω αυτό το κενό, το «θέλω να τα πω, μα που; Μόνο σ’ εκείνον». Και πιο πολύ απ’ όλα νιώθω την απογοήτευσή σου, αυτό το «δεν το περίμενα με τίποτα…» Αλλά, νιώθω και την γυναίκα του ξέρεις, γιατί αν πάρω παράδειγμα από τις δικές μου αντίστοιχες φιλίες, καμιά δεν κατάφερε ν’ αντέξει… παρόλο που κατά βάθος πάντα πίστευα και υποστήριζα ότι μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξύ των δυο φύλων!
    Η δική σας περίπτωση όμως είναι αλλιώτικη, αφού ποτέ δεν ξεπέρασε τα όρια της φιλίας, άρα δεν είναι καθόλου απίθανο να συνεχίσει από κει που σταμάτησε «τ’ ακούς;»

    Μου αρέσει!

  7. Σε νοιώθω και προσυπογράφω όλα όσα έχεις πεί. Άσε τον κόσμο να νομίζει ότι θέλει. Το ίδιο έχω ζήσει με τη φίλη μου τη Κ. Φίλη είπα;; Βάλε αδελφή ψυχή, βάλε ότι θέλεις. Τον άνθρωπο που ξέρει για μένα ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Πράγματα που ακόμη και στον εαυτό μου πολλές φορές αρνιόμουν να πώ! Μας έβλεπαν μαζί και μου έλεγαν «κουφάλα, πάλι μαζί ε;» και υπονοούσαν αυτό που καταλαβαίνεις. Αλλά πόσο λάθος έκαναν! Ποτέ μα ποτέ δεν την είδα «αλλιώς». Δεν μπορούσα ρε! Ήταν η φίλη μου, ήταν ο άνθρωπος μου! Και τελικά, όπως λές κι εσύ, έτσι ξαφνικά…χαθήκαμε! Μη με ρωτήσεις γιατί, δεν θυμάμαι καν να σου απαντήσω! Το θέμα είναι ότι εγώ (και αυτή, είμαι σίγουρος) έχασα τον άνθρωπο μου, το στήριγμα μου. Θεε μου, τί ξενύχτια έχουμε κάνει μαζί, τί μεθύσια σε κάτι περίεργα μέρη! Την αγαπώ και μου λείπει. Κ. μου λείπεις ΡΕ!

    Μου αρέσει!

  8. Συμφωνώ απόλυτα… είχα την τύχη αυτή !!! Είχα μια αδελφή ψυχή…. την έχω ακόμα αλλά όχι σε τόσο συχνή επαφή…! Πόσο μου λείπει, δεν ξέρεις… Πόσο μου λείπουν τα αμέτρητα λόγια και τα μηνύματα – που μπορεί απλά να ήταν ένας στίχος από ένα αγαπημένο τραγούδι – ήταν όμως αυτό που ήθελα να ακούσω! Έτσι ΑπλΑ! ! ! Μακάρι να σε ακούσει…. μακάρι να γυρίσει όπωσ τότε…! ΑΠΛΑ….

    Μου αρέσει!

  9. Όλγα, πολύ όμορφο κείμενο. Δυνατό, γεμάτο συναισθήματα και εικόνες. Είσαι πολύ τυχερή που έζησες κάτι τέτοιο. Σχετικά με το θέμα, φυσικά και μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας, αλλά διαφορετική. Είναι αλλιώτικη από την ανδρική ή τη γυναικεία φιλία. Αυτή η αιώνια έλξη όταν ξεπερνάει το σεξουαλικό στοιχείο, φτιάχνει μοναδικές σχέσεις. Από την εμπειρία μου, αυτό το αθώο φλερτ μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική συνομιλία ψυχών. Χρησιμοποιώ τη λέξη φλερτ γιατί δεν παύουμε να είμαστε ένας άνδρας και μία γυναίκα, απλώς αλλάζουμε τον τρόπο αλληλεπίδρασης με εκπληκτικά αποτελέσματα!

    Είχα κι εγώ μιά τέτοια φίλη παλιά. Αλλά έφυγα. Δεν φάνηκα αντάξιος της αγάπης της και της φιλίας της. Με βάραινε όλο αυτό που ένοιωθε για μένα, που ένοιωθα για ‘κείνη. Ίσως γιατί καμμία άλλη δεν μπορούσε να δεχτεί αυτό που είχαμε. Έφυγα. Διάλεξα τον έρωτα. Δεν μετάνοιωσα που έφυγα. Για τον τρόπο μετάνοιωσα. Μετανοιώνω ακόμη. Ζήτησα συγγνώμη, αλλά ήταν αργά.
    Είμαι άλλος άνθρωπος πια, με άλλη ζωή, αλλά δεν περνάει μέρα που να μην τη σκεφτώ. Την ευχαριστώ που με έμαθε να αγαπώ και να ακούω. Που έγινα καλύτερος σύντροφος και φίλος. Που μπορώ να λέω «σ’αγαπάω» χωρίς να φοβάμαι. Που έμαθα να συγχωρώ τα λάθη μου.

    Τέλος, εγώ δεν θα σου ευχηθώ να τον ξαναβρείς και να είστε όπως πριν, αλλά να συνεχίσετε από εκεί που μείνατε και να προχωρήσετε μαζί σε κάτι ακόμη πιο δυνατό και όμορφο.

    L.

    Μου αρέσει!

    • Πω πω … πόσο υπέροχα συναισθηματικοί μπορείτε να είστε οι άντρες … μακάρι να εκφραζόσασταν όλοι έτσι, πιο συχνά, πιο ανοιχτά!
      Είναι πολύ γενναίο, πολύ δυνατό και πολύ «αντρίκιο» να ομολογεί κάποιος τις ευαισθησίες του. Είναι επίσης πολύ τρυφερό, πολύ όμορφο και τιμά όποιον το κάνει. Νομίζω ότι σε αυτό το θέμα, οι αντρικές γνώμες είναι πολύτιμες και σε ευχαριστώ ιδιαίτερα! Κρίμα ωστόσο για τη φίλη σου, για τη σχέση σας. Κάποια στιγμή περιπλέκονται τα πράγματα, είναι γεγονός …

      Μου αρέσει!

  10. Το 1975 πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο Την γνώρισα στο κυλικείο.
    Καθόταν με άλλους πρωτοετείς και χασκογελάγανε…
    Γίναμε κολλητάρια σχεδόν από την πρώτη βδομάδα…
    Μιλούσαμε για τις ερωτοδουλιές μας για πολλά χρόνια… και βοηθούσαμε ο ένας τον άλλο στις «κατακτήσεις» μας…
    Μας πήρε ο ύπνος πολλές φορές στο ίδιο κρεββάτι συζητώντας μέχρι το χάραμα…
    Δεν περνούσε από το μυαλό μας τίποτα άλλο εκτός από την φιλία…
    Τα έφτιαξε με τον καλλίτερο μου φίλο και χάρηκα ειλικρινά…
    Το 1980 στο πτυχίο πια… αρχίσαμε μια μεγάλη προσπάθεια με το διάβασμα….
    Εγώ χρωστούσα 9 μαθήματα αυτή 1 και έπρεπε να περάσω χρονιά γιατί φοβόμουν τον νόμο πλαίσιο (815)… θα έχανα όλες τις σπουδές μου…
    Μέρα νύχτα διάβασμα… μαζί… με βοηθούσε… μου έδινε κουράγιο… πολλές φορές μας έπαιρνε ο ύπνος πάνω στις σημειώσεις από την κούραση….
    Δεν ξέρω τι έγινε και πώς έγινε, αλλά έγινε!
    1982 απολύομαι από τον στρατό και παντρευόμαστε…
    2013 δεν έχουμε ξεκολλήσει ούτε μια μέρα ο ένας από τον άλλο έχουμε σπουδάσει τα δυο υπέροχα παιδιά μας και περιμένουμε τα πρώτα μας εγγόνια…
    ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΙΛΙΑ ΛΟΙΠΟΝ αυτή είναι η φίλη μου!

    Μου αρέσει!

  11. Εγώ πάλι επειδή έχω ζήσει το αντίθετο, θα διαφωνήσω… Πιστεύω πως πάντα ο ένας από τους δύο, έστω και για μια στιγμή, έχει σκεφτεί να περάσει σε …άλλο επίπεδο τη σχέση! Έτσι, έστω και στο μυαλό μέσα, έστω κι αν δεν έχει μετουσιωθεί σε αληθινή σχέση η σκέψη, έχει χαθεί αυτό που θεωρείς αγνή φιλία… Γνώμη μου, που έχει όμως δυστυχώς επαληθευτεί, θετικά ή αρνητικά, τις περισσότερες φορές. Οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα, όσο τετριμμένο ακούγεται…

    Μου αρέσει!

    • Πιθανότατα να ισχύει κάτι τέτοιο … όπως είπε και μια φίλη, είναι πολύ λεπτή η γραμμή από τη μία κατάσταση στην άλλη. Μπορεί να γίνει ή απλά κάποια στιγμή να περάσει από το μυαλό του ενός ή και των δύο. Το θέμα είναι τι μορφή θα έχει τελικά η σχέση.
      Πάντως, περίμενα και μια τέτοια τοποθέτηση!

      Μου αρέσει!

  12. Γεια σου Όλγα! Πολύ όμορφο post.. να σου πω και γω την εμπειρία μου και τι πιστεύω.. Η φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας υπάρχει μόνο όταν και οι δυο το βλέπουν φιλικά. Με τον καιρό, ένας από τους δυο γοητεύεται λόγω θαυμασμού προς τον άλλο και του περνάνε από το μυαλό διάφορες σκέψεις για κάτι παραπάνω.. Εξαρτάται από το χαρακτήρα κάθε ανθρώπου και πόσο μπορεί να «πνίξει» αυτό το κάτι παραπάνω και να συνεχίσει τη σχέση φιλικά. Δύσκολο μεν, αλλά πιστεύω εφικτό. Όσον αφορά τα τρίτα πρόσωπα, αυτά θεωρώ πως πρέπει να το βλέπουν αντικειμενικά γιατί όταν δημιουργείς υγιείς σχέσεις δεν μπορείς να μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους που έχεις επιλέξει να είναι δίπλα σου. Υπάρχουν σαφώς λεπτές ισορροπίες και καθένας πρέπει να τις σέβεται και να τις τηρεί.. Σου εύχομαι ότι καλύτερο και μακάρι να πάνε τα πράγματα όπως θέλεις και εύχεσαι! 🙂

    Μου αρέσει!

  13. Ξύπνησες όμορφες -αν και πονεμένες- αναμνήσεις.. Μπορεί να υπάρξει φιλία, είμαστε τόσοι που το έχουμε ζήσει. Αισθάνομαι τυχερή που το έζησα, κι απέραντο πόνο και θλίψη που λόγω απόστασης χαθήκαμε. Τον αισθάνομαι ως τον άνθρωπό μου, φίλος αδελφικός. Όλοι νόμιζαν ότι είμασταν μαζί, μέχρι και οι οικογένειές μας. Είναι το τελευταίο άτομο που ήθελα να χαιρετίσω στο αεροδρόμιο, και το πρώτο που θέλω να δω όταν επιστρέψω… Σπάνιο πράγμα η φιλία. Ανεκτίμητο.

    Χαιρετισμούς από τη μακρινή Μελβούρνη

    Μου αρέσει!

  14. Η φιλία με έναν άνδρα είναι μιά ιδιαίτερη κατάσταση. Κατά περίεργο τρόπο μπορεί είναι ακόμη πιό τρυφερή και ζεστή απ’ότι με μία γυναίκα.Και πολύ αληθινή.Το ζήτημα της ανασφάλειας που γεννά όμως είναι σχεδόν δεδομένο.Εχει τύχει να συμβουλεύσω φίλο μου να πάρει αποστάσεις από μένα γιατί έβλεπα ολοφάνερα την εχθρότητα της κοπέλας του,και δεν ήθελα να έχουν πρόβλημα.Ασε που γυρνάει το μάτι μου με την άδικη καχυποψία…Τέλος πάντων,
    οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν μιά φορά, αγαπήθηκαν γιά πάντα.Ακόμη κι όταν σου προκύψουν.. μπλαρίνες…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s