Λαγάνα από σπίτι. (προλαβαίνεις!)

19 Ιανουαρίου… Όχι σήμερα! 19 Ιανουαρίου η ημερομηνία του τελευταίου μου ποστ σε αυτό το blog. Τραγική η συχνότητα που γράφω τον τελευταίο καιρό, «συχνότητα» δεν τη λες δηλαδή. Τραγική, τη λες.
Όχι ότι δεν έχω τι να πω ακριβώς, είναι πολλά που τριγυρίζουν σκόρπια και άτακτα στο κεφάλι μου και δεν τα βάζω σε σειρά. Άλλες ώρες πάλι νιώθω σαν να στέρεψα. Όχι από ιδέες και θέματα, όσο από εκείνη την «ικανότητα» να τα αραδιάζω στην οθόνη πληκτρολογώντας γρήγορα λες και τα έχω ήδη διαβασμένα, μονορούφι και χωρίς αναπνοή. Πού πήγε η έμπνευσή μου;

Η ανάγκη για έκφραση φέρνει την έμπνευση ή μήπως το αντίστροφο; Ή τίποτε από αυτά, ή μήπως και τα δυο;

Περνάω περίοδο γενικών ανακατατάξεων. Κάθε αλλαγή ωστόσο φέρνει μια μικρή αναμπουμπούλα και για να πάρεις στο τέλος εκείνη τη βαθειά ανάσα της ανακούφισης (πού είναι, δεν τη βλέπω), πρέπει να περάσεις προφανώς από το λούκι, αλλού πιο φαρδύ, αλλού πιο στενό, έτσι πάνε αυτά. Λίγο θα ζουληχτείς, λίγο θα νομίσεις οτι πνίγεσαι, λίγο ότι παραείναι σκοτεινά, λίγο θα σου τη δώσει, λίγο θα θέλεις να τα βροντήξεις, λίγο θα τα πιάσεις και πάλι από την αρχή.
Τέλος πάντων, για να μην αρχίσω πάλι τα φιλοσοφικά, τις αναλύσεις και τα βαθυστόχαστα, κάπως νιώθω οτι αποδιοργανώθηκα και μου τη δίνει αλλά επανέρχομαι – θέλω να πιστεύω.

Είναι που εκτός από το πιάνο, έβαλα και νέα πρότζεκτ στην ατζέντα της εβδομάδας – θα σας τα πω άλλη φορά που θα έχω και κάτι να σας δείξω – και θέλει λιγάκι οργάνωση από την αρχή.
Ήταν κι αυτές οι Απόκριες που σιχαίνομαι – δεν ξέρω γιατί ακριβώς – και στολές, αποκριάτικοι χοροί, σχολικές γιορτές κλπ με βάρυναν επιπλέον. Πάει όμως και αυτό, ευτυχώς τέλειωσε για φέτος.

Μέσα σε όλα, λέω να κάνω και λαγάνα. Σας δίνω τη συνταγή, είναι δοκιμασμένη και πετυχημένη.

λαγανα

ΛΑΓΑΝΑ (γίνονται 2 μεγαλούτσικες λαγάνες)

20 γρ. μαγιά νωπή
1/2 φλυτζ. χλιαρό νερό
1 kg αλεύρι χωριάτικο
2 κ. σ. αλάτι
2 κ. σ. λάδι
4 κ. σ. ζάχαρη

Διαλύω τη μαγιά στο νερό να γίνει χυλός και το αφήνω να φουσκώσει περίπου μισή ώρα.

Σε μια λεκανίτσα ζυμώνω τα υλικά, το αλεύρι, το αλάτι, τη ζάχαρη, το λάδι, τη φουσκωμένη μαγιά και 3 κούπες χλιαρό νερό (εγώ για κούπα υπολογίζω το δοσομετρητή των 300 ml).

Στη συνέχεια χωρίζω τη ζύμη σε τόσα μέρη, όσες λαγάνες θέλω να κάνω. Εγώ κάνω δύο μεγάλες, εσείς χωρίστε τη αναλόγως με τα κέφια σας.

Σκεπάζω τη χωρισμένη ζύμη και αφήνω να διπλασιαστεί σε όγκο.

Ανοίγω το κάθε ζυμαράκι (για την κάθε λαγάνα) με τον πλάστη, σε αλευρωμένη επιφάνεια και βάζω σε ταψιά. Αφήνω να διπλασιαστούν οι λαγάνες και μετά πατάω με τα δάχτυλα εδώ κι εκεί (το γνωστό σχέδιο με τα βαθουλώματα).

Ψήνω στους 200C για 15 με 20 λεπτά, ανάλογα το φούρνο. Εγώ ψήνω πάντα και τα πάντα στον αέρα.

Καλή επιτυχία και καλά να περάσετε.

Όλγα 🙂

 

Οι μεν και οι δε. Σχέσεις στ(οργής).

Σε κάθε περίπτωση είναι θέμα εγκεφαλικής λειτουργίας λένε οι ειδικοί. Το λέει η Επιστήμη. Λειτουργεί διαφορετικά βρε παιδί μου το σύστημά τους, άλλο τσιπάκι, διαφορετικός προγραμματισμός, άλλο μοντέλο. Προσπαθείς να το κατανοήσεις και να ακολουθήσεις τις οδηγίες από τα σχετικά εγχειρίδια, ωστόσο πολλές φορές ή εσύ δεν ακολουθείς τα σωστά tips ή κάτι τέτοιο σου φαίνεται εξαιρετικά βαρετό. Στρατηγική και μπούρδες. «Δεν αντέχουν – σου λέει – τις ξεκάθαρες καταστάσεις». Είσαι κι εσύ βρε πουλάκι μου, πολύ κατασταλαγμένη, ξέρεις τι θέλεις, μπορείς και να το υποστηρίξεις (όλα ακούγονται ως μειονεκτήματα) και πάει, τρομάζουν οι άμοιροι.

Στην προσπάθεια να το αποφύγεις όλο αυτό, διαλέγεις/επιλέγεις/προτιμάς κατά αρκετά χρόνια μεγαλύτερο. Μια ωριμότητα κομματάκι παραπάνω, λες, θα την έχει. Εμπειρίες, βιώματα και ως εκ τούτου και ανάλογη στάση ζωής. Εκεί στοχεύεις, σε αυτό ποντάρεις. Μετά το πέρας κάποιων ετών, πέρα του οτι εκ των πραγμάτων θα «την κάνει» μια ώρα αρχίτερα για τόπο χλοερό, καταλήγεις και πάλι να νταντεύεις. Μεγάλος άνθρωπος (θα) είναι, έτσι θα τον αφήσεις; Φροντίζεις να το δεις ως και κάτι από μητρική φροντίδα, μητέρα Τερέζα, καλή Σαμαρείτισσα. (Είναι;)

Στην προσπάθεια να το αποφύγεις όλο αυτό, διαλέγεις/επιλέγεις/προτιμάς μικρότερο. Μια ζωντάνια παραπάνω θα την έχει – σύμφωνα με τη λογική (σου). Διάθεση για τη ζωή πέρα του καναπέ ας πούμε. Ή και για τη ζωή πάνω στον «καναπέ» ή όπου αλλού, με αντιλαμβάνεστε, να μην μπω σε λεπτομέρειες πιο juicy. Μετά το πέρας κάποιων ετών, καταλήγεις και πάλι στο ότι παράλληλα και μονίμως νταντεύεις. Και μάνα κι αδελφή κι αγάπη εσύ. Παιδί είναι κατά βάθος, έτσι θα τον αφήσεις; Φροντίζεις να δεις το όλο σκηνικό ως και χαριτωμένο. (Είναι;)

Στην προσπάθεια να το αποφύγεις όλο αυτό, διαλέγεις/επιλέγεις/προτιμάς συνομήλικο ή στο περίπου κάπου εκεί. Κοντά πάντως. Λίγο από όλα τα παραπάνω, ωριμότητα, κέφι για ζωή, ενέργεια επί και πέρα του καναπέ, πάνω κάτω θα την έχει. Καλά είσαι. Εδώ είμαστε, λες. Μπορεί και ναι. Μπορεί και όχι. Βρείτε τα.

hands

Βρείτε τα … εύκολο το’χεις; Στα εύκολα δηλαδή, ναι, το’χεις. Στα δύσκολα;
Από την άλλη ούτε οι μεν, ούτε οι δε μπορούν ο ένας άνευ του άλλου. Λογικό, ποιος μπορεί να μείνει μόνος; Ποιος δε θέλει τις μεγάλες αγκαλιές, τα βλέμματα, τα αγγίγματα, τα γέλια τα κοινά, τις συζητήσεις τις ατέλειωτες για το τίποτα και για τα πάντα; σαφώς και τα θέλεις μεν αυτά, θέλεις όμως και ποιος ξέρει ποια άλλα. Και δε θέλεις συγχρόνως και τίποτα. Εκεί να σε δω. Κι εσένα και μένα και τους μεν και τις δε. Από την άλλη, μήπως αυτά τα δύσκολα είναι πιο εύκολα από όσο θέλεις να νομίζεις; Μπέρδεμα. Διαχείριση κρίσεων το λένε.

Σε κάθε περίπτωση, γεγονός είναι οτι οι μεν λειτουργούν/σκέφτονται/αποφασίζουν διαφορετικά από τις … δε και αυτό και μόνο αρκεί για να περισσεύουν οι πολλές αναλύσεις, οι εξηγήσεις και τα επιχειρήματα. Για τις σχέσεις μιλάω πάντα. Οι μεν κρύβονται πιο εύκολα πίσω από το δαχτυλάκι τους – όχι όλοι και όχι πάντα, να μη τα ισοπεδώνουμε και όλα, αλίμονο – οι δε είναι πιο ξεκάθαρες, πιο αποφασιστικές, πιο ρεαλίστριες, πιο τολμηρές – όχι όλες, όχι πάντα, τα είπαμε αυτά. Λειτουργεί με εξαιρετική επιτυχία και αντιστρόφως. Και προφανώς ουδεμία σχέση έχει η ηλικία. Πρόκειται περι πλάνης. Αν ωστόσο την πάτησες, είτε ανήκεις στους μεν, είτε στους δε, με οποιονδήποτε τρόπο, δεν ευθύνεσαι και εντελώς. Συγχρονισμοί είναι αυτοί, Σύμπαν, Μοίρα, Πεπρωμένο. Μέχρι εκεί σε ανακούφισα, το ξέρω. Η πορεία όμως, δική σου.

Και τελικά αναρωτιέμαι, ποιος από όλους έχει τα κότσια. Όχι για να μαλώσει γιατί του έφαγαν τη θέση πάρκιγκ, τη σειρά στην τράπεζα και το σούπερ μάρκετ ή για τις ξαναζεσταμένες σαρδέλες στην ταβέρνα με τα τσίπουρα αλλά για να λύσει τους κόμπους, να κόψει τους γόρδιους δεσμούς, να πάρει αποφάσεις, να ρισκάρει και λίγο (λιγουλάκι, μη μου πανικοβάλεσαι), να διεκδικήσει τα θέλω του, να αλλάξει πορεία μεν αλλά να μπορεί να υποστεί και τις συνέπειες – μόνο εκτός ζώνης γίνονται οι αλλαγές – αλλιώς δε γίνεται που να χτυπιέσαι. Μεγάλο δέλεαρ το βόλεμα, η βολή να το πω, η συνήθεια να το πω, γιατί αλλιώς «το βόλεμα» ακούγεται λίγο κακόβουλο, λες και γίνεται εσκεμμένα (πες μου εσύ πως όχι). Για τις σχέσεις μιλάω πάντα. Δε γίνεται να θέλει κανείς και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Να θέλει ο ένας τον άλλον, καλύτερο μου ακούγεται. Δεύτερη ζωή, δεν έχει! Θα το θυμάσαι;

Χα! Αναρωτιέμαι τι σκατά είναι εντέλει αυτός ο τσαμπουκάς. Όπως επίσης, τι ακριβώς ορίζουμε ως «μαγκιά» και ποιος την έχει.

Καμιά ιδέα κανείς;

Όλγα

ΥΓ: Για τις σχέσεις μιλάω πάντα …

«Καλή Χρονιά» είναι η κάθε μέρα.

Ουφ! Επιτέλους, τέλειωσε!

Δεν είμαι μίζερη, ούτε ισοπεδωτική. Αλλά νομίζω οτι κάθε χρόνο γίνομαι όλο και πιο πολύ ορθολογίστρια σε κάποια πράγματα. Παράλληλα γίνομαι όλο και πιο πολύ συναισθηματική σε άλλα βέβαια, σε εκείνα όμως που έχουν να κάνουν με το αυθόρμητο, το ειλικρινές και το πηγαίο. Κι έτσι, η παλάντζα του ζωδίου μου και πάλι ισορροπεί! ‘Ολο και πιο πολύ από εδώ, όλο και πιο πολύ από την άλλη.

Αυτό το «πρέπει» της ευδαιμονίας και του ατέρμονου κεφιού τις ημέρες των γιορτών, ειλικρινά το αντέχω όλο και … λιγότερο. Καθόλου δηλαδή. Αν δε νιώθεις τρελή χαρά και απόλυτη ευτυχία επειδή ήρθαν Χριστούγεννα, δεν μπορεί, ένα προβληματάκι μάλλον το έχεις. Και εννοείται οτι πρέπει να ξεφαντώσεις και δει ως το ξημέρωμα για να πεις ότι πέρασες καλά. Και εννοείται οτι είναι απολύτως αμφισβητήσιμο το να ισχυρίζεσαι οτι πέρασες καλά ή ακόμη περισσότερο «πολύ καλά» απλά γιατί ήπιες ένα ποτήρι κρασί με τον αγαπημένο σου ή την κολλητή σου λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου. Ειδικά δε αν αυτό πεις οτι έγινε νωρίς, ακόμη και απόγευμα και όχι μεταμεσονύκτια όπου ισχύει το «όσο πιο αργά τόσο πιο καλά», δε θα σε πιστέψει μάλλον κανείς.

Είναι κι εκείνο το κλισέ με τις ευχές που επίσης έχει αρχίσει να μου τη δίνει απλά και μόνο γιατί δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Και ξέρετε πόσο απεχθάνομαι τα κλισέ. Σαφώς και θα ευχηθείς, θα ευχηθώ, θα ευχηθούμε. Αλλά τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα σχέδια δεν τα μπορώ, πόσο μάλλον αυτά τα επιβεβλημένα. Ειδικά όταν γίνονται τόσο επιτακτικά. Και μπορεί κάποιοι να ισχυριστούν ότι εννοούν όσα λένε και εύχονται ενώ συγχρόνως αποτελειώνουν το κομμάτι της βασιλόπιτας, αλλά μέσα στο καταχείμωνο πολύ αμφιβάλλω αν είναι η κατάλληλη στιγμή για χάραξη νέας πορείας, αλλαγή προγράμματος ή για όποια άλλα μεγαλεπίβολα σχέδια, υποσχέσεις στους άλλους ή έστω και τους εαυτούς μας.

IMG_20150101_003031

Πόσα υποσχεθήκατε, πόσα καταστρώσατε, πόσα είπατε οτι οπωσδήποτε θα αλλάξετε, εκεί, στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, την ώρα που το μαχαίρι χάραζε το κομμάτι του καθενός και κάποιος το ονομάτιζε; «Κι αυτό, για την καλή χρονιά». Και πόσα πραγματικά εννοούσατε και δεν ήταν απόρροια της συναισθηματικής φόρτισης της στιγμής; Και πόσα από αυτά ξεχάστηκαν την επομένη κιόλας μέρα ή ξεθώριασαν πριν καλά καλά βγει ο Ιανουάριος; Γι’ αυτό δε μου αρέσουν.

Καλή Χρονιά! Ισχύει. Την καλή χρονιά την κάνουμε εμείς, σε μεγάλο βαθμό. Όπως όμως κάνουμε και την κάθε μέρα. Και δε χρειάζεται να λέει το ημερολόγιο 1 Ιανουαρίου για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε ανα πάσα στιγμή. Αρκεί να το έχουμε πραγματικά αποφασίσει. Όποια μέρα. Ή νύχτα…

IMG_20141231_234947

Κάθε μέρα έχει εμπόδια, κάθε απόφαση έχει δυσκολίες, κάθε καινούργια αρχή έχει σκοτεινές πτυχές. Μα τα πιο σπουδαία συμβαίνουν όταν αποφασίσεις να συμβούν, όταν λιγάκι αποφασίσεις να ρισκάρεις, λιγάκι να ξεβολευτείς από τα γνώριμα. Όχι επιπόλαια, απερίσκεπτα και στα τυφλά αλλά με στόχο, με θέληση, με έλεγχο. Όσο απλό, άλλο τόσο δύσκολο.

Το 2014 ήταν καθοριστικό για μένα.
Ευγνωμονώ τις συγκυρίες, το Σύμπαν, τους συγχρονισμούς ή ότι άλλο ήταν τέλος πάντων. Μου καθάρισαν το μυαλό, μου φώτισαν το βλέμμα, ζωντάνεψαν τα απωθημένα μου, μου ζέσταναν την καρδιά. Κατάφερα να αφήσω πίσω αυτά που δε μου άρεσαν, παθιάστηκα με εκείνα που είχα αφήσει στη μέση, βρήκα αυτά που είχα χάσει, ανακάλυψα νέα πρόσωπα στους ίδιους ανθρώπους που ήδη ήξερα. Ένιωσα δυνατά την αγάπη και τη φιλία, κέρδισα καινούργιες, έβαλα στοιχήματα με τον εαυτό μου και σε μεγάλο ποσοστό τα κέρδισα.

IMG_20141223_100306            Φίλοι κοντά και φίλοι μακριά. Τα χιλιόμετρα δεν είναι ικανά να χωρίσουν τα αισθήματα.

IMAG0163            Αυτό είναι ένα από τα στοιχήματα που έβαλα με τον εαυτό μου και το κέρδισα. Μόνη μου φυσικά και δε θα το κατάφερνα, το οφείλω κυρίως στον καθηγητή μου (Σε ευχαριστώ Theodore) που αδιαφόρησε σχεδόν προκλητικά απέναντι στους ενδοιασμούς κα τα άγχη μου και η αυστηρή του κριτική και το κύρος του δεν μου άφησαν περιθώρια να κάνω αλλιώς. Θα επανέλθω όμως σε αυτό με λεπτομέρειες!

 

Θα κλείσω με την ευχή που μου έδωσε κάποιος λίγο πριν την εκπνοή του χρόνου.

«Ασε τον αέρα να φυσήξει … τράβα προς τα εκεί που θα είσαι ευτυχισμένη. Αλλιώς, κατέβασε πανιά και άλλαξε πορεία.«

Το ίδιο εύχομαι ειλικρινά και σε εσάς. Στον καθένα. Και λίγο περισσότερο σε αυτούς που αγαπώ.

Καλή Χρονιά! Κάθε μέρα!  🙂

Όλγα

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι.

«Φέτος θα τα τακτοποιήσω όλα εγκαίρως. Δε θα αφήσω τίποτα για την τελευταία στιγμή. Όχι όπως τις προηγούμενες χρονιές που έτρεχα με τη ψυχή στο στόμα και κατέληγα κομμάτια να μην ξέρω τι να πρωτοκάνω και τι να πρωτοπρολάβω. Και άφηνα και τον εαυτό μου στο τέλος και άρα συνήθως λιγάκι παραμελημένο και εντέλει ανικανοποίητο.» (είπα το Νοέμβριο).

«Θα ψωνίσω όλα τα δώρα αρχές του μήνα, θα στείλω τις κάρτες στην Αμερική το πολύ μέχρι τις 5 του μηνός, θα ετοιμάσω τα δωράκια για τα κάλαντα το πολύ ως τις 10 του μηνός, θα ορίσω τα προγράμματα, τις προσκλήσεις, τους φίλους, τις εξόδους, όλα εγκαίρως.» (είπα το Νοέμβριο).
Not. Ποτέ δεν το κατάφερα, ή σπάνια. Και όχι ότι δεν είμαι οργανωτική, είμαι και πολύ. Είναι όμως αυτή η μούρλα των ημερών που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Λίγο να αφαιρεθείς, πάει, το έχεις χάσει, παρασύρθηκες εκτός χρόνου και δε θα προλάβεις.

Μου αρέσει, τρελαίνομαι για όλη τη διαδικασία, κυρίως όμως όταν δεν υπάρχει πίεση, λόγος και επιβεβλημένη αιτία. Λίστες, σημειώσεις, λίστες κι άλλες λίστες. Ψώνια, δώρα, τρέξιμο και … άγχος. Μερικές φορές ακόμη και μπελάς. (το έχετε νιώσει, παραδεχτείτε το). Το δώρο είναι χαρά. Είναι η χαρά πρώτα της επιλογής, της προσφοράς, η χαρά της ετοιμασίας, του περιτυλίγματος, είναι η χαρά η δική σου στα μάτια του άλλου όταν ανοίγει το πακέτο. Όταν φτάσουμε να σπάμε το κεφάλι μας «τι να του πάρω, τι να του πάρω» κάτι πάει στραβά. Και στραβά να μην πάει δηλαδή, η γοητεία έχει χαθεί.

IMG_20141207_145024

Κάθε χρόνο γινόμαστε χίλια κομμάτια λίγο πριν τις «Άγιες» μέρες – που Άγιες είναι όντως, αλλά εμείς δεν τις ζούμε έτσι, κακά τα ψέμματα.
Να τα προλάβουμε όλα, να διαλέξουμε τα δώρα που να μην είναι ίδια με τα περσινά, ούτε και να θυμίζουν τα προπέρσινα, να είναι πρωτότυπα, ευφάνταστα, όμορφα, να είναι διαφορετικά, σίγουρα να αρέσουν, έστω κάτι μικρό, κάτι συμβολικό, κάτι για το «καλό» των ημερών αλλά τι να είναι αυτό, πες μια ιδέα, έχω σπάσει το κεφάλι μου.
Να μην έχει κόσμο στα μαγαζιά, ούτε στο σούπερ μάρκετ, να προλάβουμε εγκαίρως φέτος, όχι όπως τις προηγούμενες χρονιές που τρέχαμε σαν τους τρελλούς – και πάλι έτσι θα γίνει θα δεις.
Να προλάβουμε όλες τις υποχρεώσεις, όλες τις επισκέψεις, τα γλυκά, να μυρίσει το σπίτι, να είναι και καθαρό, περισσότερο από τις άλλες μέρες, κι εμείς συγχρόνως ξεκούραστοι, περισσότερο από τις άλλες μέρες (έλα πες μου πώς το φαντάζεσαι), με βαμμένο το νύχι, γεμάτο το ψυγείο, καθαρά τα τζάμια και το μενού για το γιορτινό τραπέζι όλο και πιο πρωτότυπο από το περσινό.
Να προλάβουμε να πάνε τα παιδιά για κάλαντα, αλλά συγχρόνως να είναι και στο σπίτι την ώρα που άλλα παιδιά, δικά μας κι αυτά, θα έρθουν να τα πουν σε εμάς. Κι εκείνες τις εκδηλώσεις όμως να τις προλάβουμε κι εκείνες, θα είναι κρίμα να τις χάσουμε.
Προγράμματα επι προγραμμάτων, συντονισμός και ξανά από την αρχή γιατί όλο και κάτι εξτρα θα θυμηθούμε ή θα προκύψει από μόνο του και θα αποσυντονίσει μια σειρά από συνεννοήσεις.

Κι όμως, μετράμε / μετρούν δηλαδή, ανάποδα για τη μέρα την Χριστουγέννων, πράγμα που εμένα προσωπικά μου μεταδίδει ένα περίεργο άγχος μαζί και μια απορία αλλά και την προσδοκία για κάτι σίγουρα πολύ μεγάλο, στο μέγεθος μη αναμενόμενο που πιθανόν και να μην έρθει στη διάσταση που του δίνουν τα ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης. 9 μέρες για τα Χριστούγεννα, 5 μέρες για τα Χριστούγεννα, 3, 2 … και; ΜΠΑΜ!!!

Τα Χριστούγεννα έγιναν λίγο γιορτή-κονσέρβα. ΠΡΕΠΕΙ να είναι ονειρικά, μόνο και μόνο επειδή έτσι λέει το ημερολόγιο. Δεν τα υποτιμώ καθόλου. Δεν είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όχι.

IMG_20141210_074038
Αλλά η ομορφιά της δεν είναι στις στολισμένες πιατέλες, ούτε στα γλυκά (ποιος τα στερείται άλλωστε όλη την υπόλοιπη χρονιά και ποιος δεν καταλήγει με βαρυστομαχιά στο τέλος της εορταστικής περιόδου;).
Η ομορφιά της δεν είναι στα ακριβοπληρωμένα δώρα, ούτε στα γυαλιστερά πακέτα. (Ποιος δεν έχει ήδη ακόμη ένα από αυτά που του χαρίζουμε;).
Δεν είναι στα καλά τραπεζομάντηλα, ούτε στα καινούργια ρούχα, ούτε καν στο ψητό που γεμίζει αρώματα το σπίτι καθώς ροδοκοκκινίζει στο φούρνο. Λίγο πολύ όλα αυτά έχουμε την πολυτέλεια – και την ευλογία – να τα ζούμε αν θέλουμε όλο το χρόνο. Ούτε καν στο ίδιο το χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν είναι …
Σαφέστατα δεν είναι ούτε στην κούραση και το ατέλειωτο τρέξιμο «να τα προλάβεις όλα».
Ούτε στο αγχώδες κυνηγητό για ένα σπέσιαλ-διαφορετικό-ρεβεγιόν … «πού πήγατε; αχ, εμείς τέλεια!»
Ούτε καν στα φορτωμένα τραπέζια. Ποιος δε βαριέται τουλάχιστον κάποια από αυτά;

Δεν είναι στα «πρέπει». «Πρέπει» να είμαστε οπωσδήποτε χαρούμενοι, να κάνουμε κέφι με ανθρώπους που οι μέρες προστάζουν να τις περάσουμε μαζί με το χαμόγελο ως τα αυτιά, ακόμη κι αν έχουμε να τους δούμε από το αντίστοιχα εορταστικό αναστάσιμο τραπέζωμα. Τόση «αγάπη», τόσα και τα «πρέπει».

Και τι θέλεις; να κάτσεις μόνη σου; Όχι, καθόλου. Αλλά δεν μπορώ αυτό το προσποιητό ξεφάντωμα. (Αντιδραστική, δεν είπαμε;) Αυτή την αδημονία, δεν ξέρω για ποιο πράγμα. Αναρωτιέμαι, τι το ονειρικό κάνουν όλοι ανήμερα τα Χριστούγεννα που δικαιολογεί τέτοια έξαψη; Λίγο πολύ όλοι τα ίδια δεν κάνουμε; τρώμε οικογενειακά, μαζευόμαστε, ανταλάσσουμε δωράκια, λέμε ιστορίες, βλέπουμε φίλους. Γελάμε, χαιρόμαστε, περνάμε όμορφα. Ομοίως και όλο το χρόνο με την κάθε ευκαιρία.
Θέλω να νιώσω όμορφα και ζεστά με ότι θα με κάνει να νιώσω έτσι και όχι με ότι προστάζει το lifestyle, τα περιοδικά και τα «πρέπει».

Τα Χριστούγεννα έχουν το δικό τους χρώμα και είναι διαφορετικά, έχουν άρωμα και ξεχωρίζουν. Αναμφίβολα. Αλλά η τόση υπερβολή στην προσμονή τους, στα μάτια τα δικά μου τα απομυθοποιεί όσο κι αν αντιστέκομαι, με αποτέλεσμα τελικά να μην (αντιστέκομαι).

IMG_20141221_150656

Μήπως από όλη αυτή τη ψεύτικη προσδοκία πηγάζει η θλίψη των Χριστουγέννων που πολλοί από εμάς – μήπως κι εσείς πότε πότε; – νιώθουμε; Δημιουργείται μια απέραντη προσμονή, μια υπερβολή για κάτι που τελικά παραμένει όμορφο αλλά δεν έρχεται έτσι όπως στήθηκε στην αναμονή του. Κι όταν τελικά το συνειδητοποιούμε, μένουμε με την όρεξη. Και τη θλίψη … αυτό ήταν; Ναι, αυτό… του χρόνου πάλι.

Στόλισα το σπίτι, πολύ, όπως πάντα. Θέλω όμως κάτι διαφορετικό και κάτι ιδιαίτερο να κάνει τις μέρες να ξεχωρίσουν πραγματικά. Κι αυτό το ιδιαίτερο δεν είναι ούτε στο ψυγείο, ούτε έρχεται από το ταμείο κάποιου  καταστήματος. (Εννοείται ότι πεθαίνω για δώρα και εκπλήξεις, για εκείνα όμως που ξέρω οτι φτάνουν στα χέρια μου με πραγματική αγάπη και ζεστασιά και δεν είναι υποχρέωση «λόγω των ημερών».)

Η ομορφιά είναι στα απλά. Είναι και στα πιο περίπλοκα και στα πιο πολυτελή και στα πιο ιδιαίτερα, όπως το νιώθει κανείς. Αρκεί να τα μοιράζεται. Όταν μοιράζεσαι, τα πιο απλά γίνονται τα πιο πολυτελή, τα πιο ιδιαίτερα, τα πιο πολύτιμα. Και αντίστροφα. Εκεί είναι η ομορφιά. Όταν αυτό που κάνεις αγγίζει την καρδιά σου. Χωρίς κενά. Όταν σου αφήνει ένα αίσθημα πληρότητας μα όχι βαρυστομαχιάς. Όταν χαμογελάς χωρίς να βαριανασαίνεις ταυτόχρονα.

Μια πολύ καλή μου φίλη μου είπε οτι κανόνισε γιορτινό πρωινό στο σπίτι της για τα Χριστούγεννα. Με συγκίνησε. Υπέροχη ιδέα, τόσο ζεστή, τόσο ανθρώπινη. Στιγμές! Αν σε καλέσουν σε κάτι ανάλογο είσαι τυχερός. Εγώ δε θα είμαι γιατί είμαι πολύ μακριά. Εσύ να πας όμως. Να μη το χάσεις γιατί έχεις ραντεβού στο κομμωτήριο ή ακόμη λίγες δουλειές που οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις «για να προλάβεις». Στιγμές! Αυτές μετρούν. Με αυτούς που αγαπάς. Είτε είναι οικογένεια είτε είναι φίλοι. Με αυτούς που σε αγαπούν. Γιατί και οι φίλοι οικογένεια είναι. Και ακόμη πιο πολύ.
Κι αν οι συνθήκες, η απόσταση ή ότι άλλο δεν σου επιτρέπει να κρατάς το χέρι όσων θα ήθελες, τις στιγμές που θα ήθελες, κράτα τους στη σκέψη σου. Στείλε τους ένα μήνυμα, πιες στην υγειά τους, πες από μέσα σου αυτό που θα έλεγες αν τους είχες δίπλα σου …

Να περάσετε καλά. Χριστουγεννιάτικα καλά. Να γεμίσετε τις καρδιές σας και να μην αφήσετε τις μέρες να περάσουν χωρίς να το καταλάβετε. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων θα μας αγγίξει όλους, έτσι κι αλλιώς. Σε μας μένει να το νιώσουμε. Το αξίζουμε άλλωστε. Νομίζω όλοι.

Χρόνια πολλά!

Όλγα

Μανιταρόσουπα να κάνεις! Η Φύση στο πιάτο.

Μανιτάρια. Αρέσουν στους περισσότερους. Από αρκετά ως φανατικά.

Για άλλους πάλι αποτελούν κάτι σαν σήμα κατατεθέν.
Τα αναζητούν σχεδόν με μανία και μάλιστα στην πηγή τους. Βουνό, λαγκάδι, ραχούλα, πλαγιά και πάλι από την αρχή. Τα μονοπάτια είναι για τους απλούς περιπατητές. Πιο συγκεκριμένα, όσο πιο δύσβατη η πλαγιά τόσο πιο μεγάλο το δέλεαρ, τόσο πιο πλούσια και η συγκομιδή. Σηκώνονται αξημέρωτα και χάνονται στις διαδρομές, περπατώντας μέχρι και χιλιόμετρα με το καλάθι περασμένο στο ένα χέρι και το μαχαίρι στο άλλο. Κι όσο γεμίζει το καλάθι τόσο γεμίζουν ικανοποίηση κι άλλο τόσο γεμίζουν αργότερα οι καταψύκτες. Στα πορτ μπαγκάζ τους στριμώχνονται καφάσια που ξεχειλίζουν από τους θησαυρούς τους. Ή τέλος πάντων τους θησαυρούς της φύσης.
Ξέρουν ονομασίες, ποικιλίες, συνταγές, ομοιότητες και διαφορές. Ξέρουν ποια είναι παραισθησιογόνα,  ποια θανατηφόρα – μακριά από εμάς – πώς καλλιεργούνται, ποιούς μήνες, σε τι συνθήκες, στο σπίτι, στον κήπο, στο μπαλκόνι, στην αυλή, κλπ κλπ, η συνέχεια μεγάλη ως και ατέλειωτη.

μανιτάριAmanita muscaria, γνωστό στα ελληνικά ως “Αμανίτης ο μυγοκτόνος”,  το μανιτάρι που κάνει ακριβώς  ό,τι λέει το όνομά του! Προσελκύει τις μύγες και τις σκοτώνει όταν αυτές αρχίσουν να το ροκανίζουν! ( γνωστό και ως fly agaric).  Επίσης γνωστό ως «ζουρλομανίταρο» και «τρελομανίταρο», καθώς περιέχει ενεργές παραισθησιογόνες ουσίες. Ένα τέτοιο προφανώς έφαγε η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και εξ ου και όλη η ιστορία-παραίσθηση-παραμύθι!
(Χμ … μήπως το γλυκοκοιτάζει κανείς;)

manitariΔείτε κι αυτό! Για να καταλάβετε, αρκεί να σας πω οτι το χέρι που το κρατά δεν είναι παιδικό. Εντυπωσιακό δεν είναι;

Ψητά, γεμιστά, τηγανητά, σνίτσελ, α λα κρεμ, τουρσί, σε ομελέτα, σε πίτα, πίτσα, σε ριζότο, σε τάρτα, αλμυρό κέικ ως και γλυκό του κουταλιού. Έχω δοκιμάσει όλες τις εκδοχές, πλην του γλυκού που για την ώρα μου ξέφυγε.

Αγαπώ όμως ιδιαίτερα την μανιταρόσουπα και αυτή τη συνταγή σας μεταφέρω σήμερα.
Τα μανιτάρια πλην των άλλων, έχουν πολύ λίγες θερμίδες, νομίζω 25 στα 100 γραμμάρια ή κάτι τέτοιο, οπότε για ένα λόγο παραπάνω αγαπήστε τα άφοβα. Επίσης είναι πλούσια σε υδατάνθρακες και πρωτεϊνες που πλησιάζουν σε ποιότητα τις ζωικές.

Πέρα από τη γεύση, νιώθω ότι οι σούπες είναι φροντίδα, ζεστασιά και θαλπωρή, όλα μαζί συγκεντρωμένα σε βαθύ πιάτο! Προσωπικά προτιμώ μπωλ αλλά η αίσθηση είναι ακριβώς η ίδια.
Είναι κι αυτή η ιδέα οτι σου τα προσφέρει απλόχερα η Φύση μέσα σε μια βόλτα που έχει μια γοητεία. (Αρκεί κάποιος να τα μαζέψει και με τη σειρά του να σου τα προσφέρει απλόχερα ώστε απλόχερα μετά από τη μεριά σου να καταλήξουν στην κατσαρόλα και τελικά στο πιάτο σου. Ή στο μπωλ μου, ακόμη καλύτερα 😉 )

Μην επιχειρήσετε να μαζέψετε όμως μόνοι σας από το δάσος!
Όσοι το κάνουν είναι γνώστες και δε ρισκάρουν! Όσοι δεν ήταν, χμ … δυστυχώς δεν είναι πλέον σε θέση να το επιβεβαιώσουν. Αντιλαμβάνεστε…

Ξέρατε οτι υπάρχει άγριο σκόρδο; Εγώ φυσικά δεν είχα ιδέα. Μοιάζει με φρέσκο κρεμμυδάκι, όμως δεν είναι. Φυτρώνει όπου να’ναι στα χωράφια (άγριο είναι είπαμε) και έχει ήπια γεύση, θυμίζει λίγο από κρεμμύδι, λίγο από σκόρδο.
σκορδοΕγώ το χρησιμοποιώ ολόκληρο, το κόβω μεγαλούτσικα κομμάτια με το ψαλίδι της κουζίνας και αν δεν το χρησιμοποιήσω όλο το κρατώ στην κατάψυξη. Και όχι δε βγαίνω στα χωράφια και τους αγρούς να το μαζέψω. Χα, και να σας το έλεγα δηλαδή, θα το πιστεύατε όσοι με ξέρετε; Είπαμε δηλαδή, αλλά όχι κι έτσι.

Υλικά για 4 άτομα :
(Ίσως και να μην είναι για 4 άτομα, εξαρτάται από το αν πρόκειται για πρώτο ή κύριο πιάτο ή τέλος πάντων από το πόσο τρώτε! Εγώ την κάνω μόνο για μένα. Μόνο!)

  • Περίπου μισό κιλό μανιτάρια – τα πιο κατάλληλα για σούπα – σύμφωνα πάντα με τους συλλέκτες-ειδικούς είναι τα βασιλομανίταρα, οι βολίτες (porcini).
  • Ένα μεγάλο ματσάκι άγρια σκόρδα, κομμένα σε κομμάτια 3-4 εκατοστών.
  • Άνηθος, κρεμμύδι (εγώ δεν βάζω πάντα, μου αρκεί η υπόλοιπη πρασινάδα), ελαιόλαδο.
  • Σκόρδο (προτιμώ τη σκόνη)
  • ένα λίτρο ζωμός λαχανικών – ίσως και περισσότερο, θα το δείτε στο τέλος.
    (βράζετε πατάτες, καρότα, σέλινο, πράσο και κρατάτε το ζωμό ή αλλιώς βολευτείτε με έναν έτοιμο κύβο λαχανικών, ειναι πιο νόστιμος, αν και λιγότερο υγιεινός, να τα λέμε κι αυτά. Αν κάνετε δικό σας ζωμό, δοκιμάστε να βάλετε στη σούπα και τα λαχανικά που θα έχετε βράσει, ίσως σας αρέσει αν και η γνώμη μου είναι ότι όλα αυτά παραπέμπουν σε φασολάδα και όχι μανιταρόσουπα, επισκιάζουν και τη γεύση του μανιταριού.)Αυτά είναι τα βασικά υλικά. Πέρα από αυτά, αυτοσχεδιάζω με μικρές παραλλαγές, θα σας πω στην πορεία. Επίσης, δεν υπάρχει ακριβής δόση για τίποτα. Άλλος προτιμά περισσότερο άνιθο, άλλο λιγότερο σκόρδο, κλπ. Επίσης, επειδή τα χορταρικά του πάνε έτσι κι αλλιώς πολύ, δοκιμάστε να πειραματιστείτε και με αυτά.
  • Κόβουμε λοιπόν τα μανιτάρια σε κύβους, όχι πολύ μικρά, θα «μαζέψουν» και στο μαγείρεμα.
    Σε μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε λάδι και μόλις ζεσταθεί ρίχνουμε τα άγρια σκόρδα. (Αν εσείς βάλετε και κρεμμύδι, ξεκινήστε με αυτό.) Τα γυρίζουμε με ξύλινη κουτάλα ώσπου να μαραθούν, λίγο δηλαδή. Ύστερα ρίχνουμε τα μανιτάρια, τα γυρίζουμε κι αυτά στο λάδι και προσθέτουμε λίγο από το ζωμό. Χαμηλώνουμε τώρα το μάτι και κλείνουμε το καπάκι της κατσαρόλας για να σιγοβράσουν …IMG_20141106_162037
    IMG_20141106_162201… κάνετε στην πορεία έναν έλεγχο και προσθέστε ακόμη λίγο από το ζωμό ώσπου να είστε σίγουροι (εγώ δοκιμάζω εννοείται) ότι έγιναν, που κι αυτό σχετικό είναι. Άλλος τα προτιμά πιο τραγανά, άλλος όχι.Συμπληρώνουμε τώρα και με τον υπόλοιπο ζωμό. Και βάλτε και λίγο λευκό κρασί αν σας κάνει κέφι. Εγώ ξέρετε οτι το βάζω παντού. Σχεδόν δηλαδή! (… and a glass of wine δεν είπαμε;)
    Αυτό ήταν! Αλάτια, πιπέρια, σκόρδα, άνηθος, τώρα είναι η ώρα και για αυτά.Η σούπα είναι θεωρητικά έτοιμη!Άλλες φορές την αφήνω έτσι, άλλοτε προσθέτω λίγη κρέμα γάλακτος, άλλοτε μια μεγάλη κουταλιά της σούπας στραγγιστό γιαούρτι σε κάθε πιάτο πριν το σερβίρισμα. Το γιαούρτι την κάνει ανάλαφρη χωρίς να κρύβει τη γεύση του μανιταριού.Κι ένα μικρό tip – μυστικό για σούπερ γεύση. Πριν προσθέσω τον υπόλοιπο ζωμό, ρίχνω στην κατσαρόλα, όσο ακόμη σιγοβράζει η σούπα, 4 τυράκια τύπου la vache qui rit. Λιώνουν τέλεια.
    Αν βάλω γιαούρτι, στο σερβίρισμα μπορεί να πασπαλίσω από πάνω λίγο τριμμένο regatto ή παρμεζάνα.IMG_20141108_104239
    Μμμμμ, μοσχομύρισε μου φαίνεται. Τρέχω στην κουζίνα! Μανιταρόσουπα δεν είπαμε να κάνεις;Καλή επιτυχία!Όλγα

Η (ανίσχυρη) δύναμη της συνήθειας.


Συνήθεια.

Κακή συνήθεια.
Τέλμα.
Εκεί που πια δεν πας. Αφήνεσαι και σε πάει.
Πιο βαθιά, πιο σκοτεινά.
Με λιγοστό αέρα, με κοφτές ανάσες.
Χωρίς προοπτική, χωρίς όραμα, χωρίς όνειρα.
Πού είναι τα όνειρά σου;
Παραδίνεσαι κι αφήνεις τα όπλα.
Κάνεις ένα βήμα πίσω κι ύστερα κι άλλο κι άλλο κι άλλο…
Κι όλο τάχα γιατί δε γίνεται αλλιώς.
Γιατί πια τίποτα δε σε νοιάζει, νομίζεις ότι δε σε νοιάζει.
Κι οι κινήσεις γίνονται όλο και πιο αργές, πιο δύσκολες, σε κουράζουν.
Θέλουν δύναμη που δεν έχεις, που νιώθεις ότι δεν έχεις.
Αφήνεσαι.
Αφήνεσαι να σε ρουφάει.
Στα σκοτεινά.
Απογοητεύεσαι.
Γιατί να παλέψεις; Για ποιον.
Ξεχνάς τι ήθελες. Δε θυμάσαι.
Θυμάσαι;
Δε θέλεις τίποτα.
Τι θέλεις;
Μένεις πίσω.
Συνηθίζεις.
Στο λίγο. Στο μέτριο.
Στο τέλμα.
Στο τίποτα.
Συνήθισα, λες.
Συνήθισες;
Μαραίνεσαι.
Μένεις εκεί, χωρίς ζωή, μα δεν το βλέπεις.
Αρνείσαι να δεις.
Η δύναμη της συνήθειας σου κλείνει τα μάτια.
Μουδιάζει το μυαλό, σκληραίνει τη σκέψη.
Νεκρώνει ψυχή, σώμα, συναίσθημα…

vb                                               via

Μα πόσο μπορεί η ζωή να στέκεται ακίνητη και να κοιτά; Γίνεται;

Κι ύστερα κάτι σε ξυπνά. Κάποια στιγμή – αν είσαι τυχερός – κάτι σε ξυπνά…
Η ζωή η ίδια!
Απαλά. Σαν τις σταγόνες που σου δροσίζουν το πρόσωπο όταν καίγεσαι στον ήλιο.
Απότομα. Σαν έκρηξη. Σαν κεραυνός που σου κόβει την ανάσα.
Ορμητικά. Σαν μεγάλο κύμα που σε πετάει απότομα μέτρα πιο εκεί μα σώζεσαι.
Ανάλαφρα. Σαν αεράκι που σου ανακατώνει τα μαλλιά. Και λίγο σε ζαλίζει.
Επιθετικά. Σαν σίφουνας που σε σηκώνει ψηλά για να δεις.
Να δεις. Δες!
Βλέπεις;
Ξύπνα!

Κι αρχίζει να φεύγει εκείνο το βάρος που σου μπλόκαρε τα βήματα, που σου κοκάλωνε το μυαλό.
Κι αναπνέεις. Κι ο αέρας γίνεται πάλι δροσερός και σου φτάνει.
Παίρνεις πάλι βαθιές ανάσες.
Κι αρχίζει να μοιάζει εύκολο.
Αλλάζεις.
Θέλεις.
Και τα μάτια ανοίγουν και πάλι, κοιτούν μακριά.
Τώρα πάλι κοιτούν. Ορθάνοιχτα.
Βλέπεις.
Αισθάνεσαι.
Νιώθεις.
Έχεις δικαίωμα.
Μια ζωή γεμάτη.
Όπως τη θέλεις.
Ξεκάθαρη, καλή.
Ξεκάθαρη, ζωντανή.
Όπως τη θέλεις.
Μπορείς.

Καμία συνήθεια δεν μπορεί να σε παγιδέψει αν δεν την αφήσεις.

Γιατί η ζωή δεν στέκει ακίνητη. Κυλά. Πάει μπροστά και σου χαρίζεται.

Κι η δύναμη της συνήθειας, εκείνη που επιχείρησε ύπουλα – σε κάθε περίπτωση – να σου επιβληθεί, είναι ανίσχυρη.

Νίκησες. Χαμογελάς.

Όλγα

Προβλήματα; Κοίτα μπροστά!

Νοέμβριος. Καλό μήνα!

Χάθηκα λίγο…
Να είναι πραγματικά καλός μήνας.
Δε θα πω «να πάνε όλα καλά», θα πω «ΘΑ τα πάμε όλα καλά.» Κι αν όχι όλα, όσο πιο πολλά μπορούμε, όσα περνούν από το χέρι μας και σίγουρα είναι πιο πολλά από όσα θέλουμε να νομίζουμε.

Σήμερα το πρωί διάβασα ένα παλιό – αλλά εξαιρετικά επίκαιρο κάθε στιγμή – ποστ της Άσπας (Aspa online), με τίτλο «Δυσκολίες».
Διαβάστε το, αξίζει.
Μοιάζει ρομαντικό ίσως με την πρώτη ανάγνωση αλλά είναι απόλυτα ρεαλιστικό. Μου έδωσε έμπνευση αλλά και ώθηση και την ευχαριστώ. 🙂

Ο καθένας κοιτάζει τα δικά του προβλήματα και ξέρει πιο καλά από όλους τι κουβαλάει στις πλάτες του, όμως ξέρει άραγε το πραγματικό τους μέγεθος; Καλό είναι πότε – πότε να κοιτάζουμε και λιγάκι παραδίπλα. Πόσοι θα αντάλλασαν ευχαρίστως τα βάρη τους με τα δικά μας;
Δεν αναρωτιέμαι καν αν χάνουμε το μέτρο ή αν δίνουμε άλλη διάσταση στα προβλήματά μας γιατί είμαι απόλυτα σίγουρη ότι συνήθως το κάνουμε.

Κι όμως, εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το πως νιώθουμε, για το πως αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, για τη ψυχολογία μας. Κανένας άλλος. Τα προβλήματα τα λύνουμε μόνοι μας. Όποια βοήθεια και αν έχουμε, τη λύση στο τέλος τη δίνουμε εμείς.

Βάλε λοιπόν λουλούδια στο τραπέζι, άνοιξε τις κουρτίνες, πάρε βαθιές ανάσες στον κρύο αέρα, άσε στην άκρη ότι σε βαραίνει, χαλάρωσε ότι σε πνίγει, λύσε ότι σε δένει πισθάγκωνα, κόψε ότι δε λύνεται, κοίτα μπροστά.

vbphoto via

Είναι εύκολο αλλά συγχρόνως πολύ μεμψίμοιρο να κλαίγεσαι, να αφήνεις τα προβλήματα να σε παρασύρουν, τη θλίψη και τη μελαγχολία να σε κυριαρχούν, να μένεις αδρανής, παθητικός.

Είναι πιο εύκολο να αφήνεσαι και να βουλιάζεις από το να κάνεις δυναμικές κινήσεις για να ορίσεις τη ζωή σου, να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου, να παλέψεις, να επιχειρηματολογήσεις, να χτυπήσεις το χέρι στο τραπέζι – αντί για το κεφάλι σου στον τοίχο αναθεματίζοντας την κακή σου τύχη.

Είναι εύκολο να σκύβεις το κεφάλι, να ψευτοδικαιολογείσαι για την άρνησή σου να αντιμετωπίσεις κατάματα τις δυσκολίες σου, να καλύπτεις το φόβο και την αδυναμία σου κλείνοντας τα μάτια.

Είναι εύκολο να μη θέλεις να ξεβολευτείς, να μη ρισκάρεις τίποτα, να μην παίρνεις την απόφαση να αλλάξεις αυτά που λες οτι είναι υπεύθυνα για τη δυστυχία σου.

Είναι εύκολο να λυπάσαι τον εαυτό σου και να του θυμίζεις διαρκώς πόσο πολλά προβλήματα έχετε κι οι δυο.

Είναι πιο εύκολο να προτιμάς να είσαι δυστυχής και να λες «δεν μπορώ», από το να αποφασίσεις να παλέψεις.

Για όσα μας συμβαίνουν ίσως δεν είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι εμείς, για τον τρόπο που τα χειριζόμαστε όμως, είμαστε.

Δεν είναι μόνο στάση απέναντι στις δυσκολίες, είναι Στάση Ζωής.
Μερικές φορές ίσως χρειαστεί να περάσεις τα χειρότερα για να βρεις τα καλύτερα.
Αλλά θέλει κότσια.
Μπορείς;

Καλό Μήνα!

Όλγα

(Αφιερωμένο στις Φίλες μου. Ξέρουν εκείνες. Ξέρω κι εγώ. )