I am back. Η επιστροφή (μου).

Από πού να αρχίσω, τι να πω πρώτα, με ποια σειρά, ποια έχουν νόημα να μοιραστώ, ποια είναι αδιάφορα, χάθηκα λίγο. Από εδώ και μέσα σε κάτι από τυφώνα/καταιγίδα κλπ που ωστόσο κατέληξε σε … χμ, ουράνιο τόξο. Εξαιρετικό κλισέ! «Μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο«. Οκ. Μάλλον αληθεύει όμως, όπως κι αν το διατυπώσει κανείς, γλυκανάλατα ή μη. Δυστυχώς βέβαια ισχύει μάλλον και το αντίστροφο. Όλα τα ανάποδα μαζί δηλαδή.

Πέρα από τα διάφορα που ενδεχομένως επιρρέασαν τον οίστρο μου, νιώθω σαν να στέρεψα κάπως. Όλα μου φαίνονται χιλιοειπωμένα, βαρετά, ανούσια, μας-τα-παν-κι-άλλοι, αδιάφορα … ενώ ξέρω πως δεν είναι έτσι.  Εκείνη η ορμή να προλάβω να γράψω όλα όσα σαν χείμμαρος έρχονταν στο κεφάλι μου, σαν να χάθηκε. Την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος έστηνα τις καλύτερες παραγράφους. Δεν έπιασε ποτέ το κόλπο με το μπλοκάκι στο κομοδίνο γιατί όποτε επιχείρησα να καταγράψω τις διαδρομές του μυαλού μου, μόλις έπιανα το μολύβι στο χέρι εκείνες ξεγλιστρούσαν πρόστυχα. Έτσι, προσπαθούσα να βάζω σημάδια στις σκέψεις μου για να τις ξαναβρώ άλλη ώρα με ηρεμία. Αρχικά λέξεων, σύμβολα εικόνων, διάφορα. Αυτό πολλές φορές έπιανε αν και στην πορεία πολλά εξαιρετικά «διαμάντια» έμπνευσης χάθηκαν στο παραλήρημα του πρώτου στάδιου του ύπνου μου. Νέισε – που έλεγε η γιαγιά η Όλγα στα βλάχικα. Κάτι σαν «κομμάτια να γίνει», «δε βαριέσαι», «it’s ok».

Η χρονιά που έφυγε κόντεψε να … με πάρει μαζί της!
Κι η άλλη πριν από αυτήν επίσης. Δούλευε η μια μετά την άλλη σταθερά και αργά, τόσο που δεν το πολυκαταλάβαινα. Θα μπορούσαν να τα είχαν καταφέρει αν τις άφηνα, ειδικά την τελευταία. Δεν κινδύνεψε η ζωή μου – γιατί λογικά θα απορείτε με τόσο πρόλογο – αλλά η ψυχική μου ηρεμία και ο  πραγματικός εαυτός μου που για κάποιο διάστημα έπαθε μετάλλαξη, ας το πούμε έτσι. Της ξεγλίστρυσα της άτιμης της χρονιάς στο τσαφ. Δεν της έκανα τη χάρη. Τα έφερα όλα τούμπα κι ας μου έφαγε τα συκώτια. Πάνω που νόμισα οτι στέρευα από δυνάμεις, σηκώθηκα πιο όρθια από ποτέ, δυνατή, αισιόδοξη, χαρούμενη, γεμάτη και χωρίς πληγές. Γίνεται. Το έκανα!
Χωρίς πληγές, θα πείτε, λίγο δύσκολο. Ίσως είναι αλήθεια. Το πιο σωστό είναι να πω «χωρίς ουλές«.

VB1

Δεν πρόκειται να καταφέρεις ποτέ και τίποτα αν δεν το επιχειρήσεις στην πράξη γιατί χωρίς δράση, πολύ απλά δεν υπάρχει κανενός είδους εξέλιξη. Τόσο απλά. Και τελικά ισχύει, την πορεία μας την καθορίζουν οι επιλογές μας.
Θέλει και λίγη τόλμη, ναι. Όλοι την έχουμε. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όλα μπορείς να τα αλλάξεις, εκτός κι αν προτιμάς να καταριέσαι την κακή σου τύχη αντί να παίρνεις στα χέρια σου τη ζωή σου.
Ότι δεν σου αρέσει, άλλαξέ το. Τρόπος υπάρχει, βρες τον. Ζήτα βοήθεια να τον βρεις μαζί με κάποιον που ξέρει να διαβάζει το χάρτη και θα σου πει από πού να πας για να μη κάνεις άσκοπους κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο και τσάμπα φθείρεσαι. Άσε που στο τέλος θα χαθείς με τα πήγαινε έλα τα όπου να’ναι. Και θα είναι κρίμα.
Μοιάζει «μεγάλα λόγια έξω από το χορό» αλλά εγώ «χόρεψα» και άρα ξέρω τι λέω. Σαφώς υπάρχουν χειρότερα, σαφώς υπάρχουν καλύτερα.
Γεγονός είναι ότι η ζωή είναι μία. Δεύτερη δεν έχει. (Ελύτης, όχι εγώ.)

VB2              (σε ευχαριστώ Έφη για αυτή τη φωτογραφία)

… μου λένε οτι είμαι δυνατή. Δεν νιώθω έτσι. Μπορεί και να είμαι και απλά να μη το πολυπιστεύω. Τελικά νιώθω ευγνωμοσύνη. Για όσα έμαθα για τον εαυτό μου, για όσα έμαθα για τους άλλους. Για όσα ένιωσα… Και αγάπη, πολλή αγάπη. Στήριξη και συμπαράσταση και φροντίδα. Πολύτιμες φίλες (σας λατρεύω, κοντινές και μακρινές αγαπημένες μου) και άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μου, ή εγώ στο δικό τους, που σήμερα με γεμίζουν χαρά. Κοιτάζω μπροστά και παρά το ότι δυσκολίες πάντα υπάρχουν και παντού, βλέπω φως.

Το ίδιο εύχομαι και για όλους εσάς για τη νέα χρονιά. Να είναι μια καλή χρονιά.
Να έχουμε υγεία, δύναμη, γεμάτη αγκαλιά, φωτεινό βλέμμα, γάργαρα γέλια.
Α! και … γεμάτα ποτήρια 😉

 

Όλγα

Μεγάλη Παρασκευή, Εγκώμια με τη χορωδία της Αγίας Τριάδας.

Μεγάλη Παρασκευή. Επιτάφιος Θρήνος.

«Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ«. » Άξιον εστί μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην«.
«Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;«.

agiatriada              Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης


Συγκίνηση. Κατάνυξη. Προσμονή.

Κι ένα «ραντεβού», δικό μας, κάθε χρόνο, εκεί στον ίδιο γυναικωνίτη. Στις ίδιες θέσεις που κάποτε καθόμασταν παιδιά και αργότερα έφηβοι, κάθονται τώρα νέα πρόσωπα μα κι εμείς νιώθουμε οτι ανήκουμε πάντα εκεί με τη διαφορά ότι έχουμε και τα δικά μας παιδιά δίπλα μας.
Κάθε χρόνο εκεί, παλιοί και νέοι, μικροί και μεγαλύτεροι, αντικρίζοντας πάντα το ίδιο βλέμμα, τα ίδια χέρια, τις ίδιες γνώριμες κινήσεις να διευθύνουν όχι μόνο τα λόγια και τις νότες αλλά τα συναισθήματά μας.


Ο χρόνος μπορεί να αλλάζει τις μορφές, τα πρόσωπα, τις συνθήκες αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τα συναισθήματα όταν οι βάσεις είναι τόσο γερές, όταν έχεις ζήσει τόση ένταση.

Για όλους εμάς που η μέρα αυτή σημάδεψε τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, οι στιγμές αυτές είναι κάτι παραπάνω από μοναδικές.
Για όλους εμάς που το ζήσαμε, Πάσχα είναι αυτές οι ώρες και δε γίνεται χωρίς αυτές. Η πρόβα, τα Εγκώμια, η Περιφορά. Τα συναισθήματα που ξεχειλίζουν, η ψυχή που γεμίζει.

Νιώθω τυχερή που ήμουν, είμαι ακόμη και θα είμαι πάντα «παιδί» αυτής της Χορωδίας, νιώθω ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο που ουσιαστικά μας μεγάλωσε, νιώθω συγκίνηση κάθε φορά που συμμετέχω. Και ξέρω οτι δεν είμαι η μόνη…

Παιδική Χορωδία Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Όλγα

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι.

«Φέτος θα τα τακτοποιήσω όλα εγκαίρως. Δε θα αφήσω τίποτα για την τελευταία στιγμή. Όχι όπως τις προηγούμενες χρονιές που έτρεχα με τη ψυχή στο στόμα και κατέληγα κομμάτια να μην ξέρω τι να πρωτοκάνω και τι να πρωτοπρολάβω. Και άφηνα και τον εαυτό μου στο τέλος και άρα συνήθως λιγάκι παραμελημένο και εντέλει ανικανοποίητο.» (είπα το Νοέμβριο).

«Θα ψωνίσω όλα τα δώρα αρχές του μήνα, θα στείλω τις κάρτες στην Αμερική το πολύ μέχρι τις 5 του μηνός, θα ετοιμάσω τα δωράκια για τα κάλαντα το πολύ ως τις 10 του μηνός, θα ορίσω τα προγράμματα, τις προσκλήσεις, τους φίλους, τις εξόδους, όλα εγκαίρως.» (είπα το Νοέμβριο).
Not. Ποτέ δεν το κατάφερα, ή σπάνια. Και όχι ότι δεν είμαι οργανωτική, είμαι και πολύ. Είναι όμως αυτή η μούρλα των ημερών που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Λίγο να αφαιρεθείς, πάει, το έχεις χάσει, παρασύρθηκες εκτός χρόνου και δε θα προλάβεις.

Μου αρέσει, τρελαίνομαι για όλη τη διαδικασία, κυρίως όμως όταν δεν υπάρχει πίεση, λόγος και επιβεβλημένη αιτία. Λίστες, σημειώσεις, λίστες κι άλλες λίστες. Ψώνια, δώρα, τρέξιμο και … άγχος. Μερικές φορές ακόμη και μπελάς. (το έχετε νιώσει, παραδεχτείτε το). Το δώρο είναι χαρά. Είναι η χαρά πρώτα της επιλογής, της προσφοράς, η χαρά της ετοιμασίας, του περιτυλίγματος, είναι η χαρά η δική σου στα μάτια του άλλου όταν ανοίγει το πακέτο. Όταν φτάσουμε να σπάμε το κεφάλι μας «τι να του πάρω, τι να του πάρω» κάτι πάει στραβά. Και στραβά να μην πάει δηλαδή, η γοητεία έχει χαθεί.

IMG_20141207_145024

Κάθε χρόνο γινόμαστε χίλια κομμάτια λίγο πριν τις «Άγιες» μέρες – που Άγιες είναι όντως, αλλά εμείς δεν τις ζούμε έτσι, κακά τα ψέμματα.
Να τα προλάβουμε όλα, να διαλέξουμε τα δώρα που να μην είναι ίδια με τα περσινά, ούτε και να θυμίζουν τα προπέρσινα, να είναι πρωτότυπα, ευφάνταστα, όμορφα, να είναι διαφορετικά, σίγουρα να αρέσουν, έστω κάτι μικρό, κάτι συμβολικό, κάτι για το «καλό» των ημερών αλλά τι να είναι αυτό, πες μια ιδέα, έχω σπάσει το κεφάλι μου.
Να μην έχει κόσμο στα μαγαζιά, ούτε στο σούπερ μάρκετ, να προλάβουμε εγκαίρως φέτος, όχι όπως τις προηγούμενες χρονιές που τρέχαμε σαν τους τρελλούς – και πάλι έτσι θα γίνει θα δεις.
Να προλάβουμε όλες τις υποχρεώσεις, όλες τις επισκέψεις, τα γλυκά, να μυρίσει το σπίτι, να είναι και καθαρό, περισσότερο από τις άλλες μέρες, κι εμείς συγχρόνως ξεκούραστοι, περισσότερο από τις άλλες μέρες (έλα πες μου πώς το φαντάζεσαι), με βαμμένο το νύχι, γεμάτο το ψυγείο, καθαρά τα τζάμια και το μενού για το γιορτινό τραπέζι όλο και πιο πρωτότυπο από το περσινό.
Να προλάβουμε να πάνε τα παιδιά για κάλαντα, αλλά συγχρόνως να είναι και στο σπίτι την ώρα που άλλα παιδιά, δικά μας κι αυτά, θα έρθουν να τα πουν σε εμάς. Κι εκείνες τις εκδηλώσεις όμως να τις προλάβουμε κι εκείνες, θα είναι κρίμα να τις χάσουμε.
Προγράμματα επι προγραμμάτων, συντονισμός και ξανά από την αρχή γιατί όλο και κάτι εξτρα θα θυμηθούμε ή θα προκύψει από μόνο του και θα αποσυντονίσει μια σειρά από συνεννοήσεις.

Κι όμως, μετράμε / μετρούν δηλαδή, ανάποδα για τη μέρα την Χριστουγέννων, πράγμα που εμένα προσωπικά μου μεταδίδει ένα περίεργο άγχος μαζί και μια απορία αλλά και την προσδοκία για κάτι σίγουρα πολύ μεγάλο, στο μέγεθος μη αναμενόμενο που πιθανόν και να μην έρθει στη διάσταση που του δίνουν τα ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης. 9 μέρες για τα Χριστούγεννα, 5 μέρες για τα Χριστούγεννα, 3, 2 … και; ΜΠΑΜ!!!

Τα Χριστούγεννα έγιναν λίγο γιορτή-κονσέρβα. ΠΡΕΠΕΙ να είναι ονειρικά, μόνο και μόνο επειδή έτσι λέει το ημερολόγιο. Δεν τα υποτιμώ καθόλου. Δεν είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όχι.

IMG_20141210_074038
Αλλά η ομορφιά της δεν είναι στις στολισμένες πιατέλες, ούτε στα γλυκά (ποιος τα στερείται άλλωστε όλη την υπόλοιπη χρονιά και ποιος δεν καταλήγει με βαρυστομαχιά στο τέλος της εορταστικής περιόδου;).
Η ομορφιά της δεν είναι στα ακριβοπληρωμένα δώρα, ούτε στα γυαλιστερά πακέτα. (Ποιος δεν έχει ήδη ακόμη ένα από αυτά που του χαρίζουμε;).
Δεν είναι στα καλά τραπεζομάντηλα, ούτε στα καινούργια ρούχα, ούτε καν στο ψητό που γεμίζει αρώματα το σπίτι καθώς ροδοκοκκινίζει στο φούρνο. Λίγο πολύ όλα αυτά έχουμε την πολυτέλεια – και την ευλογία – να τα ζούμε αν θέλουμε όλο το χρόνο. Ούτε καν στο ίδιο το χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν είναι …
Σαφέστατα δεν είναι ούτε στην κούραση και το ατέλειωτο τρέξιμο «να τα προλάβεις όλα».
Ούτε στο αγχώδες κυνηγητό για ένα σπέσιαλ-διαφορετικό-ρεβεγιόν … «πού πήγατε; αχ, εμείς τέλεια!»
Ούτε καν στα φορτωμένα τραπέζια. Ποιος δε βαριέται τουλάχιστον κάποια από αυτά;

Δεν είναι στα «πρέπει». «Πρέπει» να είμαστε οπωσδήποτε χαρούμενοι, να κάνουμε κέφι με ανθρώπους που οι μέρες προστάζουν να τις περάσουμε μαζί με το χαμόγελο ως τα αυτιά, ακόμη κι αν έχουμε να τους δούμε από το αντίστοιχα εορταστικό αναστάσιμο τραπέζωμα. Τόση «αγάπη», τόσα και τα «πρέπει».

Και τι θέλεις; να κάτσεις μόνη σου; Όχι, καθόλου. Αλλά δεν μπορώ αυτό το προσποιητό ξεφάντωμα. (Αντιδραστική, δεν είπαμε;) Αυτή την αδημονία, δεν ξέρω για ποιο πράγμα. Αναρωτιέμαι, τι το ονειρικό κάνουν όλοι ανήμερα τα Χριστούγεννα που δικαιολογεί τέτοια έξαψη; Λίγο πολύ όλοι τα ίδια δεν κάνουμε; τρώμε οικογενειακά, μαζευόμαστε, ανταλάσσουμε δωράκια, λέμε ιστορίες, βλέπουμε φίλους. Γελάμε, χαιρόμαστε, περνάμε όμορφα. Ομοίως και όλο το χρόνο με την κάθε ευκαιρία.
Θέλω να νιώσω όμορφα και ζεστά με ότι θα με κάνει να νιώσω έτσι και όχι με ότι προστάζει το lifestyle, τα περιοδικά και τα «πρέπει».

Τα Χριστούγεννα έχουν το δικό τους χρώμα και είναι διαφορετικά, έχουν άρωμα και ξεχωρίζουν. Αναμφίβολα. Αλλά η τόση υπερβολή στην προσμονή τους, στα μάτια τα δικά μου τα απομυθοποιεί όσο κι αν αντιστέκομαι, με αποτέλεσμα τελικά να μην (αντιστέκομαι).

IMG_20141221_150656

Μήπως από όλη αυτή τη ψεύτικη προσδοκία πηγάζει η θλίψη των Χριστουγέννων που πολλοί από εμάς – μήπως κι εσείς πότε πότε; – νιώθουμε; Δημιουργείται μια απέραντη προσμονή, μια υπερβολή για κάτι που τελικά παραμένει όμορφο αλλά δεν έρχεται έτσι όπως στήθηκε στην αναμονή του. Κι όταν τελικά το συνειδητοποιούμε, μένουμε με την όρεξη. Και τη θλίψη … αυτό ήταν; Ναι, αυτό… του χρόνου πάλι.

Στόλισα το σπίτι, πολύ, όπως πάντα. Θέλω όμως κάτι διαφορετικό και κάτι ιδιαίτερο να κάνει τις μέρες να ξεχωρίσουν πραγματικά. Κι αυτό το ιδιαίτερο δεν είναι ούτε στο ψυγείο, ούτε έρχεται από το ταμείο κάποιου  καταστήματος. (Εννοείται ότι πεθαίνω για δώρα και εκπλήξεις, για εκείνα όμως που ξέρω οτι φτάνουν στα χέρια μου με πραγματική αγάπη και ζεστασιά και δεν είναι υποχρέωση «λόγω των ημερών».)

Η ομορφιά είναι στα απλά. Είναι και στα πιο περίπλοκα και στα πιο πολυτελή και στα πιο ιδιαίτερα, όπως το νιώθει κανείς. Αρκεί να τα μοιράζεται. Όταν μοιράζεσαι, τα πιο απλά γίνονται τα πιο πολυτελή, τα πιο ιδιαίτερα, τα πιο πολύτιμα. Και αντίστροφα. Εκεί είναι η ομορφιά. Όταν αυτό που κάνεις αγγίζει την καρδιά σου. Χωρίς κενά. Όταν σου αφήνει ένα αίσθημα πληρότητας μα όχι βαρυστομαχιάς. Όταν χαμογελάς χωρίς να βαριανασαίνεις ταυτόχρονα.

Μια πολύ καλή μου φίλη μου είπε οτι κανόνισε γιορτινό πρωινό στο σπίτι της για τα Χριστούγεννα. Με συγκίνησε. Υπέροχη ιδέα, τόσο ζεστή, τόσο ανθρώπινη. Στιγμές! Αν σε καλέσουν σε κάτι ανάλογο είσαι τυχερός. Εγώ δε θα είμαι γιατί είμαι πολύ μακριά. Εσύ να πας όμως. Να μη το χάσεις γιατί έχεις ραντεβού στο κομμωτήριο ή ακόμη λίγες δουλειές που οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις «για να προλάβεις». Στιγμές! Αυτές μετρούν. Με αυτούς που αγαπάς. Είτε είναι οικογένεια είτε είναι φίλοι. Με αυτούς που σε αγαπούν. Γιατί και οι φίλοι οικογένεια είναι. Και ακόμη πιο πολύ.
Κι αν οι συνθήκες, η απόσταση ή ότι άλλο δεν σου επιτρέπει να κρατάς το χέρι όσων θα ήθελες, τις στιγμές που θα ήθελες, κράτα τους στη σκέψη σου. Στείλε τους ένα μήνυμα, πιες στην υγειά τους, πες από μέσα σου αυτό που θα έλεγες αν τους είχες δίπλα σου …

Να περάσετε καλά. Χριστουγεννιάτικα καλά. Να γεμίσετε τις καρδιές σας και να μην αφήσετε τις μέρες να περάσουν χωρίς να το καταλάβετε. Το Πνεύμα των Χριστουγέννων θα μας αγγίξει όλους, έτσι κι αλλιώς. Σε μας μένει να το νιώσουμε. Το αξίζουμε άλλωστε. Νομίζω όλοι.

Χρόνια πολλά!

Όλγα

Βγάλε κι εσύ μια selfie – μπορείς.

Ευτραφής και απροσδιορίστου ηλικίας, ωστόσο νέα, με υπερβολικά περίσσια κιλά, ατάκτως καταναμεμημένα αλλά και άλλη τόση αυτοπεποίθηση – ή και απόλυτη άγνοια – ύφος αναγνωρίσιμης – ωστόσο συμπαθητικής – καλονής και περπάτημα Θεάς (not) σε ψηλοτάκουνα, στραβοπατημένα τσόκαρα, ποζάρει δίπλα στο κύμα. Μοντέλο η ίδια, φωτογράφος ο εαυτός της.

Μαύρη ρίζα δυο δάχτυλα, πλατινέ μαλλί, fake αλογοουρά, τη ρίχνει με το ένα χέρι και πολύ ναζιάρικα στον έναν ώμο. Με το άλλο χέρι συγκρατεί υπερμεγέθες, ψάθινο, πολύχρωμα καπέλο στολισμένο με εξίσου υπερμεγέθες λουλουδικό  εντόνου χρώματος.
Στρώνει το μαλλί, πότε από εδώ, πότε από εκεί, πως να πετύχει το ποθητό επιμελώς ατιμέλητο, στρώνει το σουτιέν, στρώνει το δύσκολα διακριτό μπικίνι, ασφυκτικά πιεσμένο κι αυτό ανάμεσα σε δίπλες και ζάρες που αυτές κι αν δε στρώνουν με τίποτα.
Ατρόμητη, αγέρωχη, ωστόσο χαμογελαστή, καταλήγει στην πλέον κατάλληλη πόζα και την απαθανατίζει μα για κάθε ενδεχόμενο φαίνεται πως επαναλαμβάνει τη διαδικασία τουλάχιστον τρεις φορές.

Οι παρέες γύρω την παρακολουθούν με μισά χαμόγελα που καλύπτουν τα χάχανα. Άλλοι δεν την έχουν προσέξει καν.

fat_ladyvia

«Και τι πρόβλημα έχεις εσύ;»  θα πείτε.

Κανένα απολύτως.
Άλλωστε δε λέει πουθενά ότι μόνο τα καλλίγραμμα ή τα περίπου τέτοια κορμιά έχουν δικαίωμα στον ήλιο. Ούτε και τέθηκε ποτέ θέμα πλαφόν στα κυβικά για την αγορά μπικίνι. Άλλωστε υπάρχουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι με περίσσια κιλά που ωστόσο παραμένουν κομψότατοι και φινετσάτοι.

Πρόβλημα λοιπόν, κανένα. Ένα είδος θλίψης όμως το νιώθω…
Για τους ανθρώπους που θα ήθελαν η ζωή τους να ήταν αλλιώς και δεν είναι, όποιοι και αν είναι οι λόγοι.
Θλίψη που προσποιούνται στους ίδιους τους τους εαυτούς κάτι που δεν είναι και ούτε καν πλησιάζουν. Θλίψη που προσπαθούν να πείσουν και τους υπόλοιπους για το ίδιο τους το ψέμα.

Και όχι, δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι «τα έχει βρει με τον εαυτό της, το σώμα της και την εμφάνισή της».
Εκτός και αν στερείται στοιχειώδους λογικής, αισθητικής και κρίσης. Αλλά ακόμη και σε μια τέτοια περίπτωση, πάλι θλίψη θα μου προκαλούσε.

Γιατί όταν με τη στάση σου, τον τρόπο σου, τη συμπεριφορά σου, το ντύσιμο και τις επιλογές σου προκαλείς τόσο πολύ, όταν στην ουσία φωνάζεις τόσο δυνατά «προσέξτε με!» τότε αυτό δεν είναι παρά κραυγή αγωνίας γιατί στην πραγματικότητα δεν ανέχεσαι ούτε εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου.

Και τότε, πως στ’αλήθεια να το κάνουν οι άλλοι …

Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

Όλγα

Παιχνίδια του χρόνου

Τους τελευταίους μήνες έχω την αίσθηση οτι ζω σε άλλη χρονολογία.

Κάποιο παιχνίδι μου παίζει ο χρόνος και μάλλον το κάνει σκόπιμα.  Με έκανε να πηγαίνω συνεχώς μπρος – πίσω και δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Να μπερδεύω αλλά και συγχρόνως να συνδέω περίεργα χρονολογίες, ηλικίες, πρόσωπα, καταστάσεις.
Είναι ίσως γιατί κάποια πράγματα σημαδεύουν συγκεκριμένες περιόδους της ζωής μας και τελικά – ακόμη και υποσυνείδητα – δεν παύεις ποτέ να τα αναζητάς. Και σαν τα ξαναβρείς και τα ξαναζήσεις – τυχαία; ποιος να ξέρει –  μοιάζει να γυρίζεις πίσω και να θέλεις να μείνεις εκεί να τα μαζέψεις. Δικά σου είναι άλλωστε. Αν δεν το κάνεις, μάλλον θα σε κυνηγάνε στο υπόλοιπο της ζωής σου τα κενά που άφησαν.
Κι όταν νιώθεις ότι ήρθαν τα πάνω – κάτω, ίσως τελικά είναι ότι απλά μπήκαν επιτέλους όλα στη θέση τους… τόσο απλά. Τόσο απλά, όσο περίεργο, πολύπλοκο ή εξαιρετικά απίθανο μπορεί να φαίνεται.
Τόσο απλά!

Από το Πάσχα και μέχρι το τέλος του Ιουνίου αυτό το παιχνίδι με το χρόνο με έβγαλε λίγο έξω από τα νερά μου. Καλά έκανε, παρά το ότι σπάνια νιώθω να βρίσκομαι σε τέτοια θέση. Αποσυντονίστηκα. Το σταθερό ζύγι του ζωδίου μου έχασε πρόσκαιρα την παλάντζα του. Με ξέρω όμως. Ένιωσα την ένταση, τη συγκίνηση, τη χαρά, την αγωνία. Εντέλει όμως ταρακουνήθηκα, αναπροσδιόρισα, παθιάστηκα, αποφάσισα. Για μένα. Και όπως πάντα με χαρακτηρίζει η σιγουριά σε ότι κάνω, δεν έχει πισωγυρίσματα. Καθόλου. Είμαι απόλυτη. Μόνο βήματα μπροστά. Σταθερά, προσεκτικά, μετρημένα. Ή και όχι τόσο μετρημένα. Όλα τόσο μετρημένα τα κάνω πάντα θέλοντας να πατώ στα γνωστά και γνώριμα, για να έχω τον έλεγχο. Μάλλον δηλαδή γι’ αυτό.

Κάποιες φορές όμως η αληθινή ομορφιά δεν είναι στον καλοστρωμένο δρόμο, είναι στο μονοπάτι που για κάποιο λόγο μέχρι τώρα δεν έβλεπες. Μπορεί να ήταν εσκεμμένα κρυμμένο μέχρι να είσαι σε θέση να το περπατήσεις. Χμ… χαμογελώ! Άτιμε Χρόνε. Άτιμε, απίθανε Χρόνε! Μου έκλεισες το μάτι και σε είδα.

Τα πράγματα ωριμάζουν για να γίνουν. Πρέπει να ωριμάσουν για να γίνουν. Και πρέπει να είσαι ώριμος κι εσύ. Να σε βρουν έτοιμο. Αν γίνουν νωρίτερα ή αργότερα από την ώρα τους, θα καταλήξουν σε παταγώδη αποτυχία. Ίσως αδίκως. Όχι μεμψίμοιρα, μοιρολατρικά και μίζερα. Ίσως όμως γιατί δεν επρόκειτο να γίνουν ποτέ.

Μα αυτά που είναι να έρθουν, θα έρθουν.  Και δε θα έρθουν για καλό. Θα έρθουν για το καλύτερο.
Δεν μπορείς να τα αποφύγεις…
Ευτυχώς!!!

Σας φιλώ,
Όλγα

vb                                                                                            via

ΥΓ: Το Vanilla for Bliss έκλεισε προχθές ένα χρόνο ύπαρξης. Είναι για μένα έκφραση, κατάθεση αλλά και εκτόνωση.
Σας ευχαριστώ όλους που το παρακολουθείτε, σιωπηλά, εκρηκτικά, επώνυμα ή ανώνυμα, όπως επίσης ευχαριστώ θερμά για όλα σας τα σχόλια – θετικά ή μη –  αλλά και τις απόψεις που μοιράζεστε!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

Αποχαιρετώντας μια υπέροχη δασκάλα! ♥

4 Ιουνίου 2014

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, από τότε που ο Βασίλης ξεκίνησε το «σχολείο», από τα 2 του χρόνια δηλαδή, με πιάνει μια μελαγχολία μπερδεμένη με λίγη θλίψη, αρκετή συγκίνηση και καμάρι για το αγόρι μου. Όχι μόνο για το δικό μου το παιδί όμως, για όλα τα δικά μας παιδιά. Τα παιδιά των φίλων, των κολλητών, αλλά και για όλα εκείνα που μεγαλώνουν ουσιαστικά μαζί, από τα νήπια. Από τα νήπια!!! Μωρά ήταν ακόμη! Και τώρα, σε λίγες μέρες τελειώνουν την Γ’ δημοτικού…

Σήμερα το μεσημέρι, από την αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου ακούγονταν ξένη, χορευτική μουσική. Δεν πλησίασα να δω, προφανώς έκαναν πρόβες για τις επιδείξεις της Παρασκευής. Οι δικοί μας θα χορέψουν παραδοσιακούς χορούς, πετύχαμε μερικές πρόβες τους έξω στην αυλή και είχαν πολλή πλάκα! Εκεί που έβρισκαν τη σειρά τους και ο γυμναστής  φώναζε ενθαρρυντικά, εκεί σκουντουφλιόταν και θύμωναν ο ένας με τον άλλο για το ποιος χάλασε το βήμα του πρώτος και παρέσυρε και τους υπόλοιπους. Απίθανοι!

Το Γ2 χορεύει παραδοσιακούς χορούς!

Το Γ2 χορεύει παραδοσιακούς χορούς!

Τέλος λοιπόν για φέτος… και φέτος το τέλος προβλέπεται «βαρύ»…
Αποχαιρετάμε τη δασκάλα μας – δε συνηθίζω να βάζω α’ πληθυντικό (δεν πηγαίνουμε σχολείο, ο Βασίλης πηγαίνει, ούτε θα κλείσουμε τα 9 σε λίγο, εγώ τα έκλεισα προ πολλού) αλλά τώρα το εννοώόλοι την αποχαιρετάμε... Πήρε τα παιδιά μας μωρά, πρωτάκια άβγαλτα και λίγο σαστισμένα, ουσιαστικά αγράμματα και απαίδευτα, τα έκλεισε στην κυριολεξία στην αγκαλιά της και τρία υπέροχα χρόνια μας τα μεγάλωσε!

Δεν είναι μόνο όσα τους έμαθε. Δεν είναι ότι σαν εκπαιδευτικός έκανε εξαιρετική δουλειά και ήξερε να κρατάει γερά τα γκέμια. Δεν είναι ότι της είχα/είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη όσες φορές βγήκαν σε εκδρομές και δράσεις εκτός σχολείου…

Είναι το ότι τους έμαθε να αγαπιούνται μεταξύ τους, να αγαπούν το σχολείο και να πηγαίνουν με χαρά, να φροντίζουν την τάξη τους, να δουλεύουν σε ομάδες, να είναι ενωμένοι, να αλληλουποστηρίζονται, να νοιάζονται, να σκέφτονται.
Ήταν, όπως έλεγε από την Α’ δημοτικού, η «μαμά» της τάξης και πράγματι ήταν! Αυστηρή εκεί που έπρεπε, έβαζε όρια και τα τηρούσε. Οργανωτική, δραστήρια, γεμάτη ζωντάνια και κέφι, άφηνε κατά μέρος τα ζόρια, την κούραση, τα όποια προβλήματα.

Τα λόγια της νόμος, οι συμβουλές της επίσης. «Το είπε η κυρία» και εκεί τέλειωνε κάθε διαπραγμάτευση. «Η κυρία έτσι το φοράει», «Η κυρία έτσι λέει», «Η κυρία έτσι κάνει», «Η κυρία ξέρει!». Ξέρει, ναι! Ήξερε πως να συμμαζέψει 21 ατίθασα κεφάλια, ενίοτε δύστροπα, βαριεστημένα ή σούπερ ομιλητικά, παραπονεμένα, κλαμμένα, μαλωμένα ή προκλητικά σε υπερδιέγερση. ‘Ηξερε να ενθαρρύνει, να επιβραβεύει, να αντιμετωπίσει τις μεταξύ τους διαφορές, τις όποιες συμπεριφορές, αλλά και εκείνες τις στιγμές που όλα διεκδικούσαν την προσοχή της, ή το φιλί της με όποιον τρόπο μπορεί να σκαρφιστεί ένα ενιάχρονο κεφάλι στα πρόθυρα της προεφηβείας!

Όλο το σχολείο είχε να λέει για τη δασκάλα που όταν χτυπούσε το κουδούνι κατέβαινε τη σκάλα με τα παιδιά κρεμασμένα στην κυριολεξία επάνω της. Δυο-τρία σε κάθε της χέρι, άλλα τόσα κολλημένα στη μέση της και όσα δε χωρούσαν βολεύονταν κρατώντας έστω το μανίκι της, το λουρί της τσάντας της ή την άκρη της καμπαρντίνας της. Κι ύστερα τα φιλιά! Αχ, εκείνα τα φιλιά! Πόσα φιλιά της έδιναν κάθε μέρα και πόσα ανταπέδιδε κι εκείνη … Πόσα «καλό μεσημέρι κυρία!» , «γεια σας κυρία!» της φώναζαν, τρεις και τέσσερις φορές ο καθένας μέχρι που θα την έβλεπαν πια να απομακρύνεται και να κουνάει από μακριά το χέρι … και πόσα «γεια σου μωρό μου«, «επίσης, καλό μεσημέρι!«, «να’στε καλά!«, «αχ, θα με σκάσουν!» απαντούσε εκείνη! Και σημειώματα, δωράκια, κάρτες, ραβασάκια και μηνύματα αγάπης, παντού … στα τετράδια, κάτω από την ορθογραφία, στα φυλλάδια δίπλα στις ασκήσεις, αυτοκόλλητα, καρδούλες, αγάπη, αγάπη παντού

IMG_20140605_074149

Αγαπημένη, πολυαγαπημένη δασκάλα μας! Πόσο τυχερά τα παιδιά μας, πόσο τυχεροί όλοι μας!

Τρεις εικόνες έχουν μείνει στο μυαλό μου τόσο έντονα που νομίζω ότι αν ανοίξω το οικογενειακό άλμπουμ θα τις δω εκεί!
Η πρώτη ήταν στον αγιασμό της πρώτης δημοτικού
Δεν τη γνωρίζαμε, είχε μόλις έρθει από άλλο σχολείο. Όλοι, ίσως περισσότερο εμείς οι μαμάδες, με την συγκίνηση για τη νέα αρχή των παιδιών μας αγωνιούσαμε για τον ποιος θα τους αναλάβει. Κι όταν χτύπησε το κουδούνι για να μπουν για πρώτη φορά στις τάξεις, εκείνη πήρε τυχαία από το χέρι τον δικό μου Βασίλη – που γύρισε εντωμεταξύ το κεφάλι του προς το μέρος μου και με κοίταξε μάλλον με αγωνία, ή απορία – λέγοντάς του «έλα αγαπούλη μου» κι ανέβηκαν τις σκάλες μαζί …

Η επόμενη, οι επόμενες μάλλον, παραλλαγές της ίδιας εικόνας. Η δασκάλα με τα παιδιά επάνω της, σαν φορτωμένος καλόγερος. Κάθε μέρα. Όλη τη χρονιά. Κάθε χρονιά. Όλα αυτά τα τρία χρόνια…

Κι ύστερα πάλι, στον αγιασμό του περασμένου Σεπτέμβρη, αρχές της τρίτης δημοτικού, της χρονιάς που τώρα κλείνει. Τα παιδιά παρά το ότι περίμεναν με αγωνία να γνωρίσουν το νέο δάσκαλο ή δασκάλα που θα τους αναλάμβανε (έτσι ήξεραν και έτσι συνηθίζεται άλλωστε), μόλις εκείνη εμφανίστηκε στο πλατύσκαλο να σταθεί μαζί με όλους τους άλλους συναδέλφους, μόνο που την είδαν ξέσπασαν σε πανηγυρικά χειροκροτήματα, ενθουσιώδεις φωνές, χοροπηδητά και πάσης φύσεως παιδικούς αλαλαγμούς… κι ας μην είχαν μάθει ακόμη ότι θα περνούσαν άλλη μια χρονιά μαζί της! Μόνο που την είδαν … Τα παιδιά μας – τα παιδιά της!
Δάκρυσα.
Αν εκείνη τη στιγμή ήμουν στη θέση των άλλων δασκάλων θα είχα σίγουρα ζηλέψει απέραντα την αγνή, υπέροχη αλλά κυρίως αυθόρμητη αυτή εκδήλωση αγάπης! Τι άλλο να θέλει να δει ένας γονιός για να είναι απόλυτα σίγουρος ότι το παιδί του είναι σε καλά χέρια;

«Μαμάαα! Δε θα το πιστέψεις! Πάλι μαζί με την κυρία θα είμαστε!» φώναζαν αναψοκοκκινισμένα …

school2

Μας τους μεγάλωσε! Τρία χρόνια στα χέρια της, στην τάξη της, στη μεγάλη, απέραντη, ακούραστη αγκαλιά της! Τα τρία πρώτα, τόσο σημαντικά χρόνια της σχολικής τους ζωής. Πώς να την αποχωριστούμε;
Πόσα ευχαριστώ θα ήταν αρκετά; Πόση αγάπη;

……………………………………………………… …

Είναι από τις φορές που λέω ότι όσο πιο πολλά πεις, τόσο πιο λίγα θα ακουστούν

Της ανήκει ένα κομμάτι της καρδιάς μας και νομίζω οτι το ξέρει.

Ευχαριστούμε κυρία Λιάνα. Ευχαριστούμε Κυρία μας…

Όλγα – Βασίλης

Μαμά, Χρόνια πολλά!

heart

Σε όλες τις μαμάδες που γέννησαν και κράτησαν ευτυχισμένες τα μωρά τους στα χέρια τους αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που γέμισαν την αγκαλιά τους με τα παιδιά της καρδιάς τους…

Σε όλες τις μαμάδες που με αγωνία περίμεναν τη στιγμή που θα πάρουν τα μωρά τους στο σπίτι αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που πάλεψαν με τη φύση για να τα αποκτήσουν…

Σε όλες τις μαμάδες που δάκρυσαν από συγκίνηση, καμάρωσαν, φρόντισαν, φίλησαν, παρηγόρησαν, χάιδεψαν. Αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που έπνιξαν το λυγμό από τον πόνο και συνέχισαν να στηρίζουν, να ενθαρρύνουν, να αγκαλιάζουν, να χαμογελούν…

Σε όλες τις μαμάδες που γέμισαν τρυφερές αναμνήσεις τις ζωές των παιδιών τους, γλυκές μυρωδιές και εμπειρίες τις μέρες τους, αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που η ζωή τις ανάγκασε να είναι πιο σκληρές και πάλεψαν με τις δυσκολίες, την καθημερινότητα, τα μεγάλα προβλήματα

Σε όλες τις μαμάδες που το «μαμά» είναι μοναδικό για την κάθε μία, η αγάπη τους δε θέλει ανταλλάγματα κι όμως ανταμοίβεται καθημερινά. Αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που οι συνθήκες ανάγκασαν να ζουν μακριά από τα παιδιά τους…

Σε όλες τις μαμάδες που λάτρεψαν ότι πολυτιμότερο, ότι πιο σπουδαίο έχουν κάνει ή θα κάνουν ποτέ σε αυτή τη ζωή…

… ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Σε όλες τις μαμάδες. Αλλά και στη δική μου.

Χρόνια πολλά  μαμάκα μου ♥.

Όλγα