Αποχαιρετώντας μια υπέροχη δασκάλα! ♥

4 Ιουνίου 2014

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, από τότε που ο Βασίλης ξεκίνησε το «σχολείο», από τα 2 του χρόνια δηλαδή, με πιάνει μια μελαγχολία μπερδεμένη με λίγη θλίψη, αρκετή συγκίνηση και καμάρι για το αγόρι μου. Όχι μόνο για το δικό μου το παιδί όμως, για όλα τα δικά μας παιδιά. Τα παιδιά των φίλων, των κολλητών, αλλά και για όλα εκείνα που μεγαλώνουν ουσιαστικά μαζί, από τα νήπια. Από τα νήπια!!! Μωρά ήταν ακόμη! Και τώρα, σε λίγες μέρες τελειώνουν την Γ’ δημοτικού…

Σήμερα το μεσημέρι, από την αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου ακούγονταν ξένη, χορευτική μουσική. Δεν πλησίασα να δω, προφανώς έκαναν πρόβες για τις επιδείξεις της Παρασκευής. Οι δικοί μας θα χορέψουν παραδοσιακούς χορούς, πετύχαμε μερικές πρόβες τους έξω στην αυλή και είχαν πολλή πλάκα! Εκεί που έβρισκαν τη σειρά τους και ο γυμναστής  φώναζε ενθαρρυντικά, εκεί σκουντουφλιόταν και θύμωναν ο ένας με τον άλλο για το ποιος χάλασε το βήμα του πρώτος και παρέσυρε και τους υπόλοιπους. Απίθανοι!

Το Γ2 χορεύει παραδοσιακούς χορούς!

Το Γ2 χορεύει παραδοσιακούς χορούς!

Τέλος λοιπόν για φέτος… και φέτος το τέλος προβλέπεται «βαρύ»…
Αποχαιρετάμε τη δασκάλα μας – δε συνηθίζω να βάζω α’ πληθυντικό (δεν πηγαίνουμε σχολείο, ο Βασίλης πηγαίνει, ούτε θα κλείσουμε τα 9 σε λίγο, εγώ τα έκλεισα προ πολλού) αλλά τώρα το εννοώόλοι την αποχαιρετάμε... Πήρε τα παιδιά μας μωρά, πρωτάκια άβγαλτα και λίγο σαστισμένα, ουσιαστικά αγράμματα και απαίδευτα, τα έκλεισε στην κυριολεξία στην αγκαλιά της και τρία υπέροχα χρόνια μας τα μεγάλωσε!

Δεν είναι μόνο όσα τους έμαθε. Δεν είναι ότι σαν εκπαιδευτικός έκανε εξαιρετική δουλειά και ήξερε να κρατάει γερά τα γκέμια. Δεν είναι ότι της είχα/είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη όσες φορές βγήκαν σε εκδρομές και δράσεις εκτός σχολείου…

Είναι το ότι τους έμαθε να αγαπιούνται μεταξύ τους, να αγαπούν το σχολείο και να πηγαίνουν με χαρά, να φροντίζουν την τάξη τους, να δουλεύουν σε ομάδες, να είναι ενωμένοι, να αλληλουποστηρίζονται, να νοιάζονται, να σκέφτονται.
Ήταν, όπως έλεγε από την Α’ δημοτικού, η «μαμά» της τάξης και πράγματι ήταν! Αυστηρή εκεί που έπρεπε, έβαζε όρια και τα τηρούσε. Οργανωτική, δραστήρια, γεμάτη ζωντάνια και κέφι, άφηνε κατά μέρος τα ζόρια, την κούραση, τα όποια προβλήματα.

Τα λόγια της νόμος, οι συμβουλές της επίσης. «Το είπε η κυρία» και εκεί τέλειωνε κάθε διαπραγμάτευση. «Η κυρία έτσι το φοράει», «Η κυρία έτσι λέει», «Η κυρία έτσι κάνει», «Η κυρία ξέρει!». Ξέρει, ναι! Ήξερε πως να συμμαζέψει 21 ατίθασα κεφάλια, ενίοτε δύστροπα, βαριεστημένα ή σούπερ ομιλητικά, παραπονεμένα, κλαμμένα, μαλωμένα ή προκλητικά σε υπερδιέγερση. ‘Ηξερε να ενθαρρύνει, να επιβραβεύει, να αντιμετωπίσει τις μεταξύ τους διαφορές, τις όποιες συμπεριφορές, αλλά και εκείνες τις στιγμές που όλα διεκδικούσαν την προσοχή της, ή το φιλί της με όποιον τρόπο μπορεί να σκαρφιστεί ένα ενιάχρονο κεφάλι στα πρόθυρα της προεφηβείας!

Όλο το σχολείο είχε να λέει για τη δασκάλα που όταν χτυπούσε το κουδούνι κατέβαινε τη σκάλα με τα παιδιά κρεμασμένα στην κυριολεξία επάνω της. Δυο-τρία σε κάθε της χέρι, άλλα τόσα κολλημένα στη μέση της και όσα δε χωρούσαν βολεύονταν κρατώντας έστω το μανίκι της, το λουρί της τσάντας της ή την άκρη της καμπαρντίνας της. Κι ύστερα τα φιλιά! Αχ, εκείνα τα φιλιά! Πόσα φιλιά της έδιναν κάθε μέρα και πόσα ανταπέδιδε κι εκείνη … Πόσα «καλό μεσημέρι κυρία!» , «γεια σας κυρία!» της φώναζαν, τρεις και τέσσερις φορές ο καθένας μέχρι που θα την έβλεπαν πια να απομακρύνεται και να κουνάει από μακριά το χέρι … και πόσα «γεια σου μωρό μου«, «επίσης, καλό μεσημέρι!«, «να’στε καλά!«, «αχ, θα με σκάσουν!» απαντούσε εκείνη! Και σημειώματα, δωράκια, κάρτες, ραβασάκια και μηνύματα αγάπης, παντού … στα τετράδια, κάτω από την ορθογραφία, στα φυλλάδια δίπλα στις ασκήσεις, αυτοκόλλητα, καρδούλες, αγάπη, αγάπη παντού

IMG_20140605_074149

Αγαπημένη, πολυαγαπημένη δασκάλα μας! Πόσο τυχερά τα παιδιά μας, πόσο τυχεροί όλοι μας!

Τρεις εικόνες έχουν μείνει στο μυαλό μου τόσο έντονα που νομίζω ότι αν ανοίξω το οικογενειακό άλμπουμ θα τις δω εκεί!
Η πρώτη ήταν στον αγιασμό της πρώτης δημοτικού
Δεν τη γνωρίζαμε, είχε μόλις έρθει από άλλο σχολείο. Όλοι, ίσως περισσότερο εμείς οι μαμάδες, με την συγκίνηση για τη νέα αρχή των παιδιών μας αγωνιούσαμε για τον ποιος θα τους αναλάβει. Κι όταν χτύπησε το κουδούνι για να μπουν για πρώτη φορά στις τάξεις, εκείνη πήρε τυχαία από το χέρι τον δικό μου Βασίλη – που γύρισε εντωμεταξύ το κεφάλι του προς το μέρος μου και με κοίταξε μάλλον με αγωνία, ή απορία – λέγοντάς του «έλα αγαπούλη μου» κι ανέβηκαν τις σκάλες μαζί …

Η επόμενη, οι επόμενες μάλλον, παραλλαγές της ίδιας εικόνας. Η δασκάλα με τα παιδιά επάνω της, σαν φορτωμένος καλόγερος. Κάθε μέρα. Όλη τη χρονιά. Κάθε χρονιά. Όλα αυτά τα τρία χρόνια…

Κι ύστερα πάλι, στον αγιασμό του περασμένου Σεπτέμβρη, αρχές της τρίτης δημοτικού, της χρονιάς που τώρα κλείνει. Τα παιδιά παρά το ότι περίμεναν με αγωνία να γνωρίσουν το νέο δάσκαλο ή δασκάλα που θα τους αναλάμβανε (έτσι ήξεραν και έτσι συνηθίζεται άλλωστε), μόλις εκείνη εμφανίστηκε στο πλατύσκαλο να σταθεί μαζί με όλους τους άλλους συναδέλφους, μόνο που την είδαν ξέσπασαν σε πανηγυρικά χειροκροτήματα, ενθουσιώδεις φωνές, χοροπηδητά και πάσης φύσεως παιδικούς αλαλαγμούς… κι ας μην είχαν μάθει ακόμη ότι θα περνούσαν άλλη μια χρονιά μαζί της! Μόνο που την είδαν … Τα παιδιά μας – τα παιδιά της!
Δάκρυσα.
Αν εκείνη τη στιγμή ήμουν στη θέση των άλλων δασκάλων θα είχα σίγουρα ζηλέψει απέραντα την αγνή, υπέροχη αλλά κυρίως αυθόρμητη αυτή εκδήλωση αγάπης! Τι άλλο να θέλει να δει ένας γονιός για να είναι απόλυτα σίγουρος ότι το παιδί του είναι σε καλά χέρια;

«Μαμάαα! Δε θα το πιστέψεις! Πάλι μαζί με την κυρία θα είμαστε!» φώναζαν αναψοκοκκινισμένα …

school2

Μας τους μεγάλωσε! Τρία χρόνια στα χέρια της, στην τάξη της, στη μεγάλη, απέραντη, ακούραστη αγκαλιά της! Τα τρία πρώτα, τόσο σημαντικά χρόνια της σχολικής τους ζωής. Πώς να την αποχωριστούμε;
Πόσα ευχαριστώ θα ήταν αρκετά; Πόση αγάπη;

……………………………………………………… …

Είναι από τις φορές που λέω ότι όσο πιο πολλά πεις, τόσο πιο λίγα θα ακουστούν

Της ανήκει ένα κομμάτι της καρδιάς μας και νομίζω οτι το ξέρει.

Ευχαριστούμε κυρία Λιάνα. Ευχαριστούμε Κυρία μας…

Όλγα – Βασίλης

Advertisements

11 thoughts on “Αποχαιρετώντας μια υπέροχη δασκάλα! ♥

  1. πόσο τυχεροί ήσασταν που τυχατε τετοια δασκάλα..Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικοι τετοιοι εκπαιδευτικοί που αξίζουν … Κι αν οι υπόλοιποι δασκαλοι ζηλεύουν την αγάπη των παιδιών..τότε ας πάρουν παράδειγμα απο εκείνη για να την έχουν και οι ίδιοι τους.. Γιατί τα παιδιά μας δεν είναι χαζά.. Καταλαβαίνουν όταν ο άλλος τα αγαπάει και το ανταποδίδουν!! Να ευχηθω μήπως τους έχει και του χρόνου ??? πολλά φιλιά

    Μου αρέσει!

    • Για τέταρτη χρονιά αποκλείεται Ελπίδα! Ευτυχώς το σχολείο μας έχει πολλούς ικανούς εκπαιδευτικούς και οι περισσότεροι έχουν πολύ καλή σχέση με τα παιδιά. Η συγκεκριμένη όμως, πέρα από τη δουλειά που κάνει, αγαπιέται πολύ!

      Μου αρέσει!

  2. Αυτή η σκηνή που περιγράφεις με τα παιδιά που κρατάνε ακόμα και το λουράκι της τσάντας της μου είναι πολύ οικεία. Κάθε μεσημέρι έτσι προχωράω προς την έξοδο… με καμιά 15 αρια παιδιά αγκαλιά!
    Με συγκίνησαν οσα έγραψες για τη συνάδελφο! Θέλω να σε ευχαριστήσω γιατί αυτή η αγάπη, αυτά τα ομορφα λόγια μου δίνουν δύναμη! Τυχερή η συνάδελφος, τυχεροί και εσείς που την είχατε 3 χρόνια. Εύχομαι και τα επόμενα σχολικά χρόνια να έχετε παλι μια κυρία «Λιανα»

    Μου αρέσει!

  3. Τι ευλογία που σας έτυχε! Μόλις εχθες το βράδυ λέγαμε με το σύζυγό μου οτι κανένας μισθός δεν είναι αρκετός για το άτομο που εμπιστεύεσαι το παιδί σου στα χέρια του και είναι ο δευτερος γονιός του… Σε λίγους μήνες ο μεγάλος μας θα παει Α ταξη, μακάρι να έπεφτε στα ζεστα χέρια μιας τέτοιας δασκάλας…

    Μου αρέσει!

  4. Κάτι τέτοιες υπέροχες δασκάλες πραγματικά σπανίζουν στην Ελλάδα. Τα συγχαρητήρια μου στους γονείς ‘Ολγα και Βασίλη, που με τα ωραία τους λόγια εκφράσανε τις ευχαριστίες και την εκτίμησή τους για το δύσκολο και συμαντικό έργο της δασκάλας κ.Λιάνας. Σωστά, ένας δάσκαλος στο σχολείο πρέπει να είναι ο δεύτερος γονιός, γιατί πολλές ώρες περνάει εκεί το παιδί. O καλός εκπαιδευτικός δεν διδάσκει μόνο, αλλά παράλληλα διαπαιδαγωγεί κιόλας. Συνταξιούχος καθηγήτρια από την Βουδαπέστη: Σοφία Ακριτίδου 10 ιουνίου 2014.

    Μου αρέσει!

    • Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια – ο Βασίλης είναι ο μαθητής! Η γνώμη σας μετράει ακόμη περισσότερο εφόσον ήσασταν εκπαιδευτικός.
      Έχουμε μάθει – δυστυχώς – να μιλάμε μόνο όταν έχουμε για κάτι να διαμαρτυρηθούμε ενώ θα έπρεπε πρώτα από όλα να μιλάμε για να πούμε «ευχαριστώ».

      Μου αρέσει!

  5. Τυχεροί πράγματι!!! Μια τέτοια δασκάλα!!! Με πλήρη συνείδηση το λέω… όχι δασκάλα η ίδια καθηγήτρια … με 4 δικά μου παιδιά και πολλούς μαθητές που τους έζησα και τους αγάπησα . .. κι ας μην το έδειξα 24 χρόνια τώρα…. Όπως και να’ χει… είναι ένα ποίημα που ταιριάζει… αυτό μου έφερε στο μυαλό η ανάρτηση….στους δασκάλους που αγαπήσαμε… που αγαπάμε…

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΒΑΡΑΣ, Ανδρομάχης Επάνοδος

    Δε θαυμάζεις ένα δάσκαλο που λέει πως δύο και δύο κάνουν τέσσερα
    Τον θαυμάζεις όμως που διάλεξε αυτό το υπέροχο επάγγελμα

    Απαρηγόρητους άφηνε τους μικρούς μαθητές της
    Η κυρία Βίκυ φεύγοντας για μετεκπαίδευση
    Δεν την αφήνανε να φύγει
    Της κλειδώναν την αίθουσα
    Της φράζαν το διάδρομο
    Της κ λ ε ί ν α ν
    Την έξοδο, το δρόμο, την αυλόπορτα
    Κρεμόντουσαν πάνω της
    Τρέχανε πίσω απ’ το αυτοκίνητό της
    Λαχανιασμένα
    Και ’κείνη
    Χωρίς κουράγιο να μαρσάρει…
    Τά ’βλεπε μέσα απ’ τον ραγισ-
    μένο καθρέπτη
    Θαλερόν δάκρυ χέουσα*
    (Πολιορκητικός κλοιός αγάπης αξόδευτης
    Θρίαμβο που πραγματικά δεν εγνώρισαν
    Ποτέ νικητές Αυτοκράτορες. Παιδιών η Βασιλεία.)

    Γιάννης Κουβαράς, Μέσα θάλασσα, Σοκόλης, Αθήνα 1999

    Μου αρέσει!

  6. Αυτή η σκηνή με τα παιδιά κρεμασμένα πάνω μου, ακόμα και απο λουρί της τσάντας μου είναι τόσο μα τόσο οικεία…
    Έτσι βγαίνω και εγώ απο την τάξη. Ώρες ώρες νιώθω πως θα πέσουμε όλοι κάτω ένα κουβάρι…
    Με έκανες να χαμογελάσω…Με συγκίνησες. Εχουμε ανάγκη αυτά τα λόγια. Μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε…
    Τυχερή πολύ η δασκάλα σας και εσείς και πανω απο όλους και όλα εκείνα τα 21 παιδάκια..
    Καλό καλοκαίρι !!!

    Μου αρέσει!

    • Αυτή η σκηνή δε θα ξεθωριάσει νομίζω ποτέ Άννα! Μια δασκάλα με τα παιδιά της μέσα σε ένα σύννεφο αγάπης και αφοσίωσης!
      Εύχομαι να ζήσεις πολλές, πολλές τέτοιες στιγμές!
      Καλό Καλοκαίρι και σε σένα 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s