I am back. Η επιστροφή (μου).

Από πού να αρχίσω, τι να πω πρώτα, με ποια σειρά, ποια έχουν νόημα να μοιραστώ, ποια είναι αδιάφορα, χάθηκα λίγο. Από εδώ και μέσα σε κάτι από τυφώνα/καταιγίδα κλπ που ωστόσο κατέληξε σε … χμ, ουράνιο τόξο. Εξαιρετικό κλισέ! «Μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο«. Οκ. Μάλλον αληθεύει όμως, όπως κι αν το διατυπώσει κανείς, γλυκανάλατα ή μη. Δυστυχώς βέβαια ισχύει μάλλον και το αντίστροφο. Όλα τα ανάποδα μαζί δηλαδή.

Πέρα από τα διάφορα που ενδεχομένως επιρρέασαν τον οίστρο μου, νιώθω σαν να στέρεψα κάπως. Όλα μου φαίνονται χιλιοειπωμένα, βαρετά, ανούσια, μας-τα-παν-κι-άλλοι, αδιάφορα … ενώ ξέρω πως δεν είναι έτσι.  Εκείνη η ορμή να προλάβω να γράψω όλα όσα σαν χείμμαρος έρχονταν στο κεφάλι μου, σαν να χάθηκε. Την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος έστηνα τις καλύτερες παραγράφους. Δεν έπιασε ποτέ το κόλπο με το μπλοκάκι στο κομοδίνο γιατί όποτε επιχείρησα να καταγράψω τις διαδρομές του μυαλού μου, μόλις έπιανα το μολύβι στο χέρι εκείνες ξεγλιστρούσαν πρόστυχα. Έτσι, προσπαθούσα να βάζω σημάδια στις σκέψεις μου για να τις ξαναβρώ άλλη ώρα με ηρεμία. Αρχικά λέξεων, σύμβολα εικόνων, διάφορα. Αυτό πολλές φορές έπιανε αν και στην πορεία πολλά εξαιρετικά «διαμάντια» έμπνευσης χάθηκαν στο παραλήρημα του πρώτου στάδιου του ύπνου μου. Νέισε – που έλεγε η γιαγιά η Όλγα στα βλάχικα. Κάτι σαν «κομμάτια να γίνει», «δε βαριέσαι», «it’s ok».

Η χρονιά που έφυγε κόντεψε να … με πάρει μαζί της!
Κι η άλλη πριν από αυτήν επίσης. Δούλευε η μια μετά την άλλη σταθερά και αργά, τόσο που δεν το πολυκαταλάβαινα. Θα μπορούσαν να τα είχαν καταφέρει αν τις άφηνα, ειδικά την τελευταία. Δεν κινδύνεψε η ζωή μου – γιατί λογικά θα απορείτε με τόσο πρόλογο – αλλά η ψυχική μου ηρεμία και ο  πραγματικός εαυτός μου που για κάποιο διάστημα έπαθε μετάλλαξη, ας το πούμε έτσι. Της ξεγλίστρυσα της άτιμης της χρονιάς στο τσαφ. Δεν της έκανα τη χάρη. Τα έφερα όλα τούμπα κι ας μου έφαγε τα συκώτια. Πάνω που νόμισα οτι στέρευα από δυνάμεις, σηκώθηκα πιο όρθια από ποτέ, δυνατή, αισιόδοξη, χαρούμενη, γεμάτη και χωρίς πληγές. Γίνεται. Το έκανα!
Χωρίς πληγές, θα πείτε, λίγο δύσκολο. Ίσως είναι αλήθεια. Το πιο σωστό είναι να πω «χωρίς ουλές«.

VB1

Δεν πρόκειται να καταφέρεις ποτέ και τίποτα αν δεν το επιχειρήσεις στην πράξη γιατί χωρίς δράση, πολύ απλά δεν υπάρχει κανενός είδους εξέλιξη. Τόσο απλά. Και τελικά ισχύει, την πορεία μας την καθορίζουν οι επιλογές μας.
Θέλει και λίγη τόλμη, ναι. Όλοι την έχουμε. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όλα μπορείς να τα αλλάξεις, εκτός κι αν προτιμάς να καταριέσαι την κακή σου τύχη αντί να παίρνεις στα χέρια σου τη ζωή σου.
Ότι δεν σου αρέσει, άλλαξέ το. Τρόπος υπάρχει, βρες τον. Ζήτα βοήθεια να τον βρεις μαζί με κάποιον που ξέρει να διαβάζει το χάρτη και θα σου πει από πού να πας για να μη κάνεις άσκοπους κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο και τσάμπα φθείρεσαι. Άσε που στο τέλος θα χαθείς με τα πήγαινε έλα τα όπου να’ναι. Και θα είναι κρίμα.
Μοιάζει «μεγάλα λόγια έξω από το χορό» αλλά εγώ «χόρεψα» και άρα ξέρω τι λέω. Σαφώς υπάρχουν χειρότερα, σαφώς υπάρχουν καλύτερα.
Γεγονός είναι ότι η ζωή είναι μία. Δεύτερη δεν έχει. (Ελύτης, όχι εγώ.)

VB2              (σε ευχαριστώ Έφη για αυτή τη φωτογραφία)

… μου λένε οτι είμαι δυνατή. Δεν νιώθω έτσι. Μπορεί και να είμαι και απλά να μη το πολυπιστεύω. Τελικά νιώθω ευγνωμοσύνη. Για όσα έμαθα για τον εαυτό μου, για όσα έμαθα για τους άλλους. Για όσα ένιωσα… Και αγάπη, πολλή αγάπη. Στήριξη και συμπαράσταση και φροντίδα. Πολύτιμες φίλες (σας λατρεύω, κοντινές και μακρινές αγαπημένες μου) και άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μου, ή εγώ στο δικό τους, που σήμερα με γεμίζουν χαρά. Κοιτάζω μπροστά και παρά το ότι δυσκολίες πάντα υπάρχουν και παντού, βλέπω φως.

Το ίδιο εύχομαι και για όλους εσάς για τη νέα χρονιά. Να είναι μια καλή χρονιά.
Να έχουμε υγεία, δύναμη, γεμάτη αγκαλιά, φωτεινό βλέμμα, γάργαρα γέλια.
Α! και … γεμάτα ποτήρια 😉

 

Όλγα

Advertisements