Αυτή. Όπως στον έρωτα κι αυτή.

VB                              via
Ε
ξαιρετικά μυστήρια… Μυστήρια και ανεξήγητη. Δεν ακολουθεί κανόνες, δεν έχει αναλογίες, δεν πατάει σε γνωστά και γνώριμα. Αντιθέτως, στηρίζεται στο πουθενά και χτυπάει σαν κεραυνός. Όσο μπορεί να αγγίξει τον έναν άλλο τόσο αδιάφορη και ανάξια λόγου μπορεί να είναι για τους άλλους.

     Κάπως έτσι προφανώς προκύπτουν κάτι ζευγάρια εντελώς ασύμβατα μεταξύ τους – εμφανισιακά τουλάχιστον. “Μα τι της βρήκε … μια χαρά παιδί”, “Δε μπορεί, κάτι του βρήκε, δυο μέτρα κοπελάρα” λένε και πάει το μυαλό απευθείας στο πονηρό ή στο οικονομικό συμφέρον. “Κάτι θα έχει που εμείς δεν το βλέπουμε” λένε άλλοι και η αλήθεια είναι ότι πέφτουν εν αγνοία τους πιο κοντά στην αλήθεια.

     Δεν έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση. Καθόλου. Μπορεί να έχει στομαχάκι, κοιλιά, κιλά απωθητικά περισσότερα ή και λιγότερα, κακή άρθρωση, έλλειψη αισθητικής, ελλιπές ή υπερβολικά αταίριαστο ύψος, στραβή μύτη. Έχει όμως κι εκείνο το “κάτι”… στο βλέμμα πιο πολύ και κατά προτίμηση –  που μαγνητίζει και καθηλώνει. Που κάνει το σώμα να μουδιάζει στιγμιαία, το λαιμό να στεγνώνει, το στομάχι να κάνει βουτιά στο κενό, το μυαλό να σταματά στην κυριολεξία και την καρδιά να τρεμουλιάζει. Έχει πιθανόν εκείνο το άγγιγμα που στέλνει ρεύμα σε όλο το κορμί, σαν σε μετάγγιση. Μπορεί να είναι ήχος, ψίθυρος. Μια μυρωδιά μοναδική που ξυπνά τα πάθη και τα όνειρα… και παρασύρει … άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε ηδονικά, κουραστικά, ακόμη και ενοχικά χωρίς να μπορεί κανείς να πατήσει φρένο. Ενας έρωτας είναι, από όπου και αν πηγάζει… από γνώσεις, θαυμασμό, στάτους και δεξιότητες.


Πέπλο είναι, σύννεφο από χρυσόσκονη σε κάθε κίνηση, στα βήματα, στις αναπνοές…. δεν τη βλέπουν όλα τα μάτια, ασφαλώς όχι. Κάποια όμως κοιτάζουν με άλλο τρόπο όταν διασταυρωθούν μαζί της!

     Ανοίγει δρόμους ενδεχομένως, όπως και η περιέργεια άλλωστε.  Σίγουρα οδηγεί στα «κόκκινα» και ωθεί στα άκρα. Ξεσηκώνει, ανακατώνει τη ψυχή και τελικά ξεμυαλίζει… πολλές φορές για καλό. Ξυπνά δυνάμεις εσωτερικές που οδηγούν σε μεγαλουργήματα, χείμαρρο κάνει το μυαλό και αυτό ξεδιπλώνεται κερδίζοντας λαμπρούς επαίνους και διακρίσεις, γεννά ιδέες,  φέρνει ένταση και ικανοποίηση.

    Ωστόσο, όσο παραγωγική άλλο τόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι. Οι δρόμοι που ξεδιπλώνει μπροστά στα θύματά της δεν είναι πάντα αποδοτικοί ούτε οι πιο ασφαλείς. Μαζί της πάντα μπλέκεται η υπερβολή. Κάθε είδους. Τα δάκρυα και το πάθος. Κάθε είδους. Αδιάφορο αν αυτά προκύπτουν από ένα συγγραφικό έργο, κάποιο μουσικό κομμάτι, έναν απωθημένο ή ανεκπλήρωτο έρωτα … τις πιο πολλές φορές είναι ορατό το που θα βγάλει η συναναστροφή μαζί της. Η λογική δεν συμμορφώνεται, αντί όμως να σταματήσει κανείς, αφήνεται, παρασύρεται συνειδητά γιατί μαζί της νιώθει την ηδονή. Και πάλι κάθε είδους. Είναι τόσο ισχυρά αδύναμο το θύμα της που ενώ μπορεί να πιαστεί από κάπου για να μην παρασυρθεί δεν το κάνει. Οι συνέπειες, καλές και κακές, είναι αναπόφευκτες σε όλες τις μορφές της. Αφήνεται συνειδητά στα δίχτυα της κι αυτή με θράσος στιγματίζει τη ψυχή του. Αυτή. Όπως στον έρωτα κι αυτή. Η γοητεία

ΥΓ: Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο blog Μικροί Μεγάλοι (διαβάστε το εδώ) και τροποποιήθηκε για τις ανάγκες ενός Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής.

ΥΓ: Ευχαριστώ τη φίλη μου Νάντια Δουλαβέρα (απολαύστε τις ιστορίες του Bebisthoughts) για τη βοήθειά της και τις πολύτιμες συμβουλές της. 🙂

Σας φιλώ,
Όλγα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s