Να σε κάψω Γιάννη …

Μετά από ένα πολύ κουραστικό απόγευμα, με τον Βασίλη βουτηγμένο στην αντίδραση άνευ προφανούς λόγου και αιτίας, τα δικά μου νεύρα ξεχειλωμένες κορδέλες να ανεμίζουν στην απόγνωση και το πρωινό της Δευτέρας να μοιάζει όαση που δυστυχώς αργεί να έρθει, οι άντρες έφυγαν – και καλά έκαναν – με σκοπό την αποφυγή της σύρραξης κι εγώ έμεινα μόνη να συμμαζέψω μυαλά και στομάχι.
Η κόντρα για τα καθημερινά, τα γνωστά, τα ανούσια (;), αυτά που πρέπει να γίνουν. «Όχι τώρα, σε λίγο, λίγο αργότερα, όχι ακόμη, περίμενε, μια στιγμή, μετάνιωσα, δε θέλω τελικά, άσε με, άσε με, δεν έχω απάντηση, όχι, όχι, όχι«. Όχι σε όλα. Κόντρα, αντίδραση, πρόκληση. Και ανακολουθία. Και λόγια μεγάλα. Και τελικά καυγάς. Προεφηβεία… (ακολουθεί εφηβεία, κλιμακτήριος και πάει λέγοντας).

Μένω «επιτέλους» μόνη. Η Κλειώ μόνο μέσα στα πόδια μου τριγυρίζει και με κοιτάζει στα μάτια. Κι έρχεται να χαϊδευτεί η γλυκούλα μου. Τη σφίγγω επάνω μου, εκείνη κουρνιάζει και κρύβω το πρόσωπό μου στο τρυφερό της μαλλάκι. Η ζεστασιά της με  ηρεμεί.

Και πάνω που έχω έρθει πάλι στα συγκαλά μου και η ησυχία του σπιτιού αρχίζει να μη μου είναι και τόσο ευχάριστη, το κλειδί ακούγεται στην πόρτα και ένα κύμα από ποδοβολητά και δυνατά μαμάαααα! ανατρέπουν το σκηνικό μου.
«Πού είσαι μαμά; στο γραφείο; Κλείσε τα μάτια σου!» Τα κλείνω.
«Άνοιξε το χέρι σου!». Υπακούω.
«Πιάσε!». Πιάνω κάτι σαν καλαμάκι … ανοίγω τα μάτια και βλέπω να κρατώ ένα μεγάλο κατακόκκινο τριαντάφυλλο.

rose
Πίσω από αυτό, μια μούρη – η δική του – με δυο λαμπερά μάτια γεμάτα ανυπομονησία και πονηρό χαμόγελο με ρωτά: «Σου αρέσει;» Χαμογελώ συγκρατημένα και πριν απαντήσω συνεχίζει:
«Στο πήρα για να σου ζητήσω συγνώμη«. Χμμμ, άτιμε … σκέφτομαι, πας να με ρίξεις.
«Και ξέρεις; καθόλου δε με νοιάζει που είναι κόκκινο και που οι άντρες δεν δίνουν κόκκινα τριαντάφυλλα παρά μόνο στη γυναίκα που αγαπούν γιατί εγώ σε αγαπώ!!! Μανούλα μου!»
Χμμμ, ξανασκέφτομαι και κρατώ – ακόμη – λίγο, λιγουλάκι χαρακτήρα.
Με αγκαλιάζει σφιχτά από το λαιμό και με φιλάει πριν προλάβω να πω τίποτα. Άτιμο, μικρό αντράκι. Πάει και ο χαρακτήρας, πάνε όλα. Πώς να μην;

Μέχρι νεωτέρας φυσικά, μήπως δε ξέρω με ποιον έχω να κάνω;

Σας φιλώ,
Όλγα

Advertisements

6 thoughts on “Να σε κάψω Γιάννη …

  1. Ρε Ολγάκι τα ίδια περνάω κι εγώ με τον δικό μου 8 ετών προέφηβο. Χθες από αντίδραση για μια τιμωρία που τον έβαλα, ντύθηκε και έφυγε για μισή ώρα από το σπίτι. (Ήταν στην μπροστινή βεράντα και καθόταν στην κούνια αλλά τον άφησα να νομίζει ότι με κορόιδεψε ). Αυτό το εφηβεία προεφηβεία, κλιμακτήριος κάπως με τρόμαξε έτσι όπως το διάβασα…Πάντως μεγάλη μαφία το βρωμόπαιδό σου. Ειδικά αυτό που σου είπε για τα κόκκινα τριαντάφυλλα πολύ κλαψ , λιγμ βρε παιδί μου. Να τον χαίρεσαι βρε κορίτσι και σας εύχομαι να έχετε μια υπέροχη χρονιά χωρίς εντάσεις και τα κόκκινα τριαντάφυλλα να έρχονται χωρίς λόγο…. Καλημέρα 🙂

    Μου αρέσει!

    • Καλημέρα Γιώτα μου! Χθες χάζευα τις φωτογραφίες σου στο τελευταίο σου ποστ!
      Είναι κάπως παρήγορο που δεν τα περνάω μόνη όλα αυτά τα παλαβά γιατί ώρες ώρες σκέφτομαι μήπως χρειάζεται … εξορκισμό! Σήμερα το πρωί έβαλε κι έβγαλε 2 φόρμες και 2 μπλούζες μέχρι να καταλήξει τι θα φορέσει. Σημειωτέον, τα είχαμε διαλέξει από χθες το βράδυ! Τουλάχιστον ας κάνουν ότι παλαβό τους έρθει τώρα, και όχι στα 15!
      Τις εντάσεις δε βλέπω να τις αποφεύγουμε, ωστόσο ελπίζω ότι η χρονιά θα είναι όντως υπέροχη για όλους μας!
      Φιλιά και καλημέρα! 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s