Η (ανίσχυρη) δύναμη της συνήθειας.


Συνήθεια.

Κακή συνήθεια.
Τέλμα.
Εκεί που πια δεν πας. Αφήνεσαι και σε πάει.
Πιο βαθιά, πιο σκοτεινά.
Με λιγοστό αέρα, με κοφτές ανάσες.
Χωρίς προοπτική, χωρίς όραμα, χωρίς όνειρα.
Πού είναι τα όνειρά σου;
Παραδίνεσαι κι αφήνεις τα όπλα.
Κάνεις ένα βήμα πίσω κι ύστερα κι άλλο κι άλλο κι άλλο…
Κι όλο τάχα γιατί δε γίνεται αλλιώς.
Γιατί πια τίποτα δε σε νοιάζει, νομίζεις ότι δε σε νοιάζει.
Κι οι κινήσεις γίνονται όλο και πιο αργές, πιο δύσκολες, σε κουράζουν.
Θέλουν δύναμη που δεν έχεις, που νιώθεις ότι δεν έχεις.
Αφήνεσαι.
Αφήνεσαι να σε ρουφάει.
Στα σκοτεινά.
Απογοητεύεσαι.
Γιατί να παλέψεις; Για ποιον.
Ξεχνάς τι ήθελες. Δε θυμάσαι.
Θυμάσαι;
Δε θέλεις τίποτα.
Τι θέλεις;
Μένεις πίσω.
Συνηθίζεις.
Στο λίγο. Στο μέτριο.
Στο τέλμα.
Στο τίποτα.
Συνήθισα, λες.
Συνήθισες;
Μαραίνεσαι.
Μένεις εκεί, χωρίς ζωή, μα δεν το βλέπεις.
Αρνείσαι να δεις.
Η δύναμη της συνήθειας σου κλείνει τα μάτια.
Μουδιάζει το μυαλό, σκληραίνει τη σκέψη.
Νεκρώνει ψυχή, σώμα, συναίσθημα…

vb                                               via

Μα πόσο μπορεί η ζωή να στέκεται ακίνητη και να κοιτά; Γίνεται;

Κι ύστερα κάτι σε ξυπνά. Κάποια στιγμή – αν είσαι τυχερός – κάτι σε ξυπνά…
Η ζωή η ίδια!
Απαλά. Σαν τις σταγόνες που σου δροσίζουν το πρόσωπο όταν καίγεσαι στον ήλιο.
Απότομα. Σαν έκρηξη. Σαν κεραυνός που σου κόβει την ανάσα.
Ορμητικά. Σαν μεγάλο κύμα που σε πετάει απότομα μέτρα πιο εκεί μα σώζεσαι.
Ανάλαφρα. Σαν αεράκι που σου ανακατώνει τα μαλλιά. Και λίγο σε ζαλίζει.
Επιθετικά. Σαν σίφουνας που σε σηκώνει ψηλά για να δεις.
Να δεις. Δες!
Βλέπεις;
Ξύπνα!

Κι αρχίζει να φεύγει εκείνο το βάρος που σου μπλόκαρε τα βήματα, που σου κοκάλωνε το μυαλό.
Κι αναπνέεις. Κι ο αέρας γίνεται πάλι δροσερός και σου φτάνει.
Παίρνεις πάλι βαθιές ανάσες.
Κι αρχίζει να μοιάζει εύκολο.
Αλλάζεις.
Θέλεις.
Και τα μάτια ανοίγουν και πάλι, κοιτούν μακριά.
Τώρα πάλι κοιτούν. Ορθάνοιχτα.
Βλέπεις.
Αισθάνεσαι.
Νιώθεις.
Έχεις δικαίωμα.
Μια ζωή γεμάτη.
Όπως τη θέλεις.
Ξεκάθαρη, καλή.
Ξεκάθαρη, ζωντανή.
Όπως τη θέλεις.
Μπορείς.

Καμία συνήθεια δεν μπορεί να σε παγιδέψει αν δεν την αφήσεις.

Γιατί η ζωή δεν στέκει ακίνητη. Κυλά. Πάει μπροστά και σου χαρίζεται.

Κι η δύναμη της συνήθειας, εκείνη που επιχείρησε ύπουλα – σε κάθε περίπτωση – να σου επιβληθεί, είναι ανίσχυρη.

Νίκησες. Χαμογελάς.

Όλγα

Advertisements

3 thoughts on “Η (ανίσχυρη) δύναμη της συνήθειας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s