Καλοκαίρι*

Κοίτα πως μούδιασαν τα γόνατα
η ανάσα πως βγαίνει κοφτή
τα μάτια ξεχείλισαν λαχτάρες
δειλά η καρδιά κάνει γιορτή.

Κοίτα πως φώτισε το πρόσωπο
γέμισαν άνθη τα μαλλιά
ξυπνούν εικόνες και χορεύουνε
στου κοριτσιού την αγκαλιά.

Φύσηξε άνεμος κι ανάκατα
βγαίνουνε λόγια και φωτιές
σκορπούν, χτυπούν, σκάνε σαν κύματα
στου κοριτσιού τις ζωγραφιές.

Κοίτα πως φούντωσαν οι θύμησες
παίρνουνε χρώμα οι πνοές
παιχνίδια παίζουνε τα όνειρα
μοσχοβολούν οι διαδρομές…
~

Αντίγραφο από my_flower
* Αφιερωμένο στους έρωτες που παρασύρθηκαν από τις συγκυρίες –  αν υπάρχουν τέτοιοι, στις αγάπες που δε χάθηκαν στο χρόνο- αν ήταν αληθινές, στα αισθήματα που ξεδιπλώθηκαν αβίαστα και χωρίς συστολή.

 

Όλγα / Ιούλιος 2014

ΥΓ: Τους στίχους αυτούς έγραψα τις πρώτες μέρες του Ιουλίου του 2014 και όπως μου συμβαίνει τις περισσότερες φορές που γράφω, ήταν σαν να τους ήξερα ήδη από πριν. Δεν έγινε σχεδόν καμία επεξεργασία ή διόρθωση.
Είναι προφανές – υποθέτω – οτι είναι αφιερωμένοι στην «πηγή» της έμπνευσής μου ♥ 

Advertisements

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι.

«Φέτος θα τα τακτοποιήσω όλα εγκαίρως. Δε θα αφήσω τίποτα για την τελευταία στιγμή. Όχι όπως τις προηγούμενες χρονιές που έτρεχα με τη ψυχή στο στόμα και κατέληγα κομμάτια να μην ξέρω τι να πρωτοκάνω και τι να πρωτοπρολάβω. Και άφηνα και τον εαυτό μου στο τέλος και άρα συνήθως λιγάκι παραμελημένο και εντέλει ανικανοποίητο.» (είπα το Νοέμβριο).

«Θα ψωνίσω όλα τα δώρα αρχές του μήνα, θα στείλω τις κάρτες στην Αμερική το πολύ μέχρι τις 5 του μηνός, θα ετοιμάσω τα δωράκια για τα κάλαντα το πολύ ως τις 10 του μηνός, θα ορίσω τα προγράμματα, τις προσκλήσεις, τους φίλους, τις εξόδους, όλα εγκαίρως.» (είπα το Νοέμβριο).
Not. Ποτέ δεν το κατάφερα, ή σπάνια. Και όχι ότι δεν είμαι οργανωτική, είμαι και πολύ. Είναι όμως αυτή η μούρλα των ημερών που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Λίγο να αφαιρεθείς, πάει, το έχεις χάσει, παρασύρθηκες εκτός χρόνου και δε θα προλάβεις.

Μου αρέσει, τρελαίνομαι για όλη τη διαδικασία, κυρίως όμως όταν δεν υπάρχει πίεση, λόγος και επιβεβλημένη αιτία. Λίστες, σημειώσεις, λίστες κι άλλες λίστες. Ψώνια, δώρα, τρέξιμο και … άγχος. Μερικές φορές ακόμη και μπελάς. (το έχετε νιώσει, παραδεχτείτε το). Το δώρο είναι χαρά. Είναι η χαρά πρώτα της επιλογής, της προσφοράς, η χαρά της ετοιμασίας, του περιτυλίγματος, είναι η χαρά η δική σου στα μάτια του άλλου όταν ανοίγει το πακέτο. Όταν φτάσουμε να σπάμε το κεφάλι μας «τι να του πάρω, τι να του πάρω» κάτι πάει στραβά. Και στραβά να μην πάει δηλαδή, η γοητεία έχει χαθεί.

IMG_20141207_145024

Κάθε χρόνο γινόμαστε χίλια κομμάτια λίγο πριν τις «Άγιες» μέρες – που Άγιες είναι όντως, αλλά εμείς δεν τις ζούμε έτσι, κακά τα ψέμματα.
Να τα προλάβουμε όλα, να διαλέξουμε τα δώρα που να μην είναι ίδια με τα περσινά, ούτε και να θυμίζουν τα προπέρσινα, να είναι πρωτότυπα, ευφάνταστα, όμορφα, να είναι διαφορετικά, σίγουρα να αρέσουν, έστω κάτι μικρό, κάτι συμβολικό, κάτι για το «καλό» των ημερών αλλά τι να είναι αυτό, πες μια ιδέα, έχω σπάσει το κεφάλι μου.
Να μην έχει κόσμο στα μαγαζιά, ούτε στο σούπερ μάρκετ, να προλάβουμε εγκαίρως φέτος, όχι όπως τις προηγούμενες χρονιές που τρέχαμε σαν τους τρελλούς – και πάλι έτσι θα γίνει θα δεις.
Να προλάβουμε όλες τις υποχρεώσεις, όλες τις επισκέψεις, τα γλυκά, να μυρίσει το σπίτι, να είναι και καθαρό, περισσότερο από τις άλλες μέρες, κι εμείς συγχρόνως ξεκούραστοι, περισσότερο από τις άλλες μέρες (έλα πες μου πώς το φαντάζεσαι), με βαμμένο το νύχι, γεμάτο το ψυγείο, καθαρά τα τζάμια και το μενού για το γιορτινό τραπέζι όλο και πιο πρωτότυπο από το περσινό.
Να προλάβουμε να πάνε τα παιδιά για κάλαντα, αλλά συγχρόνως να είναι και στο σπίτι την ώρα που άλλα παιδιά, δικά μας κι αυτά, θα έρθουν να τα πουν σε εμάς. Κι εκείνες τις εκδηλώσεις όμως να τις προλάβουμε κι εκείνες, θα είναι κρίμα να τις χάσουμε.
Προγράμματα επι προγραμμάτων, συντονισμός και ξανά από την αρχή γιατί όλο και κάτι εξτρα θα θυμηθούμε ή θα προκύψει από μόνο του και θα αποσυντονίσει μια σειρά από συνεννοήσεις.

Κι όμως, μετράμε / μετρούν δηλαδή, ανάποδα για τη μέρα την Χριστουγέννων, πράγμα που εμένα προσωπικά μου μεταδίδει ένα περίεργο άγχος μαζί και μια απορία αλλά και την προσδοκία για κάτι σίγουρα πολύ μεγάλο, στο μέγεθος μη αναμενόμενο που πιθανόν και να μην έρθει στη διάσταση που του δίνουν τα ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης. 9 μέρες για τα Χριστούγεννα, 5 μέρες για τα Χριστούγεννα, 3, 2 … και; ΜΠΑΜ!!!

Τα Χριστούγεννα έγιναν λίγο γιορτή-κονσέρβα. ΠΡΕΠΕΙ να είναι ονειρικά, μόνο και μόνο επειδή έτσι λέει το ημερολόγιο. Δεν τα υποτιμώ καθόλου. Δεν είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όχι.

IMG_20141210_074038
Αλλά η ομορφιά της δεν είναι στις στολισμένες πιατέλες, ούτε στα γλυκά (ποιος τα στερείται άλλωστε όλη την υπόλοιπη χρονιά και ποιος δεν καταλήγει με βαρυστομαχιά στο τέλος της εορταστικής περιόδου;).
Η ομορφιά της δεν είναι στα ακριβοπληρωμένα δώρα, ούτε στα γυαλιστερά πακέτα. (Ποιος δεν έχει ήδη ακόμη ένα από αυτά που του χαρίζουμε;).
Δεν είναι στα καλά τραπεζομάντηλα, ούτε στα καινούργια ρούχα, ούτε καν στο ψητό που γεμίζει αρώματα το σπίτι καθώς ροδοκοκκινίζει στο φούρνο. Λίγο πολύ όλα αυτά έχουμε την πολυτέλεια – και την ευλογία – να τα ζούμε αν θέλουμε όλο το χρόνο. Ούτε καν στο ίδιο το χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν είναι …
Σαφέστατα δεν είναι ούτε στην κούραση και το ατέλειωτο τρέξιμο «να τα προλάβεις όλα».
Ούτε στο αγχώδες κυνηγητό για ένα σπέσιαλ-διαφορετικό-ρεβεγιόν … «πού πήγατε; αχ, εμείς τέλεια!»
Ούτε καν στα φορτωμένα τραπέζια. Ποιος δε βαριέται τουλάχιστον κάποια από αυτά;

Δεν είναι στα «πρέπει». «Πρέπει» να είμαστε οπωσδήποτε χαρούμενοι, να κάνουμε κέφι με ανθρώπους που οι μέρες προστάζουν να τις περάσουμε μαζί με το χαμόγελο ως τα αυτιά, ακόμη κι αν έχουμε να τους δούμε από το αντίστοιχα εορταστικό αναστάσιμο τραπέζωμα. Τόση «αγάπη», τόσα και τα «πρέπει».

Και τι θέλεις; να κάτσεις μόνη σου; Όχι, καθόλου. Αλλά δεν μπορώ αυτό το προσποιητό ξεφάντωμα. (Αντιδραστική, δεν είπαμε;) Αυτή την αδημονία, δεν ξέρω για ποιο πράγμα. Αναρωτιέμαι, τι το ονειρικό κάνουν όλοι ανήμερα τα Χριστούγεννα που δικαιολογεί τέτοια έξαψη; Λίγο πολύ όλοι τα ίδια δεν κάνουμε; τρώμε οικογενειακά, μαζευόμαστε, ανταλάσσουμε δωράκια, λέμε ιστορίες, βλέπουμε φίλους. Γελάμε, χαιρόμαστε, περνάμε όμορφα. Ομοίως και όλο το χρόνο με την κάθε ευκαιρία.
Θέλω να νιώσω όμορφα και ζεστά με ότι θα με κάνει να νιώσω έτσι και όχι με ότι προστάζει το lifestyle, τα περιοδικά και τα «πρέπει».

Τα Χριστούγεννα έχουν το δικό τους χρώμα και είναι διαφορετικά, έχουν άρωμα και ξεχωρίζουν. Αναμφίβολα. Αλλά η τόση υπερβολή στην προσμονή τους, στα μάτια τα δικά μου τα απομυθοποιεί όσο κι αν αντιστέκομαι, με αποτέλεσμα τελικά να μην (αντιστέκομαι).

IMG_20141221_150656

Μήπως από όλη αυτή τη ψεύτικη προσδοκία πηγάζει η θλίψη των Χριστουγέννων που πολλοί από εμάς – μήπως κι εσείς πότε πότε; – νιώθουμε; Δημιουργείται μια απέραντη προσμονή, μια υπερβολή για κάτι που τελικά παραμένει όμορφο αλλά δεν έρχεται έτσι όπως στήθηκε στην αναμονή του. Κι όταν τελικά το συνειδητοποιούμε, μένουμε με την όρεξη. Και τη θλίψη … αυτό ήταν; Ναι, αυτό… του χρόνου πάλι.

Στόλισα το σπίτι, πολύ, όπως πάντα. Θέλω όμως κάτι διαφορετικό και κάτι ιδιαίτερο να κάνει τις μέρες να ξεχωρίσουν πραγματικά. Κι αυτό το ιδιαίτερο δεν είναι ούτε στο ψυγείο, ούτε έρχεται από το ταμείο κάποιου  καταστήματος. (Εννοείται ότι πεθαίνω για δώρα και εκπλήξεις, για εκείνα όμως που ξέρω οτι φτάνουν στα χέρια μου με πραγματική αγάπη και ζεστασιά και δεν είναι υποχρέωση «λόγω των ημερών».)

Η ομορφιά είναι στα απλά. Είναι και στα πιο περίπλοκα και στα πιο πολυτελή και στα πιο ιδιαίτερα, όπως το νιώθει κανείς. Αρκεί να τα μοιράζεται. Όταν μοιράζεσαι, τα πιο απλά γίνονται τα πιο πολυτελή, τα πιο ιδιαίτερα, τα πιο πολύτιμα. Και αντίστροφα. Εκεί είναι η ομορφιά. Όταν αυτό που κάνεις αγγίζει την καρδιά σου. Χωρίς κενά. Όταν σου αφήνει ένα αίσθημα πληρότητας μα όχι βαρυστομαχιάς. Όταν χαμογελάς χωρίς να βαριανασαίνεις ταυτόχρονα.

Μια πολύ καλή μου φίλη μου είπε οτι κανόνισε γιορτινό πρωινό στο σπίτι της για τα Χριστούγεννα. Με συγκίνησε. Υπέροχη ιδέα, τόσο ζεστή, τόσο ανθρώπινη. Στιγμές! Αν σε καλέσουν σε κάτι ανάλογο είσαι τυχερός. Εγώ δε θα είμαι γιατί είμαι πολύ μακριά. Εσύ να πας όμως. Να μη το χάσεις γιατί έχεις ραντεβού στο κομμωτήριο ή ακόμη λίγες δουλειές που οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις «για να προλάβεις». Στιγμές! Αυτές μετρούν. Με αυτούς που αγαπάς. Είτε είναι οικογένεια είτε είναι φίλοι. Με αυτούς που σε αγαπούν. Γιατί και οι φίλοι οικογένεια είναι. Και ακόμη πιο πολύ.
Κι αν οι συνθήκες, η απόσταση ή ότι άλλο δεν σου επιτρέπει να κρατάς το χέρι όσων θα ήθελες, τις στιγμές που θα ήθελες, κράτα τους στη σκέψη σου. Στείλε τους ένα μήνυμα, πιες στην υγειά τους, πες από μέσα σου αυτό που θα έλεγες αν τους είχες δίπλα σου …

Να περάσετε καλά. Χριστουγεννιάτικα καλά. Να γεμίσετε τις καρδιές σας και να μην αφήσετε τις μέρες να περάσουν χωρίς να το καταλάβετε. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων θα μας αγγίξει όλους, έτσι κι αλλιώς. Σε μας μένει να το νιώσουμε. Το αξίζουμε άλλωστε. Νομίζω όλοι.

Χρόνια πολλά!

Όλγα

Αποχαιρετώντας μια υπέροχη δασκάλα! ♥

4 Ιουνίου 2014

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, από τότε που ο Βασίλης ξεκίνησε το «σχολείο», από τα 2 του χρόνια δηλαδή, με πιάνει μια μελαγχολία μπερδεμένη με λίγη θλίψη, αρκετή συγκίνηση και καμάρι για το αγόρι μου. Όχι μόνο για το δικό μου το παιδί όμως, για όλα τα δικά μας παιδιά. Τα παιδιά των φίλων, των κολλητών, αλλά και για όλα εκείνα που μεγαλώνουν ουσιαστικά μαζί, από τα νήπια. Από τα νήπια!!! Μωρά ήταν ακόμη! Και τώρα, σε λίγες μέρες τελειώνουν την Γ’ δημοτικού…

Σήμερα το μεσημέρι, από την αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου ακούγονταν ξένη, χορευτική μουσική. Δεν πλησίασα να δω, προφανώς έκαναν πρόβες για τις επιδείξεις της Παρασκευής. Οι δικοί μας θα χορέψουν παραδοσιακούς χορούς, πετύχαμε μερικές πρόβες τους έξω στην αυλή και είχαν πολλή πλάκα! Εκεί που έβρισκαν τη σειρά τους και ο γυμναστής  φώναζε ενθαρρυντικά, εκεί σκουντουφλιόταν και θύμωναν ο ένας με τον άλλο για το ποιος χάλασε το βήμα του πρώτος και παρέσυρε και τους υπόλοιπους. Απίθανοι!

Το Γ2 χορεύει παραδοσιακούς χορούς!

Το Γ2 χορεύει παραδοσιακούς χορούς!

Τέλος λοιπόν για φέτος… και φέτος το τέλος προβλέπεται «βαρύ»…
Αποχαιρετάμε τη δασκάλα μας – δε συνηθίζω να βάζω α’ πληθυντικό (δεν πηγαίνουμε σχολείο, ο Βασίλης πηγαίνει, ούτε θα κλείσουμε τα 9 σε λίγο, εγώ τα έκλεισα προ πολλού) αλλά τώρα το εννοώόλοι την αποχαιρετάμε... Πήρε τα παιδιά μας μωρά, πρωτάκια άβγαλτα και λίγο σαστισμένα, ουσιαστικά αγράμματα και απαίδευτα, τα έκλεισε στην κυριολεξία στην αγκαλιά της και τρία υπέροχα χρόνια μας τα μεγάλωσε!

Δεν είναι μόνο όσα τους έμαθε. Δεν είναι ότι σαν εκπαιδευτικός έκανε εξαιρετική δουλειά και ήξερε να κρατάει γερά τα γκέμια. Δεν είναι ότι της είχα/είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη όσες φορές βγήκαν σε εκδρομές και δράσεις εκτός σχολείου…

Είναι το ότι τους έμαθε να αγαπιούνται μεταξύ τους, να αγαπούν το σχολείο και να πηγαίνουν με χαρά, να φροντίζουν την τάξη τους, να δουλεύουν σε ομάδες, να είναι ενωμένοι, να αλληλουποστηρίζονται, να νοιάζονται, να σκέφτονται.
Ήταν, όπως έλεγε από την Α’ δημοτικού, η «μαμά» της τάξης και πράγματι ήταν! Αυστηρή εκεί που έπρεπε, έβαζε όρια και τα τηρούσε. Οργανωτική, δραστήρια, γεμάτη ζωντάνια και κέφι, άφηνε κατά μέρος τα ζόρια, την κούραση, τα όποια προβλήματα.

Τα λόγια της νόμος, οι συμβουλές της επίσης. «Το είπε η κυρία» και εκεί τέλειωνε κάθε διαπραγμάτευση. «Η κυρία έτσι το φοράει», «Η κυρία έτσι λέει», «Η κυρία έτσι κάνει», «Η κυρία ξέρει!». Ξέρει, ναι! Ήξερε πως να συμμαζέψει 21 ατίθασα κεφάλια, ενίοτε δύστροπα, βαριεστημένα ή σούπερ ομιλητικά, παραπονεμένα, κλαμμένα, μαλωμένα ή προκλητικά σε υπερδιέγερση. ‘Ηξερε να ενθαρρύνει, να επιβραβεύει, να αντιμετωπίσει τις μεταξύ τους διαφορές, τις όποιες συμπεριφορές, αλλά και εκείνες τις στιγμές που όλα διεκδικούσαν την προσοχή της, ή το φιλί της με όποιον τρόπο μπορεί να σκαρφιστεί ένα ενιάχρονο κεφάλι στα πρόθυρα της προεφηβείας!

Όλο το σχολείο είχε να λέει για τη δασκάλα που όταν χτυπούσε το κουδούνι κατέβαινε τη σκάλα με τα παιδιά κρεμασμένα στην κυριολεξία επάνω της. Δυο-τρία σε κάθε της χέρι, άλλα τόσα κολλημένα στη μέση της και όσα δε χωρούσαν βολεύονταν κρατώντας έστω το μανίκι της, το λουρί της τσάντας της ή την άκρη της καμπαρντίνας της. Κι ύστερα τα φιλιά! Αχ, εκείνα τα φιλιά! Πόσα φιλιά της έδιναν κάθε μέρα και πόσα ανταπέδιδε κι εκείνη … Πόσα «καλό μεσημέρι κυρία!» , «γεια σας κυρία!» της φώναζαν, τρεις και τέσσερις φορές ο καθένας μέχρι που θα την έβλεπαν πια να απομακρύνεται και να κουνάει από μακριά το χέρι … και πόσα «γεια σου μωρό μου«, «επίσης, καλό μεσημέρι!«, «να’στε καλά!«, «αχ, θα με σκάσουν!» απαντούσε εκείνη! Και σημειώματα, δωράκια, κάρτες, ραβασάκια και μηνύματα αγάπης, παντού … στα τετράδια, κάτω από την ορθογραφία, στα φυλλάδια δίπλα στις ασκήσεις, αυτοκόλλητα, καρδούλες, αγάπη, αγάπη παντού

IMG_20140605_074149

Αγαπημένη, πολυαγαπημένη δασκάλα μας! Πόσο τυχερά τα παιδιά μας, πόσο τυχεροί όλοι μας!

Τρεις εικόνες έχουν μείνει στο μυαλό μου τόσο έντονα που νομίζω ότι αν ανοίξω το οικογενειακό άλμπουμ θα τις δω εκεί!
Η πρώτη ήταν στον αγιασμό της πρώτης δημοτικού
Δεν τη γνωρίζαμε, είχε μόλις έρθει από άλλο σχολείο. Όλοι, ίσως περισσότερο εμείς οι μαμάδες, με την συγκίνηση για τη νέα αρχή των παιδιών μας αγωνιούσαμε για τον ποιος θα τους αναλάβει. Κι όταν χτύπησε το κουδούνι για να μπουν για πρώτη φορά στις τάξεις, εκείνη πήρε τυχαία από το χέρι τον δικό μου Βασίλη – που γύρισε εντωμεταξύ το κεφάλι του προς το μέρος μου και με κοίταξε μάλλον με αγωνία, ή απορία – λέγοντάς του «έλα αγαπούλη μου» κι ανέβηκαν τις σκάλες μαζί …

Η επόμενη, οι επόμενες μάλλον, παραλλαγές της ίδιας εικόνας. Η δασκάλα με τα παιδιά επάνω της, σαν φορτωμένος καλόγερος. Κάθε μέρα. Όλη τη χρονιά. Κάθε χρονιά. Όλα αυτά τα τρία χρόνια…

Κι ύστερα πάλι, στον αγιασμό του περασμένου Σεπτέμβρη, αρχές της τρίτης δημοτικού, της χρονιάς που τώρα κλείνει. Τα παιδιά παρά το ότι περίμεναν με αγωνία να γνωρίσουν το νέο δάσκαλο ή δασκάλα που θα τους αναλάμβανε (έτσι ήξεραν και έτσι συνηθίζεται άλλωστε), μόλις εκείνη εμφανίστηκε στο πλατύσκαλο να σταθεί μαζί με όλους τους άλλους συναδέλφους, μόνο που την είδαν ξέσπασαν σε πανηγυρικά χειροκροτήματα, ενθουσιώδεις φωνές, χοροπηδητά και πάσης φύσεως παιδικούς αλαλαγμούς… κι ας μην είχαν μάθει ακόμη ότι θα περνούσαν άλλη μια χρονιά μαζί της! Μόνο που την είδαν … Τα παιδιά μας – τα παιδιά της!
Δάκρυσα.
Αν εκείνη τη στιγμή ήμουν στη θέση των άλλων δασκάλων θα είχα σίγουρα ζηλέψει απέραντα την αγνή, υπέροχη αλλά κυρίως αυθόρμητη αυτή εκδήλωση αγάπης! Τι άλλο να θέλει να δει ένας γονιός για να είναι απόλυτα σίγουρος ότι το παιδί του είναι σε καλά χέρια;

«Μαμάαα! Δε θα το πιστέψεις! Πάλι μαζί με την κυρία θα είμαστε!» φώναζαν αναψοκοκκινισμένα …

school2

Μας τους μεγάλωσε! Τρία χρόνια στα χέρια της, στην τάξη της, στη μεγάλη, απέραντη, ακούραστη αγκαλιά της! Τα τρία πρώτα, τόσο σημαντικά χρόνια της σχολικής τους ζωής. Πώς να την αποχωριστούμε;
Πόσα ευχαριστώ θα ήταν αρκετά; Πόση αγάπη;

……………………………………………………… …

Είναι από τις φορές που λέω ότι όσο πιο πολλά πεις, τόσο πιο λίγα θα ακουστούν

Της ανήκει ένα κομμάτι της καρδιάς μας και νομίζω οτι το ξέρει.

Ευχαριστούμε κυρία Λιάνα. Ευχαριστούμε Κυρία μας…

Όλγα – Βασίλης

Μαμά, Χρόνια πολλά!

heart

Σε όλες τις μαμάδες που γέννησαν και κράτησαν ευτυχισμένες τα μωρά τους στα χέρια τους αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που γέμισαν την αγκαλιά τους με τα παιδιά της καρδιάς τους…

Σε όλες τις μαμάδες που με αγωνία περίμεναν τη στιγμή που θα πάρουν τα μωρά τους στο σπίτι αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που πάλεψαν με τη φύση για να τα αποκτήσουν…

Σε όλες τις μαμάδες που δάκρυσαν από συγκίνηση, καμάρωσαν, φρόντισαν, φίλησαν, παρηγόρησαν, χάιδεψαν. Αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που έπνιξαν το λυγμό από τον πόνο και συνέχισαν να στηρίζουν, να ενθαρρύνουν, να αγκαλιάζουν, να χαμογελούν…

Σε όλες τις μαμάδες που γέμισαν τρυφερές αναμνήσεις τις ζωές των παιδιών τους, γλυκές μυρωδιές και εμπειρίες τις μέρες τους, αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που η ζωή τις ανάγκασε να είναι πιο σκληρές και πάλεψαν με τις δυσκολίες, την καθημερινότητα, τα μεγάλα προβλήματα

Σε όλες τις μαμάδες που το «μαμά» είναι μοναδικό για την κάθε μία, η αγάπη τους δε θέλει ανταλλάγματα κι όμως ανταμοίβεται καθημερινά. Αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που οι συνθήκες ανάγκασαν να ζουν μακριά από τα παιδιά τους…

Σε όλες τις μαμάδες που λάτρεψαν ότι πολυτιμότερο, ότι πιο σπουδαίο έχουν κάνει ή θα κάνουν ποτέ σε αυτή τη ζωή…

… ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Σε όλες τις μαμάδες. Αλλά και στη δική μου.

Χρόνια πολλά  μαμάκα μου ♥.

Όλγα

Να σε κάψω Γιάννη …

Μετά από ένα πολύ κουραστικό απόγευμα, με τον Βασίλη βουτηγμένο στην αντίδραση άνευ προφανούς λόγου και αιτίας, τα δικά μου νεύρα ξεχειλωμένες κορδέλες να ανεμίζουν στην απόγνωση και το πρωινό της Δευτέρας να μοιάζει όαση που δυστυχώς αργεί να έρθει, οι άντρες έφυγαν – και καλά έκαναν – με σκοπό την αποφυγή της σύρραξης κι εγώ έμεινα μόνη να συμμαζέψω μυαλά και στομάχι.
Η κόντρα για τα καθημερινά, τα γνωστά, τα ανούσια (;), αυτά που πρέπει να γίνουν. «Όχι τώρα, σε λίγο, λίγο αργότερα, όχι ακόμη, περίμενε, μια στιγμή, μετάνιωσα, δε θέλω τελικά, άσε με, άσε με, δεν έχω απάντηση, όχι, όχι, όχι«. Όχι σε όλα. Κόντρα, αντίδραση, πρόκληση. Και ανακολουθία. Και λόγια μεγάλα. Και τελικά καυγάς. Προεφηβεία… (ακολουθεί εφηβεία, κλιμακτήριος και πάει λέγοντας).

Μένω «επιτέλους» μόνη. Η Κλειώ μόνο μέσα στα πόδια μου τριγυρίζει και με κοιτάζει στα μάτια. Κι έρχεται να χαϊδευτεί η γλυκούλα μου. Τη σφίγγω επάνω μου, εκείνη κουρνιάζει και κρύβω το πρόσωπό μου στο τρυφερό της μαλλάκι. Η ζεστασιά της με  ηρεμεί.

Και πάνω που έχω έρθει πάλι στα συγκαλά μου και η ησυχία του σπιτιού αρχίζει να μη μου είναι και τόσο ευχάριστη, το κλειδί ακούγεται στην πόρτα και ένα κύμα από ποδοβολητά και δυνατά μαμάαααα! ανατρέπουν το σκηνικό μου.
«Πού είσαι μαμά; στο γραφείο; Κλείσε τα μάτια σου!» Τα κλείνω.
«Άνοιξε το χέρι σου!». Υπακούω.
«Πιάσε!». Πιάνω κάτι σαν καλαμάκι … ανοίγω τα μάτια και βλέπω να κρατώ ένα μεγάλο κατακόκκινο τριαντάφυλλο.

rose
Πίσω από αυτό, μια μούρη – η δική του – με δυο λαμπερά μάτια γεμάτα ανυπομονησία και πονηρό χαμόγελο με ρωτά: «Σου αρέσει;» Χαμογελώ συγκρατημένα και πριν απαντήσω συνεχίζει:
«Στο πήρα για να σου ζητήσω συγνώμη«. Χμμμ, άτιμε … σκέφτομαι, πας να με ρίξεις.
«Και ξέρεις; καθόλου δε με νοιάζει που είναι κόκκινο και που οι άντρες δεν δίνουν κόκκινα τριαντάφυλλα παρά μόνο στη γυναίκα που αγαπούν γιατί εγώ σε αγαπώ!!! Μανούλα μου!»
Χμμμ, ξανασκέφτομαι και κρατώ – ακόμη – λίγο, λιγουλάκι χαρακτήρα.
Με αγκαλιάζει σφιχτά από το λαιμό και με φιλάει πριν προλάβω να πω τίποτα. Άτιμο, μικρό αντράκι. Πάει και ο χαρακτήρας, πάνε όλα. Πώς να μην;

Μέχρι νεωτέρας φυσικά, μήπως δε ξέρω με ποιον έχω να κάνω;

Σας φιλώ,
Όλγα