Αγόρια, ξυπνήστε! (ανοιχτή επιστολή)

Συντροφικότητα. Αγάπη. Στήριξη. Κατανόηση. Καταμερισμός εργασιών. Καταμερισμός αρμοδιοτήτων. Καταμερισμός ευθυνών, λογαριασμών, πληρωμών, αγορών. Αγάπη. Κοινωνικό στάτους. Κοινωνικά πλαίσια. Οικογενειακά πλαίσια. Αγάπη. Οικογενειακές, φιλικές, επαγγελματικές υποχρεώσεις. Αγάπη. Συμβίωση. Συγκατοίκηση.

Και πάθος ;;; Πά-θος! Πες το εσύ αλατοπίπερο. Πες το κέφι. Ζωντάνια! Εγώ το λέω πάθος. Όχι σώνει και καλά ερωτικό. Πάθος για ζωή, για κοινή ζωή. Με αυτή την έννοια, ναι, το λέω και ερωτικό. Καμιά δεν τυλίχτηκε στα πέπλα και τα τούλια για να ονειρευτεί τον εαυτό της λίγα χρόνια αργότερα να ξεδίνει μπουχτισμένη με τις φίλες της – πολύτιμες, δεν το συζητώ. Αλλά όχι μόνο με αυτές.

Ξέρω … η κρίση, η ηλικία, τα προβλήματα, τα παιδιά που είναι μικρά, οι γονείς που μεγαλώνουν, η δουλειά που κινδυνεύει, οι υποχρεώσεις που δεν τελειώνουν, η κοινωνία που καταρρέει. Οκ. Μπορεί ο έρωτας κάποια στιγμή να πεθαίνει – ας πούμε πως ναι – αλλά ας μην μας πάρει μαζί του στον τάφο. Κρίμα είναι. Μπορεί τη θέση του να παίρνει η αγάπη αλλά όταν μένει μόνη της γίνεται στεγνή και καταντά μίζερη. Και ναι, κατά τη γνώμη μου, δεν αρκεί!

vbvia

Καλό παιδί, πολύ καλό παιδί. Κι έχεις και παράπονο. Τι θράσος! Ανόητη! Τι ήθελες δηλαδή, να είναι κανένα ρεμάλι που θα ξεχείλιζε από πάθος που τάχα λες οτι σου λείπει αλλά και δεν θα ήξερες από πού να τον μαζέψεις; Θα προτιμούσες δηλαδή κάποιον που δεν θα κουνούσε ούτε το μικρό του δαχτυλάκι μέσα στο σπίτι αλλά θα σε έκανε να νιώθεις Θεά τις νύχτες; ε μα και για πόσες νύχτες πια …  ή κάποιον που θα σε ξελίγωνε μεν με το βλέμμα αλλά δεν θα ήξερες που στο καλό βρίσκεται όταν σίγουρα στη δουλειά του δεν θα ήταν και στο σπίτι επίσης δε θα είχε φανεί ακόμη;
Ενώ τώρα; τέτοιο καλό παιδί, χρυσό, κι έχεις και να λες. Πάει στη λαϊκή, τρεις φορές στο σούπερ μάρκετ χωρίς να βρίζει και να βαρυγκομά γιατί εσύ ξέχασες τα μισά και τα θυμήθηκες μόλις άκουσες το κλειδί στην πόρτα και τον είδες να μπαίνει με τα χέρια γεμάτα σακούλες … βγάζει και το σκύλο, βρέξει-χιονίσει, αλλάζει χώμα στη γάτα που εσύ δεν ξέρεις καν που βρίσκεται σε περίπτωση που ο μη γένοιτο αναγκαζόσουν να κάνεις εσύ αυτή τη δουλειά… βγάζει τα σκουπίδια – αλήθεια, εσύ ξέρεις πού στο καλό είναι ο κάδος της ανακύκλωσης; – ποτίζει τα λουλούδια και αδιαμαρτύρητα σφουγγαρίζει τα νερά που έτρεξαν από τις γλάστρες και κάνει πως δεν ακούει – όντως δεν ακούει – τη γκρίνια σου που δεν πρόσεξε-για-άλλη-μια-φορά-και-κοίτα-τώρα … εντάξει, το βράδυ πέφτει ξερός και τον παίρνει ο ύπνος στον καναπέ ενώ εσύ ονειρευόσουν κάτι από Άρλεκιν του παλιού καιρού – ξεπέρασέ το – αλλά κι αυτός άνθρωπος είναι … κοίτα να ζεστάνεις τουλάχιστον τα πόδια σου ανάμεσα στα δικά του και άστο να πάει … σωστά;

Λάθος! Δε θέλει θυσίες ο έρωτας, δε θέλει προσπάθεια η φλόγα – αρκεί μόνο να άναψε κάποτε! Κι αν το έχεις σίγουρο ότι άναψε – εσύ το ξέρεις – λίγη μόνο προσπάθεια θέλει να μην αφήσεις τα «έξω» να χαλάσουν το «μέσα». Να μην αφήσεις τον καναπέ να σε ρουφήξει, την καθημερινότητα να σε αλλάξει. Κι αυτό είναι «ευθύνη» και των δύο.

«Σου φέρνει λουλούδια; μετά από τόσα χρόνια; καλέ αυτά είναι για τα ζευγαράκια! Άσε που με τέτοια τρελή κούραση και τέτοιο άγχος, ποιος να νοιαστεί γι’αυτά … δε φέρνει καλύτερα 2 κιλά μπριζόλες να πιάσουν και τόπο; άσε και που τώρα πια είμαστε γονείς…» (αυτό κι αν μοιάζει με καταδίκη)

Μα γιατί όχι; Εντάξει, όντως είσαι άνθρωπος, είναι σίγουρα κι εκείνος και θα ήταν εντελώς παρανοϊκό να έχει κανείς τρελές απαιτήσεις αλλά ρε παιδιά, βρε αγόρια, βάλτε λίγη φαντασία! Κι αν δεν την έχετε πρόχειρη, δεν πειράζει. Πειράζει όταν δεν ανοίγετε τα αυτιά σας να ακούσετε και δεν ανοίγετε τα μάτια σας να δείτε … ακόμη πιο πολύ πειράζει όταν τα κλείνετε συνειδητά για να μη δείτε … ίσως γιατί έχει αρχίσει ο καναπές να σας ρουφάει και δεν έχετε το κουράγιο – δεν ξέρετε πως να αντισταθείτε… Αφήστε ένα σημείωμα, πείτε φωναχτά αυτά που εννοείτε, δείξτε στην πράξη τα άλλα που επίσης εννοείτε, κάντε μια έκπληξη, οργανώστε κάτι μόνο για δύο κι ας είναι απλά μια βόλτα με ένα καφέ στο χέρι (δε θα εισπράξετε και το μέγα χειροκρότημα με αυτό, να λέμε και του στραβού το δίκιο, αλλά τέλος πάντων, ένα προβάδισμα θα το έχετε).

Ξυπνήστε αγαπημένα αγόρια! Βρείτε τους παλιούς, καλούς, χαμένους εαυτούς σας, εκείνους που γοήτευσαν τα κορίτσια που έχετε τώρα δίπλα σας και σας αγάπησαν τότε! Ξυπνήστε κι ύστερα ξανακοιμηθείτε. Αλλά μαζί τους!!!

———————————————————————————————————–

ΥΓ: Μην αρχίσετε τα τηλέφωνα, είμαι μια χαρά, πρόκειται απλά για γενικότερες σκέψεις που αφορούν την καθημερινότητα και ένα μεγάλο αριθμό ζευγαριών. Ίσως λίγο πολύ την καθημερινότητα – κατά καιρούς – όλων μας. Είναι θέμα νοοτροπίας, πως βλέπει κανείς τη ζωή, ακόμη και μέσα από τα προβλήματα ή τα χρόνια που περνούν. Και φυσικά μερίδιο έχουν τόσο οι μεν όσο και οι δε! 😉

Σας φιλώ,
Όλγα

Advertisements

13 thoughts on “Αγόρια, ξυπνήστε! (ανοιχτή επιστολή)

  1. Όλγα ταυτίζομαι με τις απόψεις σου, πάντα.
    Και τότε στην ανάρτηση για τη μέρα της γυναίκας, πάνω κάτω τα ιδία λέγαμε.
    Φταίμε και οι δυο. Συμφωνω. Το πάθος δεν πρέπει να λείπει απο τη σχέση-γάμο. Είναι το κλειδί!
    Βλέπω κι εγω ζευγάρια άλλοτε αγαπημένα, να χωρίζουν γιατί αφέθηκαν…. Εχω και πρόσφατο πολυ κοντινο μου παράδειγμα που με εχει κλονίσει και ψάχνω να βρω τα «γιατί».
    Καλά κάνεις και τα γράφεις. Αφύπνιση!!!! Τώρα!!!

    Μου αρέσει!

    • Δήμητρα! Χαίρομαι πολύ που παραμένεις σταθερή αναγνώστρια και χαίρομαι που συμφωνούμε. Αλλά και όταν διαφωνούμε, περιμένω τις αντιθετες απόψεις με πολύ ενδιαφέρον! Το πάθος γενικότερα δεν πρέπει να λείπει – κατά τη γνώμη μου πάντα – από ότι κι αν κάνουμε. 🙂

      Μου αρέσει!

  2. είναι που ενώ τα καλά παιδιά είναι για τον παράδεισο, τα κακά είναι για παντού….είναι κι αυτές οι διαφορές των φύλων…άστα να πάνε! Απολαυστικό το κείμενο σου Ολγάκι…πραγματικά απολαυστικό, με βρίσκεις σε όλα σύμφωνη και…χαμογελαστή!

    Μου αρέσει!

  3. Λοιπόν…δυομιση χρονια μετα, οι κάδοι ανακύκλωσης είναι στη θέση τους, η γάτα ψοφησε, και οι προσδοκίες αλλάξαν τόπο διαμονής…μ΄όλα ταύτα η Παρασκευή είναι κοντά, και δεν αναφέρομαι στην μεγάλη, και η ζωή πιά κυλάει, ακόμα κι όταν κατρακυλάει. Καλό μήνα Ολγάκι μου!

    Μου αρέσει!

    • Αυτό το «κατρακυλάει» κάπως με κλόνισε, ωστόσο αν είχα να διαλέξω νομίζω θα το προτιμούσα. Τα στάσιμα νερά τάχα είναι ήρεμα αλλά αυτό είναι μούφα … σύντομα μουχλιάζουν και βρωμούν.
      Όσο για την Παρασκευή … 😉
      Καλό μήνα φίλη μου και σε ευχαριστώ και δημοσίως … ❤

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s