I am back. Η επιστροφή (μου).

Από πού να αρχίσω, τι να πω πρώτα, με ποια σειρά, ποια έχουν νόημα να μοιραστώ, ποια είναι αδιάφορα, χάθηκα λίγο. Από εδώ και μέσα σε κάτι από τυφώνα/καταιγίδα κλπ που ωστόσο κατέληξε σε … χμ, ουράνιο τόξο. Εξαιρετικό κλισέ! «Μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο«. Οκ. Μάλλον αληθεύει όμως, όπως κι αν το διατυπώσει κανείς, γλυκανάλατα ή μη. Δυστυχώς βέβαια ισχύει μάλλον και το αντίστροφο. Όλα τα ανάποδα μαζί δηλαδή.

Πέρα από τα διάφορα που ενδεχομένως επιρρέασαν τον οίστρο μου, νιώθω σαν να στέρεψα κάπως. Όλα μου φαίνονται χιλιοειπωμένα, βαρετά, ανούσια, μας-τα-παν-κι-άλλοι, αδιάφορα … ενώ ξέρω πως δεν είναι έτσι.  Εκείνη η ορμή να προλάβω να γράψω όλα όσα σαν χείμμαρος έρχονταν στο κεφάλι μου, σαν να χάθηκε. Την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος έστηνα τις καλύτερες παραγράφους. Δεν έπιασε ποτέ το κόλπο με το μπλοκάκι στο κομοδίνο γιατί όποτε επιχείρησα να καταγράψω τις διαδρομές του μυαλού μου, μόλις έπιανα το μολύβι στο χέρι εκείνες ξεγλιστρούσαν πρόστυχα. Έτσι, προσπαθούσα να βάζω σημάδια στις σκέψεις μου για να τις ξαναβρώ άλλη ώρα με ηρεμία. Αρχικά λέξεων, σύμβολα εικόνων, διάφορα. Αυτό πολλές φορές έπιανε αν και στην πορεία πολλά εξαιρετικά «διαμάντια» έμπνευσης χάθηκαν στο παραλήρημα του πρώτου στάδιου του ύπνου μου. Νέισε – που έλεγε η γιαγιά η Όλγα στα βλάχικα. Κάτι σαν «κομμάτια να γίνει», «δε βαριέσαι», «it’s ok».

Η χρονιά που έφυγε κόντεψε να … με πάρει μαζί της!
Κι η άλλη πριν από αυτήν επίσης. Δούλευε η μια μετά την άλλη σταθερά και αργά, τόσο που δεν το πολυκαταλάβαινα. Θα μπορούσαν να τα είχαν καταφέρει αν τις άφηνα, ειδικά την τελευταία. Δεν κινδύνεψε η ζωή μου – γιατί λογικά θα απορείτε με τόσο πρόλογο – αλλά η ψυχική μου ηρεμία και ο  πραγματικός εαυτός μου που για κάποιο διάστημα έπαθε μετάλλαξη, ας το πούμε έτσι. Της ξεγλίστρυσα της άτιμης της χρονιάς στο τσαφ. Δεν της έκανα τη χάρη. Τα έφερα όλα τούμπα κι ας μου έφαγε τα συκώτια. Πάνω που νόμισα οτι στέρευα από δυνάμεις, σηκώθηκα πιο όρθια από ποτέ, δυνατή, αισιόδοξη, χαρούμενη, γεμάτη και χωρίς πληγές. Γίνεται. Το έκανα!
Χωρίς πληγές, θα πείτε, λίγο δύσκολο. Ίσως είναι αλήθεια. Το πιο σωστό είναι να πω «χωρίς ουλές«.

VB1

Δεν πρόκειται να καταφέρεις ποτέ και τίποτα αν δεν το επιχειρήσεις στην πράξη γιατί χωρίς δράση, πολύ απλά δεν υπάρχει κανενός είδους εξέλιξη. Τόσο απλά. Και τελικά ισχύει, την πορεία μας την καθορίζουν οι επιλογές μας.
Θέλει και λίγη τόλμη, ναι. Όλοι την έχουμε. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όλα μπορείς να τα αλλάξεις, εκτός κι αν προτιμάς να καταριέσαι την κακή σου τύχη αντί να παίρνεις στα χέρια σου τη ζωή σου.
Ότι δεν σου αρέσει, άλλαξέ το. Τρόπος υπάρχει, βρες τον. Ζήτα βοήθεια να τον βρεις μαζί με κάποιον που ξέρει να διαβάζει το χάρτη και θα σου πει από πού να πας για να μη κάνεις άσκοπους κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο και τσάμπα φθείρεσαι. Άσε που στο τέλος θα χαθείς με τα πήγαινε έλα τα όπου να’ναι. Και θα είναι κρίμα.
Μοιάζει «μεγάλα λόγια έξω από το χορό» αλλά εγώ «χόρεψα» και άρα ξέρω τι λέω. Σαφώς υπάρχουν χειρότερα, σαφώς υπάρχουν καλύτερα.
Γεγονός είναι ότι η ζωή είναι μία. Δεύτερη δεν έχει. (Ελύτης, όχι εγώ.)

VB2              (σε ευχαριστώ Έφη για αυτή τη φωτογραφία)

… μου λένε οτι είμαι δυνατή. Δεν νιώθω έτσι. Μπορεί και να είμαι και απλά να μη το πολυπιστεύω. Τελικά νιώθω ευγνωμοσύνη. Για όσα έμαθα για τον εαυτό μου, για όσα έμαθα για τους άλλους. Για όσα ένιωσα… Και αγάπη, πολλή αγάπη. Στήριξη και συμπαράσταση και φροντίδα. Πολύτιμες φίλες (σας λατρεύω, κοντινές και μακρινές αγαπημένες μου) και άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μου, ή εγώ στο δικό τους, που σήμερα με γεμίζουν χαρά. Κοιτάζω μπροστά και παρά το ότι δυσκολίες πάντα υπάρχουν και παντού, βλέπω φως.

Το ίδιο εύχομαι και για όλους εσάς για τη νέα χρονιά. Να είναι μια καλή χρονιά.
Να έχουμε υγεία, δύναμη, γεμάτη αγκαλιά, φωτεινό βλέμμα, γάργαρα γέλια.
Α! και … γεμάτα ποτήρια 😉

 

Όλγα

Η (ανίσχυρη) δύναμη της συνήθειας.


Συνήθεια.

Κακή συνήθεια.
Τέλμα.
Εκεί που πια δεν πας. Αφήνεσαι και σε πάει.
Πιο βαθιά, πιο σκοτεινά.
Με λιγοστό αέρα, με κοφτές ανάσες.
Χωρίς προοπτική, χωρίς όραμα, χωρίς όνειρα.
Πού είναι τα όνειρά σου;
Παραδίνεσαι κι αφήνεις τα όπλα.
Κάνεις ένα βήμα πίσω κι ύστερα κι άλλο κι άλλο κι άλλο…
Κι όλο τάχα γιατί δε γίνεται αλλιώς.
Γιατί πια τίποτα δε σε νοιάζει, νομίζεις ότι δε σε νοιάζει.
Κι οι κινήσεις γίνονται όλο και πιο αργές, πιο δύσκολες, σε κουράζουν.
Θέλουν δύναμη που δεν έχεις, που νιώθεις ότι δεν έχεις.
Αφήνεσαι.
Αφήνεσαι να σε ρουφάει.
Στα σκοτεινά.
Απογοητεύεσαι.
Γιατί να παλέψεις; Για ποιον.
Ξεχνάς τι ήθελες. Δε θυμάσαι.
Θυμάσαι;
Δε θέλεις τίποτα.
Τι θέλεις;
Μένεις πίσω.
Συνηθίζεις.
Στο λίγο. Στο μέτριο.
Στο τέλμα.
Στο τίποτα.
Συνήθισα, λες.
Συνήθισες;
Μαραίνεσαι.
Μένεις εκεί, χωρίς ζωή, μα δεν το βλέπεις.
Αρνείσαι να δεις.
Η δύναμη της συνήθειας σου κλείνει τα μάτια.
Μουδιάζει το μυαλό, σκληραίνει τη σκέψη.
Νεκρώνει ψυχή, σώμα, συναίσθημα…

vb                                               via

Μα πόσο μπορεί η ζωή να στέκεται ακίνητη και να κοιτά; Γίνεται;

Κι ύστερα κάτι σε ξυπνά. Κάποια στιγμή – αν είσαι τυχερός – κάτι σε ξυπνά…
Η ζωή η ίδια!
Απαλά. Σαν τις σταγόνες που σου δροσίζουν το πρόσωπο όταν καίγεσαι στον ήλιο.
Απότομα. Σαν έκρηξη. Σαν κεραυνός που σου κόβει την ανάσα.
Ορμητικά. Σαν μεγάλο κύμα που σε πετάει απότομα μέτρα πιο εκεί μα σώζεσαι.
Ανάλαφρα. Σαν αεράκι που σου ανακατώνει τα μαλλιά. Και λίγο σε ζαλίζει.
Επιθετικά. Σαν σίφουνας που σε σηκώνει ψηλά για να δεις.
Να δεις. Δες!
Βλέπεις;
Ξύπνα!

Κι αρχίζει να φεύγει εκείνο το βάρος που σου μπλόκαρε τα βήματα, που σου κοκάλωνε το μυαλό.
Κι αναπνέεις. Κι ο αέρας γίνεται πάλι δροσερός και σου φτάνει.
Παίρνεις πάλι βαθιές ανάσες.
Κι αρχίζει να μοιάζει εύκολο.
Αλλάζεις.
Θέλεις.
Και τα μάτια ανοίγουν και πάλι, κοιτούν μακριά.
Τώρα πάλι κοιτούν. Ορθάνοιχτα.
Βλέπεις.
Αισθάνεσαι.
Νιώθεις.
Έχεις δικαίωμα.
Μια ζωή γεμάτη.
Όπως τη θέλεις.
Ξεκάθαρη, καλή.
Ξεκάθαρη, ζωντανή.
Όπως τη θέλεις.
Μπορείς.

Καμία συνήθεια δεν μπορεί να σε παγιδέψει αν δεν την αφήσεις.

Γιατί η ζωή δεν στέκει ακίνητη. Κυλά. Πάει μπροστά και σου χαρίζεται.

Κι η δύναμη της συνήθειας, εκείνη που επιχείρησε ύπουλα – σε κάθε περίπτωση – να σου επιβληθεί, είναι ανίσχυρη.

Νίκησες. Χαμογελάς.

Όλγα

Προβλήματα; Κοίτα μπροστά!

Νοέμβριος. Καλό μήνα!

Χάθηκα λίγο…
Να είναι πραγματικά καλός μήνας.
Δε θα πω «να πάνε όλα καλά», θα πω «ΘΑ τα πάμε όλα καλά.» Κι αν όχι όλα, όσο πιο πολλά μπορούμε, όσα περνούν από το χέρι μας και σίγουρα είναι πιο πολλά από όσα θέλουμε να νομίζουμε.

Σήμερα το πρωί διάβασα ένα παλιό – αλλά εξαιρετικά επίκαιρο κάθε στιγμή – ποστ της Άσπας (Aspa online), με τίτλο «Δυσκολίες».
Διαβάστε το, αξίζει.
Μοιάζει ρομαντικό ίσως με την πρώτη ανάγνωση αλλά είναι απόλυτα ρεαλιστικό. Μου έδωσε έμπνευση αλλά και ώθηση και την ευχαριστώ. 🙂

Ο καθένας κοιτάζει τα δικά του προβλήματα και ξέρει πιο καλά από όλους τι κουβαλάει στις πλάτες του, όμως ξέρει άραγε το πραγματικό τους μέγεθος; Καλό είναι πότε – πότε να κοιτάζουμε και λιγάκι παραδίπλα. Πόσοι θα αντάλλασαν ευχαρίστως τα βάρη τους με τα δικά μας;
Δεν αναρωτιέμαι καν αν χάνουμε το μέτρο ή αν δίνουμε άλλη διάσταση στα προβλήματά μας γιατί είμαι απόλυτα σίγουρη ότι συνήθως το κάνουμε.

Κι όμως, εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το πως νιώθουμε, για το πως αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, για τη ψυχολογία μας. Κανένας άλλος. Τα προβλήματα τα λύνουμε μόνοι μας. Όποια βοήθεια και αν έχουμε, τη λύση στο τέλος τη δίνουμε εμείς.

Βάλε λοιπόν λουλούδια στο τραπέζι, άνοιξε τις κουρτίνες, πάρε βαθιές ανάσες στον κρύο αέρα, άσε στην άκρη ότι σε βαραίνει, χαλάρωσε ότι σε πνίγει, λύσε ότι σε δένει πισθάγκωνα, κόψε ότι δε λύνεται, κοίτα μπροστά.

vbphoto via

Είναι εύκολο αλλά συγχρόνως πολύ μεμψίμοιρο να κλαίγεσαι, να αφήνεις τα προβλήματα να σε παρασύρουν, τη θλίψη και τη μελαγχολία να σε κυριαρχούν, να μένεις αδρανής, παθητικός.

Είναι πιο εύκολο να αφήνεσαι και να βουλιάζεις από το να κάνεις δυναμικές κινήσεις για να ορίσεις τη ζωή σου, να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου, να παλέψεις, να επιχειρηματολογήσεις, να χτυπήσεις το χέρι στο τραπέζι – αντί για το κεφάλι σου στον τοίχο αναθεματίζοντας την κακή σου τύχη.

Είναι εύκολο να σκύβεις το κεφάλι, να ψευτοδικαιολογείσαι για την άρνησή σου να αντιμετωπίσεις κατάματα τις δυσκολίες σου, να καλύπτεις το φόβο και την αδυναμία σου κλείνοντας τα μάτια.

Είναι εύκολο να μη θέλεις να ξεβολευτείς, να μη ρισκάρεις τίποτα, να μην παίρνεις την απόφαση να αλλάξεις αυτά που λες οτι είναι υπεύθυνα για τη δυστυχία σου.

Είναι εύκολο να λυπάσαι τον εαυτό σου και να του θυμίζεις διαρκώς πόσο πολλά προβλήματα έχετε κι οι δυο.

Είναι πιο εύκολο να προτιμάς να είσαι δυστυχής και να λες «δεν μπορώ», από το να αποφασίσεις να παλέψεις.

Για όσα μας συμβαίνουν ίσως δεν είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι εμείς, για τον τρόπο που τα χειριζόμαστε όμως, είμαστε.

Δεν είναι μόνο στάση απέναντι στις δυσκολίες, είναι Στάση Ζωής.
Μερικές φορές ίσως χρειαστεί να περάσεις τα χειρότερα για να βρεις τα καλύτερα.
Αλλά θέλει κότσια.
Μπορείς;

Καλό Μήνα!

Όλγα

(Αφιερωμένο στις Φίλες μου. Ξέρουν εκείνες. Ξέρω κι εγώ. )