I am back. Η επιστροφή (μου).

Από πού να αρχίσω, τι να πω πρώτα, με ποια σειρά, ποια έχουν νόημα να μοιραστώ, ποια είναι αδιάφορα, χάθηκα λίγο. Από εδώ και μέσα σε κάτι από τυφώνα/καταιγίδα κλπ που ωστόσο κατέληξε σε … χμ, ουράνιο τόξο. Εξαιρετικό κλισέ! «Μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο«. Οκ. Μάλλον αληθεύει όμως, όπως κι αν το διατυπώσει κανείς, γλυκανάλατα ή μη. Δυστυχώς βέβαια ισχύει μάλλον και το αντίστροφο. Όλα τα ανάποδα μαζί δηλαδή.

Πέρα από τα διάφορα που ενδεχομένως επιρρέασαν τον οίστρο μου, νιώθω σαν να στέρεψα κάπως. Όλα μου φαίνονται χιλιοειπωμένα, βαρετά, ανούσια, μας-τα-παν-κι-άλλοι, αδιάφορα … ενώ ξέρω πως δεν είναι έτσι.  Εκείνη η ορμή να προλάβω να γράψω όλα όσα σαν χείμμαρος έρχονταν στο κεφάλι μου, σαν να χάθηκε. Την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος έστηνα τις καλύτερες παραγράφους. Δεν έπιασε ποτέ το κόλπο με το μπλοκάκι στο κομοδίνο γιατί όποτε επιχείρησα να καταγράψω τις διαδρομές του μυαλού μου, μόλις έπιανα το μολύβι στο χέρι εκείνες ξεγλιστρούσαν πρόστυχα. Έτσι, προσπαθούσα να βάζω σημάδια στις σκέψεις μου για να τις ξαναβρώ άλλη ώρα με ηρεμία. Αρχικά λέξεων, σύμβολα εικόνων, διάφορα. Αυτό πολλές φορές έπιανε αν και στην πορεία πολλά εξαιρετικά «διαμάντια» έμπνευσης χάθηκαν στο παραλήρημα του πρώτου στάδιου του ύπνου μου. Νέισε – που έλεγε η γιαγιά η Όλγα στα βλάχικα. Κάτι σαν «κομμάτια να γίνει», «δε βαριέσαι», «it’s ok».

Η χρονιά που έφυγε κόντεψε να … με πάρει μαζί της!
Κι η άλλη πριν από αυτήν επίσης. Δούλευε η μια μετά την άλλη σταθερά και αργά, τόσο που δεν το πολυκαταλάβαινα. Θα μπορούσαν να τα είχαν καταφέρει αν τις άφηνα, ειδικά την τελευταία. Δεν κινδύνεψε η ζωή μου – γιατί λογικά θα απορείτε με τόσο πρόλογο – αλλά η ψυχική μου ηρεμία και ο  πραγματικός εαυτός μου που για κάποιο διάστημα έπαθε μετάλλαξη, ας το πούμε έτσι. Της ξεγλίστρυσα της άτιμης της χρονιάς στο τσαφ. Δεν της έκανα τη χάρη. Τα έφερα όλα τούμπα κι ας μου έφαγε τα συκώτια. Πάνω που νόμισα οτι στέρευα από δυνάμεις, σηκώθηκα πιο όρθια από ποτέ, δυνατή, αισιόδοξη, χαρούμενη, γεμάτη και χωρίς πληγές. Γίνεται. Το έκανα!
Χωρίς πληγές, θα πείτε, λίγο δύσκολο. Ίσως είναι αλήθεια. Το πιο σωστό είναι να πω «χωρίς ουλές«.

VB1

Δεν πρόκειται να καταφέρεις ποτέ και τίποτα αν δεν το επιχειρήσεις στην πράξη γιατί χωρίς δράση, πολύ απλά δεν υπάρχει κανενός είδους εξέλιξη. Τόσο απλά. Και τελικά ισχύει, την πορεία μας την καθορίζουν οι επιλογές μας.
Θέλει και λίγη τόλμη, ναι. Όλοι την έχουμε. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όλα μπορείς να τα αλλάξεις, εκτός κι αν προτιμάς να καταριέσαι την κακή σου τύχη αντί να παίρνεις στα χέρια σου τη ζωή σου.
Ότι δεν σου αρέσει, άλλαξέ το. Τρόπος υπάρχει, βρες τον. Ζήτα βοήθεια να τον βρεις μαζί με κάποιον που ξέρει να διαβάζει το χάρτη και θα σου πει από πού να πας για να μη κάνεις άσκοπους κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο και τσάμπα φθείρεσαι. Άσε που στο τέλος θα χαθείς με τα πήγαινε έλα τα όπου να’ναι. Και θα είναι κρίμα.
Μοιάζει «μεγάλα λόγια έξω από το χορό» αλλά εγώ «χόρεψα» και άρα ξέρω τι λέω. Σαφώς υπάρχουν χειρότερα, σαφώς υπάρχουν καλύτερα.
Γεγονός είναι ότι η ζωή είναι μία. Δεύτερη δεν έχει. (Ελύτης, όχι εγώ.)

VB2              (σε ευχαριστώ Έφη για αυτή τη φωτογραφία)

… μου λένε οτι είμαι δυνατή. Δεν νιώθω έτσι. Μπορεί και να είμαι και απλά να μη το πολυπιστεύω. Τελικά νιώθω ευγνωμοσύνη. Για όσα έμαθα για τον εαυτό μου, για όσα έμαθα για τους άλλους. Για όσα ένιωσα… Και αγάπη, πολλή αγάπη. Στήριξη και συμπαράσταση και φροντίδα. Πολύτιμες φίλες (σας λατρεύω, κοντινές και μακρινές αγαπημένες μου) και άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μου, ή εγώ στο δικό τους, που σήμερα με γεμίζουν χαρά. Κοιτάζω μπροστά και παρά το ότι δυσκολίες πάντα υπάρχουν και παντού, βλέπω φως.

Το ίδιο εύχομαι και για όλους εσάς για τη νέα χρονιά. Να είναι μια καλή χρονιά.
Να έχουμε υγεία, δύναμη, γεμάτη αγκαλιά, φωτεινό βλέμμα, γάργαρα γέλια.
Α! και … γεμάτα ποτήρια 😉

 

Όλγα

Μεγάλη Παρασκευή, Εγκώμια με τη χορωδία της Αγίας Τριάδας.

Μεγάλη Παρασκευή. Επιτάφιος Θρήνος.

«Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ«. » Άξιον εστί μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην«.
«Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;«.

agiatriada              Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης


Συγκίνηση. Κατάνυξη. Προσμονή.

Κι ένα «ραντεβού», δικό μας, κάθε χρόνο, εκεί στον ίδιο γυναικωνίτη. Στις ίδιες θέσεις που κάποτε καθόμασταν παιδιά και αργότερα έφηβοι, κάθονται τώρα νέα πρόσωπα μα κι εμείς νιώθουμε οτι ανήκουμε πάντα εκεί με τη διαφορά ότι έχουμε και τα δικά μας παιδιά δίπλα μας.
Κάθε χρόνο εκεί, παλιοί και νέοι, μικροί και μεγαλύτεροι, αντικρίζοντας πάντα το ίδιο βλέμμα, τα ίδια χέρια, τις ίδιες γνώριμες κινήσεις να διευθύνουν όχι μόνο τα λόγια και τις νότες αλλά τα συναισθήματά μας.


Ο χρόνος μπορεί να αλλάζει τις μορφές, τα πρόσωπα, τις συνθήκες αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τα συναισθήματα όταν οι βάσεις είναι τόσο γερές, όταν έχεις ζήσει τόση ένταση.

Για όλους εμάς που η μέρα αυτή σημάδεψε τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, οι στιγμές αυτές είναι κάτι παραπάνω από μοναδικές.
Για όλους εμάς που το ζήσαμε, Πάσχα είναι αυτές οι ώρες και δε γίνεται χωρίς αυτές. Η πρόβα, τα Εγκώμια, η Περιφορά. Τα συναισθήματα που ξεχειλίζουν, η ψυχή που γεμίζει.

Νιώθω τυχερή που ήμουν, είμαι ακόμη και θα είμαι πάντα «παιδί» αυτής της Χορωδίας, νιώθω ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο που ουσιαστικά μας μεγάλωσε, νιώθω συγκίνηση κάθε φορά που συμμετέχω. Και ξέρω οτι δεν είμαι η μόνη…

Παιδική Χορωδία Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Όλγα

Νηστεία, τούρτες, καλαμαράκια και τυρί από σόγια.

Αυτή την ιστορία με τα «νηστίσιμα» αδυνατώ να την κατανοήσω.
Συν του οτι κάθε χρόνο έχω την αίσθηση ότι παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Και όλο και πιο πολύ χάνεται στη μετάφραση η έννοια, η πραγματική έννοια της νηστείας.

Νηστεία είναι η στέρηση. Η εγκράτεια. Η αποχή από τις απολαύσεις. Να μην ασχολείσαι με το τι θα φας και πώς θα το φας, να ασχοληθείς για λίγο με τη ψυχή σου, το μέσα σου. Με τον εαυτό σου αρχικά και με όσους σχετίζεσαι. Θα φας αλλά για να συντηρηθείς κι όχι για να ευφρανθείς!

Αυτή είναι η πραγματική έννοια της νηστείας και δε χωρά αμφισβήτηση γι’αυτό. Όλα τα υπόλοιπα είναι για μένα απλά προσποίηση. Ψευδαίσθηση. Κοροϊδιλίκι κοινώς.

Ένα βουνό από νηστίσιμα καλαμαράκια, γαρίδες, μεζεδάκια παρέα με 2-3 ποτηράκια τσίπουρο, νηστεία για μένα δεν είναι. Αλλά οι πατάτες που από λάθος ήρθαν στο τραπέζι με τριμμένο κεφαλοτύρι, επιστρέφονται ασυζητητί κεραυνοβολώντας τον σερβιτόρο για το θανάσιμο αμάρτημα στο οποίο παραλίγο να παρασύρει τους πιστούς. Χμ.

shrimpsvia

Κι όταν διαβάζω συνταγές για νηστίσιμες τούρτες (!), νηστίσιμες πίτσες με τυρί σόγιας, ως και νηστίσιμα τσουρέκια!! «Μα δεν έχει αυγά η συνταγή και η σοκολάτα δεν είναι γάλακτος«!
Mα δεν είναι τα συστατικά που απαγορεύονται! Δηλαδή, ως και την Μ. Παρασκευή τρώμε το νηστίσιμο – κατά τα άλλα – τσουρέκι και μετά την Ανάσταση απολαμβάνουμε το … κανονικό;

Με συγχωρείτε, αυτό μοιάζει πιο πολύ με δίαιτα κατά της χοληστερίνης και καμία στέρηση, εγκράτεια ή αποχή δε διακρίνω. Εσείς;

cakevia

Προτιμότερο είναι να βάλεις γάλα στον καφέ και να φας ένα λιτό πρωινό με λίγο ψωμί, φρυγανιές, ταχίνι, λίγη μαρμελάδα ή λίγο μέλι παρά να πιεις τον καφέ σου σκέτο και να γεμίσεις το πιάτο σου με κέικ που όμως ίχνος αρτύσιμων συστατικών δεν περιέχει. Χα! Και νομίζουμε οτι είμαστε εντάξει…

milkvia

 

breakfastvia

Όσο για την ώρα της Θείας Κοινωνίας … τι να πω.
Ακόμη κι αν έχεις περάσει με νερό και παξιμάδι, τι νόημα έχει αλήθεια να μεταλάβεις αν η καρδιά σου είναι γεμάτη κακία, νιώθεις ένταση, μάλωσες με κάποιον δικό σου ή ακόμη και το πιο απλό, σκουντήχτηκες με την άγνωστη κυρία που περιμένει κι εκείνη τη σειρά της, με σκοπό να κερδίσεις ένα-δυο λεπτά αναμονής «για να τελειώνεις μια ώρα αρχίτερα, πολύ κόσμο έχει φέτος, έχεις και κάτι τελευταία ψώνια να κάνεις, θα έρθουν και οι κουμπάροι, είναι και το κομμωτήριο και γιατί δε βάζουν ακόμη έναν παπά βρε παιδί να τελειώνουμε…»
Κάτι σαν το σούπερ μάρκετ, βάλτε βρε κορίτσια ακόμη ένα ταμείο, τόσος κόσμος μαζεύτηκε …

prayervia

Για μένα πολύ πιο «νηστίσιμο» είναι ένα πιάτο με μια σκέτη μπριζόλα με λίγη σαλάτα από ένα σπέσιαλ «νηστίσιμο» μυδοπίλαφο, συνοδευόμενο από το σπέσιαλ – νηστίσιμο πάντα – κανταίφι επιδόρπιο και 5-6-7 νηστίσιμα κουλουράκια με τον καφέ … και δυο κομμάτια νηστίσιμη πίτα για βραδινό. Που μπορεί κάλλιστα να είναι και κασερόπιτα, είπαμε με κασέρι σόγιας. (για τις τούρτες και τις πίτσες, ούτε καν μπαίνω στη διαδικασία να σχολιάσω).
Και για να μην παρεξηγηθώ, ασφαλώς και θα φας κάτι γλυκό, ασφαλώς και θέλεις αυτό που τρως να είναι νόστιμο και να μη θυμίζει φελιζόλ. Ωστόσο, αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να απαιτούνται πολλές ώρες ενασχόλησης, κάτι που είναι εντελώς αντίθετο με την πραγματική έννοια της νηστείας.

chicken

Ένας φίλος, καπνιστής, 40 μέρες έκοβε το τσιγάρο. Δεν ξέρω αν το κάνει ακόμη. Τον θαύμαζα γι’αυτό. Έκοβε και το ποτό. Ναι, εκείνο το ένα ποτηράκι που απολάμβανε το βράδυ. Και μια άλλη γνωστή, μανιώδης γλυκατζού, στερούνταν για 40 μέρες τη σοκολάτα. Τους βγάζω το καπέλο.

Γιατί εκ τους ασφαλούς, οκ, όλοι τα κάνουν/κάνουμε όλα.

winevia

Το τι κάνει ο καθένας, είναι καθαρά προσωπικό του θέμα φυσικά εφόσον δε θίγει και δεν προσβάλει τους γύρω του. Προσωπικά, δεν πηγαίνω ποτέ νηστική να κοινωνήσω. Το έκανα παλιότερα, λιποθυμούσα όμως τις περισσότερες φορές (λόγω ορθοστατικής υπότασης) ώσπου ένας παπάς σχεδόν με μάλωσε. «Τι μου έρχεσαι νηστική κορίτσι μου; Φάε δυο παξιμάδια, πιες λίγο καφέ κι έλα. Λιπόθυμη τι να σε κάνω;»

Κάτω από ποιες συνθήκες και αν θα σηκωθώ να μεταλάβω την ώρα του «Όσοι Πιστοί Προσέλθετε» είναι απόλυτα δικό μου θέμα, μεταξύ εμού και του Θεού μου. Το ίδιο ισχύει για όλους.
Δεν κρίνω κανέναν, δεν μπορεί να με κρίνει κανείς. Σκέψεις κάνω μόνο, για την παρανόηση, την παρεξήγηση ενδεχομένως ή και την αμάθεια που επικρατεί γύρω από αυτό το θέμα.

Και στο κάτω κάτω, δεν έχει σημασία τι έχει μέσα το στομάχι σου, αλλά τι έχουν μέσα η ψυχή σου, η καρδιά σου, το μυαλό σου…

Καλό Πάσχα σε όλους. Καλή Ανάσταση, γεμάτη Φως!

Όλγα

Ημέρα της Γυναίκας, η παρεξηγημένη.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, 8 Μαρτίου.

Όχι για να κάψουμε τα σουτιέν μας στις πλατείες στο όνομα της χειραφέτησης αλλά για να στηρίξουμε, να αγωνιστούμε, να ελπίσουμε σε ένα καλύτερο αύριο … ακούγεται κλισέ, από αυτά που αντιπαθώ. Έστω, για ένα πιο φωτεινό κόσμο.

Παρεξηγημένη, ταλαιπωρημένη ισότητα! Τόσο από εκείνες τις γυναίκες που νομίζουν ότι αν αποποιηθοούν τελείως τη θηλυκή τους εικόνα θα αποκτήσουν επιπλέον προνόμια, ίδια με των ανδρών, όσο και από εκείνους τους άντρες που φοβούνται πως ο ανδρισμός τους εξαρτάται από το πόσο πιο χαμηλά στέκει το άλλο φύλο.

Η μέρα της Γυναίκας δεν είναι για να αποδείξουμε πόσο «άντρες» μπορούμε να γίνουμε! Δεν είναι για να βροντοφωνάξουμε ότι δεν τους έχουμε ανάγκη. Δεν είναι για να αποδείξουμε ότι «περνάμε και μόνες μας καλά». Δεν είναι για να πούμε ότι «σήμερα δε μαγειρεύω, κόψτε το λαιμό σας, το βράδυ θα βγω να το κάψω και μη με ενοχλήσει κανείς». Δεν είναι αυτό το νόημα της ημέρας, σίγουρα, γι’αυτό και αρνούμαι να «γιορτάσω» με αυτό το σκεπτικό.

Αποζητούμε την ισότητα. Στις ευκαιρίες, στην προβολή, στη μεταχείριση. Στις επιστήμες, στην Τέχνη, την πολιτική. Στην καθημερινή ζωή, στην εκπαίδευση, στις αποφάσεις. Όχι μόνο στο σπίτι και τη γειτονιά μας, στον κόσμο όλο.

Και ναι, να συνεχίσουν οι άντρες να μας ανοίγουν την πόρτα, να μας σερβίρουν κρασί, να μας φέρνουν λουλούδια, να μας προσφέρουν το μπράτσο τους να στηριχτούμε. Δεν χάνουμε τη γυναικεία μας φύση, δε θέλουμε να αφήσουμε κι εμείς μουστάκι, δε θέλουμε να γίνουμε όλοι «ίδιοι». Άλλο ισοπέδωση, άλλο ισότητα.

Προσωπικά, θέλω τον άντρα πιο δυνατό. Προστάτη. Δεν έχει να κάνει με το αν είμαι ικανή να τα βγάλω πέρα μόνη μου αλλά με το ότι θέλω να νιώθω τη φροντίδα του αρσενικού προς το θηλυκό. Δεν είναι θέμα ισχύος, ούτε σημαίνει ότι αξίζει ο ένας λιγότερο κι ο άλλος περισσότερο. Έτσι είμαστε και αυτή είναι η φύση μας. Το πιστεύω.

Και με αυτό το σκεπτικό, μόνο με αυτό, ναι, γιορτάζω.  Η γυναίκα που γιορτάζει όμως την Ημέρα αυτή περιποιείται αυτούς που αγαπά και πιο πολύ τον άντρα που αγαπά. Και ύστερα ας κάνει κι εκείνος το ίδιο!

ωβ via
«Οι άντρες με ποιότητα, δε φοβούνται την ισότητα.»

Σας φιλώ,
Όλγα

Λαγάνα από σπίτι. (προλαβαίνεις!)

19 Ιανουαρίου… Όχι σήμερα! 19 Ιανουαρίου η ημερομηνία του τελευταίου μου ποστ σε αυτό το blog. Τραγική η συχνότητα που γράφω τον τελευταίο καιρό, «συχνότητα» δεν τη λες δηλαδή. Τραγική, τη λες.
Όχι ότι δεν έχω τι να πω ακριβώς, είναι πολλά που τριγυρίζουν σκόρπια και άτακτα στο κεφάλι μου και δεν τα βάζω σε σειρά. Άλλες ώρες πάλι νιώθω σαν να στέρεψα. Όχι από ιδέες και θέματα, όσο από εκείνη την «ικανότητα» να τα αραδιάζω στην οθόνη πληκτρολογώντας γρήγορα λες και τα έχω ήδη διαβασμένα, μονορούφι και χωρίς αναπνοή. Πού πήγε η έμπνευσή μου;

Η ανάγκη για έκφραση φέρνει την έμπνευση ή μήπως το αντίστροφο; Ή τίποτε από αυτά, ή μήπως και τα δυο;

Περνάω περίοδο γενικών ανακατατάξεων. Κάθε αλλαγή ωστόσο φέρνει μια μικρή αναμπουμπούλα και για να πάρεις στο τέλος εκείνη τη βαθειά ανάσα της ανακούφισης (πού είναι, δεν τη βλέπω), πρέπει να περάσεις προφανώς από το λούκι, αλλού πιο φαρδύ, αλλού πιο στενό, έτσι πάνε αυτά. Λίγο θα ζουληχτείς, λίγο θα νομίσεις οτι πνίγεσαι, λίγο ότι παραείναι σκοτεινά, λίγο θα σου τη δώσει, λίγο θα θέλεις να τα βροντήξεις, λίγο θα τα πιάσεις και πάλι από την αρχή.
Τέλος πάντων, για να μην αρχίσω πάλι τα φιλοσοφικά, τις αναλύσεις και τα βαθυστόχαστα, κάπως νιώθω οτι αποδιοργανώθηκα και μου τη δίνει αλλά επανέρχομαι – θέλω να πιστεύω.

Είναι που εκτός από το πιάνο, έβαλα και νέα πρότζεκτ στην ατζέντα της εβδομάδας – θα σας τα πω άλλη φορά που θα έχω και κάτι να σας δείξω – και θέλει λιγάκι οργάνωση από την αρχή.
Ήταν κι αυτές οι Απόκριες που σιχαίνομαι – δεν ξέρω γιατί ακριβώς – και στολές, αποκριάτικοι χοροί, σχολικές γιορτές κλπ με βάρυναν επιπλέον. Πάει όμως και αυτό, ευτυχώς τέλειωσε για φέτος.

Μέσα σε όλα, λέω να κάνω και λαγάνα. Σας δίνω τη συνταγή, είναι δοκιμασμένη και πετυχημένη.

λαγανα

ΛΑΓΑΝΑ (γίνονται 2 μεγαλούτσικες λαγάνες)

20 γρ. μαγιά νωπή
1/2 φλυτζ. χλιαρό νερό
1 kg αλεύρι χωριάτικο
2 κ. σ. αλάτι
2 κ. σ. λάδι
4 κ. σ. ζάχαρη

Διαλύω τη μαγιά στο νερό να γίνει χυλός και το αφήνω να φουσκώσει περίπου μισή ώρα.

Σε μια λεκανίτσα ζυμώνω τα υλικά, το αλεύρι, το αλάτι, τη ζάχαρη, το λάδι, τη φουσκωμένη μαγιά και 3 κούπες χλιαρό νερό (εγώ για κούπα υπολογίζω το δοσομετρητή των 300 ml).

Στη συνέχεια χωρίζω τη ζύμη σε τόσα μέρη, όσες λαγάνες θέλω να κάνω. Εγώ κάνω δύο μεγάλες, εσείς χωρίστε τη αναλόγως με τα κέφια σας.

Σκεπάζω τη χωρισμένη ζύμη και αφήνω να διπλασιαστεί σε όγκο.

Ανοίγω το κάθε ζυμαράκι (για την κάθε λαγάνα) με τον πλάστη, σε αλευρωμένη επιφάνεια και βάζω σε ταψιά. Αφήνω να διπλασιαστούν οι λαγάνες και μετά πατάω με τα δάχτυλα εδώ κι εκεί (το γνωστό σχέδιο με τα βαθουλώματα).

Ψήνω στους 200C για 15 με 20 λεπτά, ανάλογα το φούρνο. Εγώ ψήνω πάντα και τα πάντα στον αέρα.

Καλή επιτυχία και καλά να περάσετε.

Όλγα 🙂

 

Οι μεν και οι δε. Σχέσεις στ(οργής).

Σε κάθε περίπτωση είναι θέμα εγκεφαλικής λειτουργίας λένε οι ειδικοί. Το λέει η Επιστήμη. Λειτουργεί διαφορετικά βρε παιδί μου το σύστημά τους, άλλο τσιπάκι, διαφορετικός προγραμματισμός, άλλο μοντέλο. Προσπαθείς να το κατανοήσεις και να ακολουθήσεις τις οδηγίες από τα σχετικά εγχειρίδια, ωστόσο πολλές φορές ή εσύ δεν ακολουθείς τα σωστά tips ή κάτι τέτοιο σου φαίνεται εξαιρετικά βαρετό. Στρατηγική και μπούρδες. «Δεν αντέχουν – σου λέει – τις ξεκάθαρες καταστάσεις». Είσαι κι εσύ βρε πουλάκι μου, πολύ κατασταλαγμένη, ξέρεις τι θέλεις, μπορείς και να το υποστηρίξεις (όλα ακούγονται ως μειονεκτήματα) και πάει, τρομάζουν οι άμοιροι.

Στην προσπάθεια να το αποφύγεις όλο αυτό, διαλέγεις/επιλέγεις/προτιμάς κατά αρκετά χρόνια μεγαλύτερο. Μια ωριμότητα κομματάκι παραπάνω, λες, θα την έχει. Εμπειρίες, βιώματα και ως εκ τούτου και ανάλογη στάση ζωής. Εκεί στοχεύεις, σε αυτό ποντάρεις. Μετά το πέρας κάποιων ετών, πέρα του οτι εκ των πραγμάτων θα «την κάνει» μια ώρα αρχίτερα για τόπο χλοερό, καταλήγεις και πάλι να νταντεύεις. Μεγάλος άνθρωπος (θα) είναι, έτσι θα τον αφήσεις; Φροντίζεις να το δεις ως και κάτι από μητρική φροντίδα, μητέρα Τερέζα, καλή Σαμαρείτισσα. (Είναι;)

Στην προσπάθεια να το αποφύγεις όλο αυτό, διαλέγεις/επιλέγεις/προτιμάς μικρότερο. Μια ζωντάνια παραπάνω θα την έχει – σύμφωνα με τη λογική (σου). Διάθεση για τη ζωή πέρα του καναπέ ας πούμε. Ή και για τη ζωή πάνω στον «καναπέ» ή όπου αλλού, με αντιλαμβάνεστε, να μην μπω σε λεπτομέρειες πιο juicy. Μετά το πέρας κάποιων ετών, καταλήγεις και πάλι στο ότι παράλληλα και μονίμως νταντεύεις. Και μάνα κι αδελφή κι αγάπη εσύ. Παιδί είναι κατά βάθος, έτσι θα τον αφήσεις; Φροντίζεις να δεις το όλο σκηνικό ως και χαριτωμένο. (Είναι;)

Στην προσπάθεια να το αποφύγεις όλο αυτό, διαλέγεις/επιλέγεις/προτιμάς συνομήλικο ή στο περίπου κάπου εκεί. Κοντά πάντως. Λίγο από όλα τα παραπάνω, ωριμότητα, κέφι για ζωή, ενέργεια επί και πέρα του καναπέ, πάνω κάτω θα την έχει. Καλά είσαι. Εδώ είμαστε, λες. Μπορεί και ναι. Μπορεί και όχι. Βρείτε τα.

hands

Βρείτε τα … εύκολο το’χεις; Στα εύκολα δηλαδή, ναι, το’χεις. Στα δύσκολα;
Από την άλλη ούτε οι μεν, ούτε οι δε μπορούν ο ένας άνευ του άλλου. Λογικό, ποιος μπορεί να μείνει μόνος; Ποιος δε θέλει τις μεγάλες αγκαλιές, τα βλέμματα, τα αγγίγματα, τα γέλια τα κοινά, τις συζητήσεις τις ατέλειωτες για το τίποτα και για τα πάντα; σαφώς και τα θέλεις μεν αυτά, θέλεις όμως και ποιος ξέρει ποια άλλα. Και δε θέλεις συγχρόνως και τίποτα. Εκεί να σε δω. Κι εσένα και μένα και τους μεν και τις δε. Από την άλλη, μήπως αυτά τα δύσκολα είναι πιο εύκολα από όσο θέλεις να νομίζεις; Μπέρδεμα. Διαχείριση κρίσεων το λένε.

Σε κάθε περίπτωση, γεγονός είναι οτι οι μεν λειτουργούν/σκέφτονται/αποφασίζουν διαφορετικά από τις … δε και αυτό και μόνο αρκεί για να περισσεύουν οι πολλές αναλύσεις, οι εξηγήσεις και τα επιχειρήματα. Για τις σχέσεις μιλάω πάντα. Οι μεν κρύβονται πιο εύκολα πίσω από το δαχτυλάκι τους – όχι όλοι και όχι πάντα, να μη τα ισοπεδώνουμε και όλα, αλίμονο – οι δε είναι πιο ξεκάθαρες, πιο αποφασιστικές, πιο ρεαλίστριες, πιο τολμηρές – όχι όλες, όχι πάντα, τα είπαμε αυτά. Λειτουργεί με εξαιρετική επιτυχία και αντιστρόφως. Και προφανώς ουδεμία σχέση έχει η ηλικία. Πρόκειται περι πλάνης. Αν ωστόσο την πάτησες, είτε ανήκεις στους μεν, είτε στους δε, με οποιονδήποτε τρόπο, δεν ευθύνεσαι και εντελώς. Συγχρονισμοί είναι αυτοί, Σύμπαν, Μοίρα, Πεπρωμένο. Μέχρι εκεί σε ανακούφισα, το ξέρω. Η πορεία όμως, δική σου.

Και τελικά αναρωτιέμαι, ποιος από όλους έχει τα κότσια. Όχι για να μαλώσει γιατί του έφαγαν τη θέση πάρκιγκ, τη σειρά στην τράπεζα και το σούπερ μάρκετ ή για τις ξαναζεσταμένες σαρδέλες στην ταβέρνα με τα τσίπουρα αλλά για να λύσει τους κόμπους, να κόψει τους γόρδιους δεσμούς, να πάρει αποφάσεις, να ρισκάρει και λίγο (λιγουλάκι, μη μου πανικοβάλεσαι), να διεκδικήσει τα θέλω του, να αλλάξει πορεία μεν αλλά να μπορεί να υποστεί και τις συνέπειες – μόνο εκτός ζώνης γίνονται οι αλλαγές – αλλιώς δε γίνεται που να χτυπιέσαι. Μεγάλο δέλεαρ το βόλεμα, η βολή να το πω, η συνήθεια να το πω, γιατί αλλιώς «το βόλεμα» ακούγεται λίγο κακόβουλο, λες και γίνεται εσκεμμένα (πες μου εσύ πως όχι). Για τις σχέσεις μιλάω πάντα. Δε γίνεται να θέλει κανείς και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Να θέλει ο ένας τον άλλον, καλύτερο μου ακούγεται. Δεύτερη ζωή, δεν έχει! Θα το θυμάσαι;

Χα! Αναρωτιέμαι τι σκατά είναι εντέλει αυτός ο τσαμπουκάς. Όπως επίσης, τι ακριβώς ορίζουμε ως «μαγκιά» και ποιος την έχει.

Καμιά ιδέα κανείς;

Όλγα

ΥΓ: Για τις σχέσεις μιλάω πάντα …

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι.

«Φέτος θα τα τακτοποιήσω όλα εγκαίρως. Δε θα αφήσω τίποτα για την τελευταία στιγμή. Όχι όπως τις προηγούμενες χρονιές που έτρεχα με τη ψυχή στο στόμα και κατέληγα κομμάτια να μην ξέρω τι να πρωτοκάνω και τι να πρωτοπρολάβω. Και άφηνα και τον εαυτό μου στο τέλος και άρα συνήθως λιγάκι παραμελημένο και εντέλει ανικανοποίητο.» (είπα το Νοέμβριο).

«Θα ψωνίσω όλα τα δώρα αρχές του μήνα, θα στείλω τις κάρτες στην Αμερική το πολύ μέχρι τις 5 του μηνός, θα ετοιμάσω τα δωράκια για τα κάλαντα το πολύ ως τις 10 του μηνός, θα ορίσω τα προγράμματα, τις προσκλήσεις, τους φίλους, τις εξόδους, όλα εγκαίρως.» (είπα το Νοέμβριο).
Not. Ποτέ δεν το κατάφερα, ή σπάνια. Και όχι ότι δεν είμαι οργανωτική, είμαι και πολύ. Είναι όμως αυτή η μούρλα των ημερών που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Λίγο να αφαιρεθείς, πάει, το έχεις χάσει, παρασύρθηκες εκτός χρόνου και δε θα προλάβεις.

Μου αρέσει, τρελαίνομαι για όλη τη διαδικασία, κυρίως όμως όταν δεν υπάρχει πίεση, λόγος και επιβεβλημένη αιτία. Λίστες, σημειώσεις, λίστες κι άλλες λίστες. Ψώνια, δώρα, τρέξιμο και … άγχος. Μερικές φορές ακόμη και μπελάς. (το έχετε νιώσει, παραδεχτείτε το). Το δώρο είναι χαρά. Είναι η χαρά πρώτα της επιλογής, της προσφοράς, η χαρά της ετοιμασίας, του περιτυλίγματος, είναι η χαρά η δική σου στα μάτια του άλλου όταν ανοίγει το πακέτο. Όταν φτάσουμε να σπάμε το κεφάλι μας «τι να του πάρω, τι να του πάρω» κάτι πάει στραβά. Και στραβά να μην πάει δηλαδή, η γοητεία έχει χαθεί.

IMG_20141207_145024

Κάθε χρόνο γινόμαστε χίλια κομμάτια λίγο πριν τις «Άγιες» μέρες – που Άγιες είναι όντως, αλλά εμείς δεν τις ζούμε έτσι, κακά τα ψέμματα.
Να τα προλάβουμε όλα, να διαλέξουμε τα δώρα που να μην είναι ίδια με τα περσινά, ούτε και να θυμίζουν τα προπέρσινα, να είναι πρωτότυπα, ευφάνταστα, όμορφα, να είναι διαφορετικά, σίγουρα να αρέσουν, έστω κάτι μικρό, κάτι συμβολικό, κάτι για το «καλό» των ημερών αλλά τι να είναι αυτό, πες μια ιδέα, έχω σπάσει το κεφάλι μου.
Να μην έχει κόσμο στα μαγαζιά, ούτε στο σούπερ μάρκετ, να προλάβουμε εγκαίρως φέτος, όχι όπως τις προηγούμενες χρονιές που τρέχαμε σαν τους τρελλούς – και πάλι έτσι θα γίνει θα δεις.
Να προλάβουμε όλες τις υποχρεώσεις, όλες τις επισκέψεις, τα γλυκά, να μυρίσει το σπίτι, να είναι και καθαρό, περισσότερο από τις άλλες μέρες, κι εμείς συγχρόνως ξεκούραστοι, περισσότερο από τις άλλες μέρες (έλα πες μου πώς το φαντάζεσαι), με βαμμένο το νύχι, γεμάτο το ψυγείο, καθαρά τα τζάμια και το μενού για το γιορτινό τραπέζι όλο και πιο πρωτότυπο από το περσινό.
Να προλάβουμε να πάνε τα παιδιά για κάλαντα, αλλά συγχρόνως να είναι και στο σπίτι την ώρα που άλλα παιδιά, δικά μας κι αυτά, θα έρθουν να τα πουν σε εμάς. Κι εκείνες τις εκδηλώσεις όμως να τις προλάβουμε κι εκείνες, θα είναι κρίμα να τις χάσουμε.
Προγράμματα επι προγραμμάτων, συντονισμός και ξανά από την αρχή γιατί όλο και κάτι εξτρα θα θυμηθούμε ή θα προκύψει από μόνο του και θα αποσυντονίσει μια σειρά από συνεννοήσεις.

Κι όμως, μετράμε / μετρούν δηλαδή, ανάποδα για τη μέρα την Χριστουγέννων, πράγμα που εμένα προσωπικά μου μεταδίδει ένα περίεργο άγχος μαζί και μια απορία αλλά και την προσδοκία για κάτι σίγουρα πολύ μεγάλο, στο μέγεθος μη αναμενόμενο που πιθανόν και να μην έρθει στη διάσταση που του δίνουν τα ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης. 9 μέρες για τα Χριστούγεννα, 5 μέρες για τα Χριστούγεννα, 3, 2 … και; ΜΠΑΜ!!!

Τα Χριστούγεννα έγιναν λίγο γιορτή-κονσέρβα. ΠΡΕΠΕΙ να είναι ονειρικά, μόνο και μόνο επειδή έτσι λέει το ημερολόγιο. Δεν τα υποτιμώ καθόλου. Δεν είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όχι.

IMG_20141210_074038
Αλλά η ομορφιά της δεν είναι στις στολισμένες πιατέλες, ούτε στα γλυκά (ποιος τα στερείται άλλωστε όλη την υπόλοιπη χρονιά και ποιος δεν καταλήγει με βαρυστομαχιά στο τέλος της εορταστικής περιόδου;).
Η ομορφιά της δεν είναι στα ακριβοπληρωμένα δώρα, ούτε στα γυαλιστερά πακέτα. (Ποιος δεν έχει ήδη ακόμη ένα από αυτά που του χαρίζουμε;).
Δεν είναι στα καλά τραπεζομάντηλα, ούτε στα καινούργια ρούχα, ούτε καν στο ψητό που γεμίζει αρώματα το σπίτι καθώς ροδοκοκκινίζει στο φούρνο. Λίγο πολύ όλα αυτά έχουμε την πολυτέλεια – και την ευλογία – να τα ζούμε αν θέλουμε όλο το χρόνο. Ούτε καν στο ίδιο το χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν είναι …
Σαφέστατα δεν είναι ούτε στην κούραση και το ατέλειωτο τρέξιμο «να τα προλάβεις όλα».
Ούτε στο αγχώδες κυνηγητό για ένα σπέσιαλ-διαφορετικό-ρεβεγιόν … «πού πήγατε; αχ, εμείς τέλεια!»
Ούτε καν στα φορτωμένα τραπέζια. Ποιος δε βαριέται τουλάχιστον κάποια από αυτά;

Δεν είναι στα «πρέπει». «Πρέπει» να είμαστε οπωσδήποτε χαρούμενοι, να κάνουμε κέφι με ανθρώπους που οι μέρες προστάζουν να τις περάσουμε μαζί με το χαμόγελο ως τα αυτιά, ακόμη κι αν έχουμε να τους δούμε από το αντίστοιχα εορταστικό αναστάσιμο τραπέζωμα. Τόση «αγάπη», τόσα και τα «πρέπει».

Και τι θέλεις; να κάτσεις μόνη σου; Όχι, καθόλου. Αλλά δεν μπορώ αυτό το προσποιητό ξεφάντωμα. (Αντιδραστική, δεν είπαμε;) Αυτή την αδημονία, δεν ξέρω για ποιο πράγμα. Αναρωτιέμαι, τι το ονειρικό κάνουν όλοι ανήμερα τα Χριστούγεννα που δικαιολογεί τέτοια έξαψη; Λίγο πολύ όλοι τα ίδια δεν κάνουμε; τρώμε οικογενειακά, μαζευόμαστε, ανταλάσσουμε δωράκια, λέμε ιστορίες, βλέπουμε φίλους. Γελάμε, χαιρόμαστε, περνάμε όμορφα. Ομοίως και όλο το χρόνο με την κάθε ευκαιρία.
Θέλω να νιώσω όμορφα και ζεστά με ότι θα με κάνει να νιώσω έτσι και όχι με ότι προστάζει το lifestyle, τα περιοδικά και τα «πρέπει».

Τα Χριστούγεννα έχουν το δικό τους χρώμα και είναι διαφορετικά, έχουν άρωμα και ξεχωρίζουν. Αναμφίβολα. Αλλά η τόση υπερβολή στην προσμονή τους, στα μάτια τα δικά μου τα απομυθοποιεί όσο κι αν αντιστέκομαι, με αποτέλεσμα τελικά να μην (αντιστέκομαι).

IMG_20141221_150656

Μήπως από όλη αυτή τη ψεύτικη προσδοκία πηγάζει η θλίψη των Χριστουγέννων που πολλοί από εμάς – μήπως κι εσείς πότε πότε; – νιώθουμε; Δημιουργείται μια απέραντη προσμονή, μια υπερβολή για κάτι που τελικά παραμένει όμορφο αλλά δεν έρχεται έτσι όπως στήθηκε στην αναμονή του. Κι όταν τελικά το συνειδητοποιούμε, μένουμε με την όρεξη. Και τη θλίψη … αυτό ήταν; Ναι, αυτό… του χρόνου πάλι.

Στόλισα το σπίτι, πολύ, όπως πάντα. Θέλω όμως κάτι διαφορετικό και κάτι ιδιαίτερο να κάνει τις μέρες να ξεχωρίσουν πραγματικά. Κι αυτό το ιδιαίτερο δεν είναι ούτε στο ψυγείο, ούτε έρχεται από το ταμείο κάποιου  καταστήματος. (Εννοείται ότι πεθαίνω για δώρα και εκπλήξεις, για εκείνα όμως που ξέρω οτι φτάνουν στα χέρια μου με πραγματική αγάπη και ζεστασιά και δεν είναι υποχρέωση «λόγω των ημερών».)

Η ομορφιά είναι στα απλά. Είναι και στα πιο περίπλοκα και στα πιο πολυτελή και στα πιο ιδιαίτερα, όπως το νιώθει κανείς. Αρκεί να τα μοιράζεται. Όταν μοιράζεσαι, τα πιο απλά γίνονται τα πιο πολυτελή, τα πιο ιδιαίτερα, τα πιο πολύτιμα. Και αντίστροφα. Εκεί είναι η ομορφιά. Όταν αυτό που κάνεις αγγίζει την καρδιά σου. Χωρίς κενά. Όταν σου αφήνει ένα αίσθημα πληρότητας μα όχι βαρυστομαχιάς. Όταν χαμογελάς χωρίς να βαριανασαίνεις ταυτόχρονα.

Μια πολύ καλή μου φίλη μου είπε οτι κανόνισε γιορτινό πρωινό στο σπίτι της για τα Χριστούγεννα. Με συγκίνησε. Υπέροχη ιδέα, τόσο ζεστή, τόσο ανθρώπινη. Στιγμές! Αν σε καλέσουν σε κάτι ανάλογο είσαι τυχερός. Εγώ δε θα είμαι γιατί είμαι πολύ μακριά. Εσύ να πας όμως. Να μη το χάσεις γιατί έχεις ραντεβού στο κομμωτήριο ή ακόμη λίγες δουλειές που οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις «για να προλάβεις». Στιγμές! Αυτές μετρούν. Με αυτούς που αγαπάς. Είτε είναι οικογένεια είτε είναι φίλοι. Με αυτούς που σε αγαπούν. Γιατί και οι φίλοι οικογένεια είναι. Και ακόμη πιο πολύ.
Κι αν οι συνθήκες, η απόσταση ή ότι άλλο δεν σου επιτρέπει να κρατάς το χέρι όσων θα ήθελες, τις στιγμές που θα ήθελες, κράτα τους στη σκέψη σου. Στείλε τους ένα μήνυμα, πιες στην υγειά τους, πες από μέσα σου αυτό που θα έλεγες αν τους είχες δίπλα σου …

Να περάσετε καλά. Χριστουγεννιάτικα καλά. Να γεμίσετε τις καρδιές σας και να μην αφήσετε τις μέρες να περάσουν χωρίς να το καταλάβετε. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων θα μας αγγίξει όλους, έτσι κι αλλιώς. Σε μας μένει να το νιώσουμε. Το αξίζουμε άλλωστε. Νομίζω όλοι.

Χρόνια πολλά!

Όλγα